Te gast: Claar. Een nieuwe brief.<\/p>\n
Bijeenkomsten, Dialoog, “Wij-Zij”, Debat, Discussie, Ontmoetingen, Integratie, Vrije Mening, Oranje Polsbandjes, Rode Polsbandjes, Zo Gaan We In Dit Land Niet Met Elkaar Om, Gemeenschapszin, Wetswijzigingen, enzovoorts. De woorden betekenen steeds minder, er zijn steeds heviger beelden nodig om ze nog van betekenis te voorzien.<\/p>\n
Ik weet niet hoe het met jou is, Anja, maar ik leef vandaag in twee werelden. In de ene wereld reis ik met de overvolle trein, de stampvolle bus, loop door eivolle winkelstraten in Utrecht, in Brabant, ga naar mijn werk, geef les, heb vergaderingen, spreek vrienden en voel om me heen dat de mensen net als ik rustig zijn – een beetje moe misschien van alles, maar toch gewoon rustig. Ik merk om me heen, dat wildvreemde mensen gewoon beleefd doen tegen elkaar, misschien zelfs wel een beetje vriendelijker en geduldiger zijn dan anders. Voorzichtig met elkaar, tolerant, en niet uit op moeilijkheden. De buschauffeur, die ik vroeg of hij veranderingen merkt, bevestigt wat ik zie. De treinconducteur die ik vroeg of hij veranderingen merkt, bevestigt wat ik zie. De mensen zijn moe, rustig en iets fatsoenlijker dan normaal.
\n
\nDe andere wereld opent zich met de krant, met internet, met de tv. Het is de wereld die je aanzet na het avondeten, als je uitbuikt op de bank. Het is de wereld vol lawaai en verontrustende chaos, waar de een onbeschoft tegen de ander in schreeuwt, waar zelden iemand een ander uit laat spreken, waarin een premier die bijna door zijn benen zakt van moeheid almaar blijft hameren op normen en waarden, waar men elkaar’s nieuwste nieuws opjaagt. Nauwelijks bekomen van de ene Schok krijgen we de volgende alweer opgediend. De moord op Theo van Gogh is en was verschrikkelijk, maar om Van Gogh gaat het eigenlijk al niet meer.
\nIn de modderstroom die deze schok weer losmaakte, worden we gebombardeerd met een lawine van niet ophoudende incidenten en uitspraken die alle met orkaankracht in de media aanzwellen tot een korte hype. Zoveel korte hevige hypes achter elkaar, dat het steeds moeilijker is, ze in de herinnering terug te halen. Ik voel me door hetgeen de media ons dagelijks opdissen, voortdurend gedwongen opnieuw mijn plaats te bepalen, stelling te nemen, bij te blijven, op te letten, niet in paniek te raken, overzicht te houden, de hoofdlijnen in de gaten te houden.
\nIn feite weet ik mijn plaats, stelling, hoofdlijnen allang. Daar brengt geen ongrijpbare terroristendreiging verandering in. Maar ik zie om me heen steeds meer mensen de hoofdlijnen verliezen en hun stellingname simplificeren. <\/p>\n
Het verschil tussen de twee werelden wordt steeds groter. De ene, de alledaagse wereld, waarin het ritme van de tijd de kalme maat van de dingen bepaalt. De andere, die dag en nacht doorraast en waar vooral de impact en kwantiteit, niet de kwaliteit van de informatie de maat van de dingen aangeeft en de angst vergroot.
\nDe echte wereld en de virtuele.<\/p>\n
In de virtuele wereld lijkt alles ogenschijnlijk normaal en logisch verklaarbaar. De hoofdtaak van de media is, objectief verslag te doen en feiten toe te lichten. De media doen verslag van wat ze zien en horen, geven achtergrondinformatie, zetten gebeurtenissen en mensen in een context, de media laten (vele!) mensen met vele meningen aan het woord, de media volgen de politiek op de voet.
\nMaar de politiek op haar beurt volgt de media op de voet, reageert vooral op wat men in de media ziet, zelf in de media zegt, anderen in de media hoort zeggen. De kranten schrijven daar allemaal de volgende dag weer over, laten (vele!) mensen met vele meningen aan het woord, waarna op internet iedereen zijn mening er weer over kwijt kan en dat komt dan misschien wel weer op televisie. En voor het geval iemand iets gemist mocht hebben, wordt het eindeloos herhaald en anders kun je het altijd nog op internet terugkijken, waarna je daar ook weer op kunt reageren. En misschien komt jouw reactie dan wel weer in de krant.<\/p>\n
Het tempo en de impact van de virtuele wereld wordt steeds verder losgetrokken van de werkelijke wereld. Ik kan het niet anders zien. <\/p>\n
De publieke omroepen, zelf gevangen in een verzuild systeem (mogelijk achterhaald, ook wij moeten ons bezinnen op onze religieuze perceptie), zijn in een hevige concurrentieslag verwikkeld. Met elkaar en met de commerci\u00eblen. We zijn zo geobsedeerd door de inhoud van hun programma’s, dat we deze realiteit wel eens uit het oog verliezen. De discussies over de koers van ons publieke omroepbestel woekeren onderhuids al maanden voort. Medy van der Laan broedt nu op een ‘heel nieuw’ voorstel, waarmee de (ook deels verzuilde) kamer zich niet mag bemoeien. Over dualisme gesproken … De ene na de andere publieke omroep overweegt, commercieel te gaan.
\nIk begrijp wel waarom de publieke omroepen onder de huidige omstandigheden zo’n enorme hoeveelheid informatie produceren (vergeet de kudde deskundigen en onderzoekers niet!) en allemaal rond het ene stukje Aas-van-de-dag zoemen. Bang om niet daar te zijn waar het gebeurt. Bang, om daarover niet een ‘eigen’ geluid te laten horen, zich te profileren. Ze moeten continu hun bestaansrecht bewijzen. En als er even niets gebeurt, zorgen ze gewoon als eerste dat er weer iets gebeurt. Liefst iets zo extreems mogelijk, omwille van de kijkcijferterreur. Zo liep een Brabantse muzelman van eigen teelt met open ogen in Knevels schijnheilige val. Maar of het in het algemeen belang is zoals de publieke media met de huidige crisis omgaan, ik waag het te betwijfelen. Zij zelf vragen zich dat onvoldoende af, daar ben ik zeker van. Zij zijn eventjes te gefixeerd op eigenbelang om zich werkelijk te bekommeren om het algemeen belang.<\/p>\n
Waar ik me dan ook veel meer zorgen over maak, is over de politiek. Die beweegt zich namelijk ook steeds meer alleen nog maar voort in de virtuele wereld van de (verzuilde) media. Daar moet de politiek het ook van hebben – denkt men. Alleen daar bereikt men – denkt men – namelijk ‘de achterban’. De media hebben het achteroverleunend voor het uitzoeken – het ellebogengedoe van de politici om in de dagelijkse publieke en commerci\u00eble mediashows te kunnen verschijnen is stuitend. Temidden van stroopwafelspugende gasten mogen politici vervolgens proberen hun crisisbeleid uit te leggen of de ‘ruimte op rechts’ te bevechten door hun mening te geven over gebeurtenissen die plaatshadden … in een concurrerende actualiteitenrubriek. <\/p>\n
De media zijn finaal overspannen. <\/p>\n
Met mij, met ons, gewone passant op straat, gewone vredelievende burgers van Nederland, heeft deze paniekerende mediadiarree steeds minder te maken. Ik zie kamerleden en ministers die niet meer de tijd nemen of krijgen om domweg even na te denken. Die zich alleen maar bewust zijn van de camera’s die op ze gericht zijn. Die een spreektempo ontwikkelen waar menig hiphopper U tegen zegt. Die de polarisatie die ze zeggen te willen verkleinen voortdurend vergroten, omdat ze virtueel opgeworpen problemen virtueel bestrijden. Omdat ook zij hun bestaanrecht in en door de media willen bewijzen.
\nHet gevolg is dat de politici onder druk van de media proberen hun machteloosheid zo snel mogelijk, liefst nog voor het zes-uur-journaal, te camoufleren. Want de media eisen besluitvaardigheid, krachtige stellingname, bij voorkeur in one-liners want we moeten zo wel naar de reclame of een talkshow duurt maar een halfuur.
\nTerwijl wij naar de politici wijzen, wijzen zij in bijna elk nieuw crisisje naar de boven hen en ons gestelde wetten. De roep om bijstelling van wetsartikelen – vanouds een liefhebberij van conventionele partijen – wordt nu bijvoorbeeld ook in PvdA-kringen steeds vaker gehoord. De politici grijpen machteloos naar middelen, maar ze grijpen de verkeerde kant op. Hallo, volksvertegenwoordigers, jullie woorden en gedrag zijn zelf het middel!<\/i> <\/p>\n
De politici zijn finaal overspannen.<\/p>\n
Maar je kunt toch de krant dichtlaten, Claar? En je tv uit? En internet gewoon laten voor wat het is? Gewoon afgaan op wat je op straat ziet en gewoon zijn zoals jij wilt zijn en de ander laten zijn zoals hij wil zijn? Ja, dat kan. En ik ga dat ook maar even doen, denk ik. Want ik heb niet de illusie dat media en politici zich vrijwillig uit deze wurgende omhelzing zullen losmaken. Ik heb echt mijn buik vol van die virtuele wereld die steeds minder overeenkomst vertoont met de wereld waarin ik me elke dag voortbeweeg. En waarin ik blijf geloven, ondanks internationale dreiging van wat dan ook. Ik weiger me bang te laten maken en ik weiger me gek te laten maken.<\/p>\n
Toch wordt het hoog tijd dat de politici z\u00e8lf voor de verandering eens in staking gaan. Weigeren zich uit electoraal belang op te laten jagen door de media. Misschien moeten kamer en kabinet gewoon collectief even een weekje of langer met z’n allen naar Centerparcs (Even helemaal weg!). Of ga anders gewoon eens allemaal een week de straat op, ga met ons in gesprek en zie wat ik ook kan zien. Kom gewoon naar al die ontmoetingsplaatsen die wij burgers en lokale politici zelf organiseren – bij voorkeur die waar de pers niet is.
\nGewoon de tijd nemen, kijken, luisteren, en dan pas met een standpunt te komen – komt u morgen maar terug, beste media, wij willen eerst wat langer kunnen nadenken en intern ons beraden. Niet over wat gisteren weer op tv gebeurde, maar over wat er werkelijk mis is en in welke mate. Want dat er structureel veel mis is, daar valt niet aan te twijfelen. Dat vinden wij op straat ook en we willen u dat graag kunnen zeggen.<\/p>\n
Denk nou eens even na over hoe we het over vijf jaar willen hebben en draag die visie helder en consistent uit.
\nHoe willen we het eigenlijk over vijf jaar hebben? Is er nog iemand in Den Haag die daar mee bezig is?<\/p>\n
Goddank is het bijna kerstreces. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Te gast: Claar. Een nieuwe brief. Bijeenkomsten, Dialoog, “Wij-Zij”, Debat, Discussie, Ontmoetingen, Integratie, Vrije Mening, Oranje Polsbandjes, Rode Polsbandjes, Zo Gaan We In Dit Land Niet Met Elkaar Om, Gemeenschapszin, Wetswijzigingen, enzovoorts. De woorden betekenen steeds minder, er zijn steeds … Lees verder