In de ‘enige democratie in het Midden-Oosten’ is weer een klein relletje. De minister voor Onderwijs Yuli Tamir ligt onder vuur bij de rechtse vleugel van de Knesset. Haar misdrijf: ze vindt het goed dat in de geschiedenisboekjes voor de Arabische kinderen in Israel vermelding wordt gemaakt van de ‘Nakba’, de grote ramp van 1948.
\n
\nNiet meer dan dat: er wordt in het geschiedenisboek vermeld dat wat Israel de Onafhankelijksheidsoorlog wordt genoemd, door de Arabieren wordt gezien als een ramp, waarbij ‘sommige Arabische burgers verdreven werden en vluchtelingen werden omdat hun dorpen tijdens en na de oorlog werden verwoest’.
\nDat is nog maar een hele afgezwakte versie van wat sinds de nieuwe historici als Benny Morris en Ilan Pappe bekend is. En uiteraard weten de Palestijnen die in Israel zijn gebleven en staatsburgerschap hebben heel goed wat er is gebeurd en hoeveel erger het was dan er nu in hun geschiedenisboekjes zou komen te staan. Maar zelfs deze kleine erkenning dat de geschiedenis gezien vanuit de Arabische bevolking (zo’n twintig procent van de Israelische bevolking is Arabisch) er misschien een beetje anders uitgezien heeft dan voor de joodse Israeli’s is te veel. <\/p>\n
‘Hiermee geef je de Arabieren de gelegenheid om te ontkennen dat Israel de staat is van het joodse volk’, zegt Orlev, de voorzitter van de Nationale Religieuze Partij, ‘en dat is de nakba-dag voor het Israelische onderwijs’. Netanyahu beschuldigt Tamir ervan de zionistische waarden aan te tasten inplaats van het joodse erfgoed te bewaren. En minister Lieberman noemt dit het ‘politieke masochisme van Israelisch links’. Haar aftreden wordt geeist. <\/p>\n
In Israel is het onderwijs voor de Arabische en de joodse kinderen, op een paar idealistische particuliere scholen na, geheel gesegregeerd. De joodse kinderen krijgen uiteraard niets te horen over de ‘nakba’ in hun geschiedenisboeken. Die herhalen eenvoudig het oude verhaal, ondanks het feit dat de historici dat allang hebben ontzenuwd: de Arabieren zouden op de vlucht zijn geslagen als gevolg van de oorlog, daartoe aangevuurd door hun eigen leiders. <\/p>\n
De segregatie speelt ook op een ander niveau. Hoewel nergens expliciet in de wet staat dat Arabische burgers niet in joodse wijken mogen wonen is dat wel de praktijk. Die kan gehandhaafd blijven omdat de wet er wel in voorziet dat het op vele manieren geconfisceerde land in handen is gegeven van de Jewish Agency, of het Jewish National Fund, die mogen bepalen dat het land niet bewoond of gepacht mag worden aan niet-joden. In 1995 bepaalde het Hooggerechtshof dat het illegaal was om niet-joden uit te sluiten. Daar ging de Knesset, het parlement, niet mee akkoord, en met een meerderheid van 65% is nu besloten dat de Jewish Agency mag beslissen dat het land alleen voor joden is bestemd, voor een universiteit alleen voor joden, of een ziekenhuis alleen voor joden. Ook de beslissingen van bewonercommite’s dat mensen uitgesloten mogen worden van een woning omdat ‘ze niet passen in de cultuur van een wijk’, lees, dat ze niet joods zijn, is nu voortaan legaal. <\/p>\n
Redactioneel commentaar in Haaretz: in Israel kan een racistisch parlement dus het Hooggerechtshof uitschakelen. Hier<\/a>.<\/p>\n Een een ander commentaar van Yitzhak Bam, die het besluit van de Knesset goedkeurt: ‘het Jewish National Fund is niet verplicht dienst te verlenen aan niet-joodse vestiging. Als dat racisme is, dan is het gehele zionisme racistisch’.<\/p>\n Zie Haaretz. Hier<\/a>. En hier<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" In de ‘enige democratie in het Midden-Oosten’ is weer een klein relletje. De minister voor Onderwijs Yuli Tamir ligt onder vuur bij de rechtse vleugel van de Knesset. Haar misdrijf: ze vindt het goed dat in de geschiedenisboekjes voor de … Lees verder