Weet iemand nog wie de Chippendales waren? Dat waren goedgebouwde showbinken die voor een damesgezelschap uit de kleren gingen. Het was even een hype: de vrouwen gingen emanciperen dus ze wilden hun eigen seksobjecten. Die hype is over.
\n
\nOm de zoveel tijd laait de discussie weer op over de verschillen tussen mannen en vrouwen. Komt de ene sekse van Venus en de andere van Mars? Verschillen ze van nature van elkaar of is het alleen maar imitatiegedrag als je jongetjes met autootjes ziet en meisjes met poppen? <\/p>\n
Mijn stelling is dat het ingewikkelder ligt dan eenvoudig te stellen: de sekseverschillen zijn ‘aangeleerd’ dan wel ‘aangeboren’. Nooit zullen we het helemaal precies weten, want de enige manier om er achter te komen zou zijn om pasgeboren babies in quarantaine te nemen en ze zonder te weten of het jongetjes of meisjes zijn op te voeden, en dan te kijken wat er uitkomt. Gelukkig kan dat niet. Dus is het voornamelijk giswerk. En kunnen we constateren dat er in verschillende culturen grote verschillen zijn tussen wat typisch mannelijk en vrouwelijk wordt gevonden, zo absoluut aangeboren is het dus niet, maar ook overeenkomsten dwars door de culturen heen. Mannen worden overal meer geassocieerd met agressie en vrouwen meer met verzorging. <\/p>\n
Ik ben er jaren mee bezig geweest, las alle boeken en onderzoeken, ik gaf er twintig jaar les over, en publiceerde twee boeken: De schillen van de ui<\/em> in 1984, dat op veel opleidingen is gebruikt, en keer op keer werd herdrukt, en veel later Chodorow en verder. Over de psychopolitiek van sekse<\/em>, uit 1997. Centraal in dat laatste boek staat de theorie van Nancy Chodorow, over de vorming van de vroege sekse-identiteit. Is het nog actueel? Laten we kijken. Ik zal, gewoon als les, voor de liefhebbers, het materiaal in stukjes aanleveren. Hierbij de eerste aflevering, met een vraag als cliffhanger<\/em>: waarom nemen vrouwen meer van mannen over dan omgekeerd?<\/p>\n (Met excuses voor het woord gender<\/em>. Dat is vertaald: geslachtelijkheid, ofwel, alles wat met mannelijkheid en vrouwelijkheid te maken heeft. Maar dat is zo omslachtig<\/em>.)<\/p>\n Dit is een vraag die ik wel eens stel bij lezingen over gender: hoe zou het komen dat mannen het zoveel moeilijker of onaantrekkelijker vinden om iets van vrouwen over te nemen dan omgekeerd? Dat is tenminste wat ik waarneem: vrouwen zijn meer buitenshuis gaan werken. Mannen nemen aarzelend, onder protest en soms onder dwang iets van de zorg binnenshuis over. Vrouwen zijn massaal broeken gaan dragen. Mannen dragen geen rokken, hoewel ze ook mooie benen kunnen hebben. Vrouwen zijn auto gaan rijden, roken, drinken, plegen overspel, tonen meer interesse voor seks dan vroeger mocht, zitten groepsgewijs joelend bij de Chippendales, doen aan sport en fitness, hebben kortom een scala aan meer of minder aanbevelingswaardige activiteiten van mannen overgenomen. Mannen nemen ook wel wat van vrouwen over; ze staan vaker in de keuken, al of niet met een demonstratief mannelijk schort voor en gebruik van veel technische apparatuur, ze dragen af en toe een oorringetje, maar niet meer dan een, want ze willen niet echt op een vrouw gaan lijken en leven hun kleurgevoel en behoefte aan versiering uit in het lapje middenvoor; de stropdas, overbodigste kledingstuk aller tijden, of in hun trainingspakken. Ze willen tegenwoordig ook lekker ruiken, maar dat moet dan wel uit een vierkant flesje komen met een naam als Brut of Egoiste. Ook echte mannen mogen elkaar tegenwoordig in de armen vallen, maar niet zomaar: nadat er een doelpunt is gescoord, niet ervoor. Met andere woorden: mannen willen wel wat overnemen van de meer aantrekkelijke kanten van de vrouwenrol, maar waken er angstvallig voor dat de grenzen van de mannelijkheid niet worden overschreden.Hoe komt het dat mannen meer aarzelen om het een en ander van vrouwen over te nemen dan omgekeerd? <\/p>\n