![\"\"](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2011\/12\/Ekkl-3-of-1.jpg\" "\\"-")
<\/p>\n<\/p>\n
Voor de nieuwsbrief van de Amsterdamse Studentenekklesia, mijn ‘linkse kerk’, werd ik gevraagd om een van de liederen van Huub Oosterhuis die we daar zingen uit te kiezen, en daar iets over te vertellen. Ik koos deze:<\/p>\n
Wij waren kinderen toen het gebeurde; Stemmen van woorden: vrede. Een tijd later En het gekroonde beest. De kindermoord. Rusteloos zwervend, ongelukkig dromend In veel van de liederen die we zingen in de Ekklesia stokt mijn stem en kan ik niet meer verder omdat een zin mij raakt, raakt aan de wanhoop van mensen die ik ken. \u201cUit angstland weg naar vrijheid\u201d, ik ken zo\u2019n angstland, het heet Gaza. De mensen kunnen daar niet weg. Er is geen vrijheid. \u201cOpgejaagd, prijsgeschoten, als klein wild afgeslacht, uw allerliefste mensen”. Mijn allerliefste mensen dat zijn de kinderen daar, ik heb de lijst met namen van 348 gedode Palestijnse kinderen tijdens de aanval op Gaza, drie winters geleden. Ismail, negen jaar, Moaz, zes, Izz al-Din Issa, drie, Zakaria, zeven. Het komt weer terug, dat ademstokkende gevoel, bij die zinnen over de kindermoord, \u201ctot op vandaag het bloed ten hemel schreiend\u201d bij het kerstlied dat ik heb uitgekozen. <\/p>\n \u201cWij waren kinderen toen het gebeurde\u201d – een lied vanuit het perspectief van de kinderen die er niets van begrijpen, mee met hun vaders die vreemde stemmen hebben, de diepe nacht, de kou in. Ik zie die kinderen, op de schouders van hun vaders, zoals ik eens op de schouders van mijn vader zat, en zoals in dat andere prachtige lied; \u201cvaderlijk licht, steevaste schouder, draag mij, ik ben jouw kijkend kind.\u201d<\/p>\n Het blijft hun hele leven lang een sterk verhaal, je weet het nooit zeker, er was niet meer dan kindergehuil, er zou een groot licht geweest zijn, en koningen. En een gerucht, dat hij zou zijn ontkomen, en nog komen zal, en wat dan? <\/p>\n Het lied raakt me om het verlangen, het niet zeker weten, het hopen. Het eindigt zonder troost, \u201cze zijn gestorven zoals mensen sterven, zonder te zien. Zij hadden zo gehoopt.\u201d Zoals we niet willen dat mensen sterven, \u201cnooit \u00e9\u00e9n mens meer gemarteld, nooit \u00e9\u00e9n mens meer geknecht\u201d. Het woord dat daar geschied is wacht nog steeds op ons, om het waar te maken. Op dat visioen uit het Lied van Micha, dat ik gekozen zou hebben als het niet al was vergeven: \u201cEn niemand schrikt meer wakker in de nacht en niemand vreest meer voor een nieuwe morgen.\u201d En weer stokt mijn stem en kan ik niet verder zingen. Tranen van hoop.<\/p>\n Hier is het lied van Micha:<\/p>\n In ’t laatste van de dagen zal het zijn: In ’t laatste van de dagen, wie dan leeft In de dagen die nog komen zal het zijn De foto van de jonge vrouw maakte ik in Gaza, in februari 2009, vlak na de aanval die ze Operatie Gegoten Lood noemden. Het portret van het meisje maakte ik in Rafah, in september dit jaar. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Voor de nieuwsbrief van de Amsterdamse Studentenekklesia, mijn ‘linkse kerk’, werd ik gevraagd om een van de liederen van Huub Oosterhuis die we daar zingen uit te kiezen, en daar iets over te vertellen. Ik koos deze: Wij waren kinderen … Lees verder
\n‘Laat ons gaan zien het woord dat daar geschied is’,
\nriepen met vreemde stemmen onze vaders.
\nWij moesten mee de diepe nacht, de kou in.
\n
\nGeen vleugelslag. Na uren gaan een grot,
\neen huilend kind. Geroep: hij is het. Hij?
\nHun leven lang bleef hij een sterk verhaal: er zou groot licht geweest zijn, dat hen wenkte. <\/p>\n
\ndie ster die langs de hemel voer, een stoet
\nvan koningen en priesters die hem zochten:
\n‘kind ons geboren, koning van de vrede’. <\/p>\n
\nTot op vandaag het bloed ten hemel schreiend.
\nEn het gerucht dat hij zou zijn ontkomen,
\ndat hij zal komen, haastig, en wat dan? <\/p>\n
\nvan wilde dieren die niet meer verscheuren
\nzijn zij gestorven zoals mensen sterven,
\nzonder te zien. Zij hadden zo gehoopt.
\n<\/em>
\nDit is wat ik schreef voor de nieuwsbrief:<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2011\/12\/Ekkl-4-of-1.jpg\" "\\"-")
<\/p>\n
\neen hoge berg, onwankelbaar gegrondvest,
\nhoog uit boven de heuvels.
\nen een huis van goud in hemelsblauw daar boven op.
\nDe wereldzee\u00ebn zijn tot rust gekomen,
\nde golven zijn verstomd, de branding zwijgt.<\/p>\n
\nzal ze zien komen, op scharlaken paarden
\nop zilvervloten, volkeren van verre:
\nwij gaan naar Sion waar de wijsheid woont,
\ndaar weten ze de route van de vrede
\ndaar is een nieuwe aarde neergedaald.<\/p>\n
\ndat zwaarden worden omgesmeed tot ploegen,
\nje leert de oorlog af, je snoeit je wijnstok
\nen strekt je in de schaduw van je bomen.
\nEn niemand schrikt meer wakker in de nacht
\nen niemand vreest nog voor een nieuwe morgen.<\/em><\/p>\n