{"id":6610,"date":"2007-08-21T08:41:08","date_gmt":"2007-08-21T07:41:08","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/08\/21\/terug-3\/"},"modified":"2007-08-21T09:39:23","modified_gmt":"2007-08-21T08:39:23","slug":"terug-3","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/08\/21\/terug-3\/","title":{"rendered":"Terug"},"content":{"rendered":"

070820gaza-064.jpg<\/a><\/p>\n

We zijn weer terug. Afscheid, altijd moeilijk, nu moeilijker dan ooit. We laten onze geliefde mensen achter, en weten niet wanneer we ze weer zullen zien en hoe het met ze zal gaan. Of ze het redden, zo taai en volhoudend als ze zijn.
\n
\n070820gaza-025.jpg<\/a><\/p>\n

070820gaza-029.jpg<\/a><\/p>\n

070820gaza-034.jpg<\/a><\/p>\n

Erez was niet leuk, en dat is een forse understatement. Dachten we nog dat de vorige procedure al erg was, vergeleken bij die daarvoor, het kan nog erger. We hebben er twee uur over gedaan, alleen om de grens over te komen. Je komt in een situatie terecht waar Kafka nog een vriendelijk ouderwetse uitdrukking voor is, want dan zie je de ambtenaren nog persoonlijk. <\/p>\n

Nu treedt je een systeem binnen van gangen en sluizen, van scans voor de bagage, van scans voor iedereen apart, met metalen deuren die je niet kunt openen tot er een groen lichtje gaat branden, met stemmen uit luidsprekers van mensen die je niet kunt zien, en die dan iets roepen in het Hebreeuws dat je niet verstaat, en dan loop je ook steeds het risico van elkaar gescheiden te worden. En dan boven dat geheel electronische web waar we als ratten doorheen werden gesluisd zitten vele meters boven ons achter dik glas een rij mensen naar ons te kijken, die besluiten welk poortje er open gaat, wie er verder mag en wie niet. Een systeem met een maximum aan ontmenselijking en intimidatie. Jan en ik waren op een gegeven ogenblik door, maar Joes was nog zoek. Die zat in zijn eentje in een kamer met niets dan beton, geen mens te zien, geen deur die hij zelf kon openen en kreeg even een aanval van claustrofobie – tot er uiteindelijk een man binnen kwam die hem het bevel gaf zich helemaal uit te kleden. Fouilleren, dat is nog het enige dat ze niet mechanisch en met afstandsbediening kunnen doen. Voor ons was een gehandicapte Palestijnse vrouw door het hele mechanisme heen – er is ook niemand die haar zou helpen met het sjouwen van haar bagage – tot ze uiteindelijk bij de paspoortcontrole weer werd teruggestuurd. Was het ook nog voor niks geweest.<\/p>\n

Een gigantisch gebouw, miljoenen aan electronische apparatuur inclusief de lichaamsscan waar we in moesten gaan staan met de handen omhoog, en voor wat en voor wie? Met ons was er alleen die ene Palestijnse die niet door mocht, en twee andere buitenlanders. Er is allang besloten om de duizenden Palestijnse ‘gastarbeiders’ die in Israel in de bouw werkten en schoonmaakten nooit meer toe te laten. Ze zijn al vervangen door arbeiders uit de arme landen, als de Philipijnen, die overigens ook schandalig slecht worden behandeld uit angst dat die niet-Joden in Israel blijven, en daar kinderen zullen krijgen. Dus wat is de bedoeling? In ieder geval: een zwaar ontmoedigingsbeleid om naar Gaza te gaan. Mohammed zei ons ook: jullie zijn de eerste buitenlanders die we weer zien. Maar hoe erg Erez is weten onze Palestijnse vrienden niet, want zij mogen in ieder geval Erez niet door. En Rafah blijft potdicht. De laatste mensen, van de duizenden die er zaten, en die grotendeels met bussen met een grote omweg toch weer naar huis konden, zijn door de tunnels naar binnen gesmokkeld. Hoe moet en gehandicapte die dringend medische hulp nodig heeft van Gaza naar Cairo komen? Als uitzonderingsgeval kunnen ze een vergunning krijgen, moeten dan zonder hulp Erez door, moeten vandaaruit via de Westoever naar de Allenby Bridge, hebben daar ook een vergunning voor nodig, en kunnen dan vanuit Jordanie naar Egypte. Dat is zo’n lijdensweg dat de meesten daar maar van af zien. Er gaan op dit moment in Gaza mensen dood omdat er geen behandeling meer is voor mensen met nierziektes, en geen behandeling voor mensen met kanker. <\/p>\n

We waren nog op tijd voor ons vliegtuig. Op Ben Goerion mochten Jan en Joes nog eens hun broek laten zakken. En daarna zaten we bij te komen tussen al die wezenloze toeristen met een fles uitstekende wijn. Daar moesten we onze agressie dan maar in kwijt, want ik kan jullie wel vertellen, ik was tot moord in staat, ik zou het liefst de eerste de beste tuttebel in een uniformpje geheel in elkaar hebben geslagen, en Joes zat te snikken in zijn salade. Dat in Nederland aangekomen onze koffers wederom zoek bleken – nooit meer vliegen we met Al Italia – was een peuleschil. <\/p>\n

Ik ben flink aangeslagen, van wat we in die paar dagen hebben meegemaakt. In Gaza zitten de mensen als ratten in de val, en zoals we al voorspelden en helaas ook uitkomt: het geweld slaat naar binnen en niet mis ook. En de wereld kijkt toe en doet niets.
\nIk zei het: de verhalen komen nog in de komende dagen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

We zijn weer terug. Afscheid, altijd moeilijk, nu moeilijker dan ooit. We laten onze geliefde mensen achter, en weten niet wanneer we ze weer zullen zien en hoe het met ze zal gaan. Of ze het redden, zo taai en … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,2],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6610"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6610"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6610\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6610"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6610"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6610"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}