{"id":5980,"date":"2007-06-14T10:29:05","date_gmt":"2007-06-14T09:29:05","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/06\/14\/gaza-2-2\/"},"modified":"2011-08-06T19:04:01","modified_gmt":"2011-08-06T17:04:01","slug":"gaza-2-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/06\/14\/gaza-2-2\/","title":{"rendered":"Gaza (2)"},"content":{"rendered":"

<\/a>0707013omer-003.jpg<\/a>
\n
\nHet is niet eenvoudig om mijn hoofd op dit moment bij andere zaken dan bij Gaza te houden. Zie het stuk van gisteren, met de laatste berichten. Dus was het paradoxaal genoeg prettig om gisteren bij de bijeenkomst met de Palestijnse journalist Mohammed Omer te zijn, uit Rafah, die met een aangrijpende reportage, bestaande uit zijn foto’s, videoclips en verhalen, al enige tijd te gast is in Nederland. Ik trof er uiteraard vrienden, andere mensen die bezorgd zijn over Gaza. <\/p>\n

De bijeenkomst was georganiseerd door Een Ander Joods Geluid. Jaap Hamburger zat voor, wat ook wel nodig was, want er zaten weer professionele stoorzenders in de zaal zoals je wel vaker aantreft bij dit soort bijeenkomsten. Waarom mensen de moeite nemen om te proberen alles te ontkennen wat ze net hebben kunnen zien: dat is geen bezetting, Israel heeft Gaza toch vrijgelaten, waarom gene foto’s van dode Israelische kindertjes enzovoorts, het is mij een raadsel, maar het hoort bij de vaste rituelen. Jan Wijenberg, voormalig diplomaat, was trouwens degene die het gelukt was om Omer naar Nederland te krijgen, want om een Palestijn Gaza uit te krijgen, en zeker een jonge man, is nog niet zo eenvoudig. Uiteindelijk lukte het met hulp van, of all people, Hans van Baalen van de VVD. Wijenberg vertelde verder nog dat ook de VVD jongeren erg onder de indruk waren geweest van de lezing, maar dat het CDA alles had afgehouden. <\/p>\n

0707013omer-048.jpg<\/a><\/p>\n

0707013omer-010.jpg<\/a><\/p>\n

0707013omer-013.jpg<\/a><\/p>\n

Vandaag de laatste twee lezingen van Omer. Dan gaat hij terug. Hij is nog uitgenodigd naar andere landen, maar wil nu niet uit Gaza wegblijven, maar daar zijn werk als journalist doen. En uiteraard bij zijn familie zijn. <\/p>\n

Dus was zijn reportage, een harde, feitelijke, met vreselijke beelden geillustreerde lezing al bijna het verslag van de vorige oorlog. Rafah is de streek helemaal zuidelijk, die het meest heeft geleden onder de bezetting. De eerste beelden: video opnamen van een vreedzame demonstratie van een massa mensen in Rafah, die na zeventien dagen belegering door het Israelische leger zo in nood zijn, geen water, geen melk voor de kinderen, geen medicijnen, dat ze de straat opgingen. En dan de beelden van wat er gebeurde: hoe het leger vanuit een helicopter op de menigte schoot. De gewonden. De doden. Zie je die jongen daar lopen met dat geruite overhemd? Hier zie je hem weer. Dood. <\/p>\n

Laat niemand meer zeggen dat het de Palestijnen zijn die onschuldige burgers doden, terwijl de Israeli’s zich alleen maar verdedigen. Omer heeft nu een dik dossier aan foto’s die laten zien hoe er op voetballende jongens is geschoten, hoe mannen die zaten te roken en theedrinken even later in een grote plas bloed zijn omgekomen, of de foto van de oude vrouw die aan het koken was in haar keuken en door een scherpschutter in haar hoofd werd geschoten, of de kinderen die in hun klaslokaal naar de plas bloed kijken nadat net twee kinderen, zittend aan hun lessenaar zijn doodgeschoten. Het zijn onverdragelijke beelden, en het is haast voorstelbaar dat mensen niet willen geloven dat dit echt gebeurt. <\/p>\n

Mohammed Omer verloor zelf zijn broer. Die was student, zeventien jaar, en werd op weg naar huis neergeschoten. De vrouw die probeerde hem te helpen en zijn lichaam weg probeerde te slepen, ook doodgeschoten. Haar man, die haar probeerde te helpen, zwaar gewond. De kinderen die schreeuwend naar hun dode moeder en hun bloedende vader renden, ook gedood. Omer hoorde het pas toen hij thuis kwam. Hij kon de lijken bezoeken in de koelcel van het ziekenhuis. <\/p>\n

Ik ken Rafah. Vlak tegen de grens met Egypte woonden twee broers die werkten voor het NCCR. Een chauffeur, een fystiotherapeut. Ik bezocht ze in hun bescheiden huisjes. Die huizen zijn platgebulldozerd. De chauffeur zag zijn auto, zijn enige middel van bestaan, onder een tank verdwijnen. Zijn vrouw werd door een zich vervelende soldaat vanaf een wachttoren in buik en arm geschoten toen ze op het binnenplaatsje brood zat te bakken. Zij overleefde, het kind in haar buik niet. De kinderen maakten het mee dat hun moeder in een plas bloed lag te schreeuwen. <\/p>\n

0707013omer-015.jpg<\/a><\/p>\n

0707013omer-025.jpg<\/a><\/p>\n

0707013omer-028.jpg<\/a><\/p>\n

0707013omer-036.jpg<\/a><\/p>\n

0707013omer-038.jpg<\/a><\/p>\n

Omer vertelt het verhaal van een jongen die door zijn straat een israelische soldaat zag lopen. Dat gebeurt niet vaak, dat je een levende soldaat ziet in de straten van Rafah, want die blijven liever in in helicopters en tanks verschanst. Hij keek de soldaat aan. Die lachtte naar hem. Hij liep naar buiten, naar de soldaat doe die naar hem gelachen had. En kreeg een schot in zijn buik. <\/p>\n

Mohammed Omer, die nog steeds in Rafah woont heeft nog veel meer verhalen, van zijn moeder die uit het raam moest springen toen een bulldozer zonder waarschuwing hun huis tegen de vlakte werkte, en ze de kans niet kreeg om er door de deur uit te komen. Kinderen die zijn omgekomen onder het puin. Foto’s van kinderen die met gevaar voor hun leven teruggingen naar waar hun huizen hadden gestaan, om te kijken of ze hun fiets nog konden redden, of hun tas met schoolboeken. Het gezicht van een oude vrouw die staat te kijken hoe haar huis wordt verwoest. En voor wie denkt dat de bezetting in Gaza nu is afgelopen, tegenwoordig belt het leger even op voordat ze een huis bombarderen. Midden in de nacht. Dan moeten ze hun kinderen bij elkaar graaien en rennen. Ik ken kinderen die met hun schoenen aan naar bed gaan. Als ze schoenen hebben. <\/p>\n

Ik heb geprobeerd een aantal van zijn foto’s van het DVDtje af te krijgen als illustratie, maar dat is me nog niet gelukt. Zijn oudere werk is te vinden op zijn website: www.rafahtoday.com. Hier.<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[2],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5980"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5980"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5980\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":56236,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5980\/revisions\/56236"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5980"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5980"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5980"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}