Nieuwe brief van Ceylan:<\/p>\n
Een paar dagen weg geweest, tante geworden van een prachtig neefje, Godzijdank! Nog wel een kerstkindje dat als tweede naam Noel meekreeg… echt een mooi kereltje. Zo blijft de interculturaliteit zich in mijn leven voordoen, en wie wil beweren dat dat geen rijkdom is, heeft volgens mij een flinke pleister op tenminste \u00e9\u00e9n oog. <\/p>\n
Veel moslimvrouwen weigeren zichzelf feministe te noemen, juist omdat het westen zich dit verschijnsel heeft toegeeigend. In 1920 was in Egypte echter al duidelijk sprake van feminisme, en dat was in dezelfde periode dat het ook in Amerika en Engeland voor het eerst zichtbaar werd. Zo (uitsluitend) westers is de oorsprong dus niet. Het is wel zo dat het westen zich een bepaalde vorm van feminisme heeft toegeeigend, en vooral de resultaten die het moet hebben. In mijn ogen schromen daarom teveel moslimvrouwen om zich voluit feministe te noemen, terwijl zij vaak veel krachtiger strijden dan menig vrouw in Nederland (of de rest van Europa) ooit heeft gedaan!
\n
\nEen andere reden voor moslimvrouwen om zich geen feministe te noemen, is het argument dat de islam vrouwen al alle rechten toekent om zich volledig te ontplooien. Daar ben ik het in principe mee eens. Nadat ik moslim werd, dacht ik onvervalst dat ik het feminisme niet meer nodig zou hebben, omdat de islamitische leer mij alle gewenste gelijkwaardigheid biedt en volop ruimte om mij te ontplooien. Na een aantal jaren kwam ik erachter, dat dit uitgangspunt (dat ik vanuit de islamitische leer nog steeds zeer goed kan verdedigen) helaas toch niet afdoende was, omdat ook moslimvrouwen vaak niet de rechten en ruimte krijgen toebedeeld door mannen (en soms ook door andere vrouwen niet of door onderdrukkende politieke systemen) die zij volgens het geloof w\u00e9l verdienen. <\/p>\n
In tegenstelling met wat in het publieke debat rondom de positie van moslimvrouwen meestal gebeurt, dienen Koranische teksten niet geisoleerd bekeken en beoordeeld te worden, maar in hun samenhang. Als dit principe consequent wordt toegepast, samen met een grondige bestudering van context in verleden en heden en een analyse daarvan wordt gemaakt, dan wordt overduidelijk dat in de islam aan vrouwen dezelfde rechten en vooral dezelfde waarden worden toegekend als aan mannen. <\/p>\n
Hoe meer moslimvrouwen ik spreek die zich bevrijd hebben uit onderdrukkende situaties, (en ik hoor ook vaak dat juist het herontdekken van het geloof de eerste bron van hervonden kracht vormde), hoe meer ik ervan overtuigd raak dat juist het vasthouden aan culturele en patriarchale gewoontes moslimvrouwen nu zo belemmert. Voor heel veel gebruiken die in Nederland telkens weer tot een hype leiden en waar de islam verantwoordelijk voor wordt gemaakt, geldt dat het hardnekkige culturele gebruiken betreft, ondanks de islam in plaats van dankzij de islam. Dit betreft bijvoorbeeld de vrouwenbesnijdenis, eerwraak en het bewijzen van de maagdelijkheid direct na het huwelijk. <\/p>\n
Zoals ik al eerder schreef in verband met eerwraak, is er vaak wel enige relatie met de islam of de Koran te trekken voor deze gebruiken, maar zijn de problemen vaak ontstaan uit een combinatie van plaatselijk cultureel gebruik, waaraan (onterecht) islamitische waarden werden toegevoegd om ze te legitimeren. Bijvoorbeeld: zedelijkheid is een deugd – onderdrukking of geweld om deze te beschermen niet; eer is een deugd – eigenrichting door moord of ander geweld niet; seksuele beheersing is een deugd – verminking niet, enz.). <\/p>\n
Een ander aspect waardoor de positie van moslimvrouwen nog al eens onder druk is komen te staan, is gelegen in het feit dat het referentiekader en perspectief van vrouwen (ook onterecht) vaak geheel of grotendeels ontbrak bij de vroege (nagenoeg altijd mannelijke) geleerden die zich bezig hielden met uitleggen (exegese) van Koranische teksten. Op dit moment wordt hard gewerkt aan het inhalen van die achterstand, waaraan het boek van Amina Wadud een waardevolle bijdrage levert.<\/p>\n
Maar voor mij is feminisme niet pers\u00e9 westers, islamitisch of iets anders. Feminisme is voor mij een vehikel dat ik kan gebruiken om voor de rechten van mezelf en andere vrouwen op te komen, daar waar deze onvoldoende erkend worden om intermenselijk niveau. Ik heb het feminisme daarom een aantal jaar geleden toch weer van stal gehaald. Met de islamitische leer, zoals ik die heb leren kennen als leidraad, en de feministische tools in mijn hand om mijn rechten ook op sociale en andere gebieden te bevechten, kom ik voor mij zelf tot een krachtige combinatie. <\/p>\n
Ik noem mezelf dan ook zonder schroom een islamitische feministe. Als mensen mij daarin niet serieus willen nemen, omdat in hun ogen islam en feminisme niet samen kunnen gaan, is dat jammer voor hen, want zij missen daarmee niet alleen mijn boot, maar die van vele andere moslimvrouwen. Aan de andere kant denk ik dat moslims die mij hierom neigen te beschuldigen van \u00b4assimilatie\u00b4, mijn liefde voor de islam en die van vele andere moslimstrijdsters onvoldoende kennen. <\/p>\n
Gelukkig leer ik steeds meer mensen kennen (mannen \u00e9n vrouwen, moslims \u00e9n niet-moslims) die deze combinatie wel erkennen als uitermate rechtsgeldig. En hoe meer ik mij in de islam \u00e9n het feminisme verdiep, denk ik zelf dat er slechtere combinaties te bedenken zijn. <\/p>\n
Yours truly …<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nieuwe brief van Ceylan: Een paar dagen weg geweest, tante geworden van een prachtig neefje, Godzijdank! Nog wel een kerstkindje dat als tweede naam Noel meekreeg… echt een mooi kereltje. Zo blijft de interculturaliteit zich in mijn leven voordoen, en … Lees verder