<\/a><\/p>\nStraatsburg. Het Paleis van Europa. Dat is zo groot, als je een plasje wilt doen moet je dat echt tien minuten beslissen voor de deadline. Dat vergeet ik altijd dus ik heb nogal haast en ren de WC in met een symbooltje van een vrouwtje op de deur.
\n
\nDaar staat een man voor een pisbak iets voorspelbaars te doen.
\nEerste gedachte: wat doet die man op een vrouwenWC.
\nTweede gedachte: hij heeft die pisbak toch niet meegenomen.
\nDerde gedachte: oeps!<\/p>\n
Dat kekke vrouwtje in een minirokje is wat ze in Straatsburg dus verstaan onder een man. Want een vrouw, dat is een wezen in een rok tot over haar kniee\u00ebn en lekker opgetrokken tot hoog boven haar navel. Misschien kom ik toch te veel uit de jaren zestig, minirokjes, hotpants<\/em>, om me daar mee te kunnen identificeren, hoewel die hotpants ook al weer erg verleden tijd zijn. <\/p>\n Foto: Straatsburg bij nacht.<\/p>\n Ik ben weer thuis. Snipverkouden geworden, werkster ziek dus alles zoals ik het heb achtergelaten inclusief de vuilniszakken die meuren. Doe ik het licht aan: knal, kortsluiting. Zit ik bij kaarslicht. Waar haal ik in het weekeinde een electricien vandaan en ik moet weg, naar Nijmegen. Er komen nog foto’s en een slotbeschouwing, van Straatsburg.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Voor Clara Straatsburg. Het Paleis van Europa. Dat is zo groot, als je een plasje wilt doen moet je dat echt tien minuten beslissen voor de deadline. Dat vergeet ik altijd dus ik heb nogal haast en ren de WC … Lees verder <\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n
\nPoezen blij dat ik thuis ben, dat wel. <\/p>\n