Een paar jaar geleden was ik dagvoorzitter voor een grote conferentie voor de politie over geweld tegen vrouwen. Toen kon ik al die politiefunctionarissen een verhaaltje vertellen over hoe het was, meer dan vijf en dertig jaar geleden. Ik was weggevlucht bij mijn man en verschanste me met mijn zoontje in het huis van mijn ouders. Die man had al eens geprobeerd het huis in te klimmen en stond nu buiten op me te wachten met een pistool op zak. Dus dacht ik, als burger, ik word bedreigd dus ik bel de politie. Dat was een heel kort gesprek en dat ging zo:
\nMevrouw, heeft hij al geschoten?
\nNee, want als hij al had geschoten dan belde ik u waarschijnlijk niet.
\nMevrouw, als hij niet geschoten heeft dan kunnen we u niet helpen.
\n
\nDe aanwezige politie moest een beetje schaapachtig lachen om deze anecdote, want tja, ze moesten toegeven, zo deden ze dat vroeger toen geweld tegen vrouwen nog niet serieus werd genomen. Dat is dus, dankzij de vrouwenbeweging, en met veel inspanning van de politie zelf, heel erg veranderd.<\/p>\n
Ik vertel dit verhaaltje nu omdat ik net een artikel lees over een grote internationale conferentie over eerwraak en moord op vrouwen dat in Stockholm heeft plaatsgevonden. Minimaal vijfduizend vrouwen worden per jaar vermoord omdat ze de ‘eer’ van hun man of familie hebben geschonden. In Nederland denken vele mensen tegenwoordig dat dat de schuld is van de islam, net als vrouwenbesnijdenis en nog wat akelige zaken. Op de conferentie in Stockholm benadrukten de vrouwen dat het ingewikkelder ligt. Eerwraak en moord zijn niet verbonden aan een bepaalde religie of een cultuur, en als gewoonte is het pre-islamitisch. Het komt vooral voor in streken met een erg patriarchale en feodale cultuur, met een nog geaccepteerde absolute overheersing van mannen en een sterk clanverband. Dus niet in heel Turkije, maar vooral in het zuidoosten, niet in heel Iran maar wel in het westelijke grensgebied, niet in Algerije, maar wel in streken van Egypte. Daarnaast is het verschijnsel ook bekend in niet-islamitische culturen, zoals mannen in Brazilie die uit jaloezie een vrouw doden kunnen rekenen op strafverzachting, en bruidschatmoorden plaats vinden onder de hindoes in India.<\/p>\n
Ook in de westerse landen is het bekend dat vrouwen vooral risico lopen vermoord te worden door een gekrenkte echtgenoot wanneer ze dreigen hem te verlaten of dat al gedaan hebben. Ulla Hoffman, vice-voorzitter van de Linkse Partij wijst er op dat er op dat in Zweden jaarlijks circa 30 vrouwen door hun (ex)partner worden gedood. En nog steeds heeft 46% van de vrouwen in haar leven wel eens mannelijk geweld ondervonden. We kunnen het dus nog niet zonder een feministische kijk op patriarchale structuren, zegt zij. In plaats van alle problemen toe te schrijven aan ‘de ander’.<\/p>\n
In Zweden is de strijd tegen de onderdrukking van de vrouw – ook die van buitenlandse zusters – nog gewoon in linkse handen, en niet zoals in Nederland verdwaald geraakt in het conservatieve bos, schrijft journalist Rob Vreeken in de Volkskrant van vanochtend. Een waar woord. Sinds rechts, met Hirsi Ali voorop, de vrouwenmishandeling van de linkse agenda heeft gekaapt (wat links heeft laten gebeuren moeten we er bij zeggen) hoor je niets meer over mishandeling in ‘eigen’ kringen en lijkt alle ellende die vrouwen meemaken alleen een allochtoon probleem met de islam als enige oorzaak. Het gaat niet meer over mannen. Het gaat over de islam. Zo zijn onze ‘eigen’ mannen fijn van alles vrijgepleit en kunnen ze het kwaad projecteren op die anderen die maar op moeten hoepelen en zich daar aangenaam superieur bij voelen. Tijd om het onderwerp weer terug te kapen, lijkt me zo. <\/p>\n
De man die destijds in het portiek stond met een pistool om me mores te leren was inderdaad een buitenlander trouwens, dit voor de goede orde. Maar wel een buitenlander die we nu geen ‘allochtoon’ zouden noemen. Hij was blank, Europeaan, en katholiek. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Een paar jaar geleden was ik dagvoorzitter voor een grote conferentie voor de politie over geweld tegen vrouwen. Toen kon ik al die politiefunctionarissen een verhaaltje vertellen over hoe het was, meer dan vijf en dertig jaar geleden. Ik was … Lees verder