Toevlucht in Bergen. Warm bed onder het dak, geloei van wind, geroffel van regen. Boeken kopen. Kranten lezen op het pluche van het Huis met de Pilaren. Nadenken. Naar de bibliotheek om daar achter de computer mijn webloglezers, jullie, te bedienen.<\/p>\n
De man die ik gevraagd heb om een tijdje mijn leermeester te zijn vroeg me om na te denken over mijn illusies en van welke ik afscheid moet nemen. Dit is een grote: van het vooruitgangsgeloof. Soms weet je pas waar je in geloofde wanneer dat een flinke deuk oploopt. Ik dacht dat we in de jaren zestig, zeventig, tachtig nog, zoveel hadden geleerd over wat racisme is, wat antisemitisme was geweest dat het niet zo makkelijk meer zou zijn om daar echt in terug te glijden. Artikel van John Gray in de Groene van deze week. Niet een makkelijk stuk maar erg de moeite waard. Dit is wat Gray zegt: vooruitgang kun je zien in onze kennisverwerving. Elke generatie kan verder waar de vorige is gebleven: kennis stapelt zich op, cumuleert. Maar ethiek en politiek zijn geen cumulatieve activiteiten. Ze lijken meer op kunst, zegt Gray, wat in de ene periode is bereikt kan in een volgende weer helemaal verloren gaan. De groei van kennis is onomkeerbaar. Maar ethische en politieke verworvenheden, zelfs die heel vast verankerd liggen kunnen in een oogwenk weer verdwijnen. <\/p>\n In de Eerste Bergense Boekhandel kocht ik het nieuwe boek van John Gray: Provocaties, gedachten over vooruitgang en andere illusies.<\/em>Ik geloof dat ik een beetje in de rouw ben. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Toevlucht in Bergen. Warm bed onder het dak, geloei van wind, geroffel van regen. Boeken kopen. Kranten lezen op het pluche van het Huis met de Pilaren. Nadenken. Naar de bibliotheek om daar achter de computer mijn webloglezers, jullie, te … Lees verder
\n
\nGisteren was ik weer in Rotterdam om bij een kleine demonstratie te zijn die was georganiseerd door moslimvrouwen. De foto’s komen morgen. Ik kwam er ook een vrouw tegen waarvan ik even niet meer wist waarvan ik haar kende. Van het IVABO, bleek, de opleiding waar ik ruim twintig jaar les aan heb gegeven. Veel over diversiteit, we konden oefenen in de groepen zelf waarbinnen op het laatst eenderde van de studenten uit andere culturen kwamen. Deze ex-studente werkt met Turkse en Marokkaanse moeders. Ik kom vaker oud-studentes tegen die zich de tijd dat we met elkaar werkten aan de vraag: wat bindt ons en wat scheidt ons <\/em>nog heel goed herinneren, die er wat aan gehad hebben. Een basis waar je nu nog op terug kunt vallen. Wij dachten dat de Nederlandse samenleving, na de vrouwenbeweging, de homobeweging, de antiracistische beweging wel geleerd had wat je teweeg kunt brengen wanneer je hele bevolkingsgroepen in \u00e9\u00e9n keer beoordeelt en veroordeelt. Dat je af en toe eens in de herhaling moet, dat er ook jonge mensen zijn die het niet hebben meegemaakt en niet vanzelf de inzichten meenemen die we toen hebben verworven – dat hadden we wel verwacht, maar niet deze enorme vrije val terug. Tenminste, ik niet. <\/p>\n