{"id":7194,"date":"2007-10-22T09:14:47","date_gmt":"2007-10-22T08:14:47","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/10\/22\/brief-van-fatma-uit-gaza\/"},"modified":"2007-10-22T09:14:47","modified_gmt":"2007-10-22T08:14:47","slug":"brief-van-fatma-uit-gaza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/10\/22\/brief-van-fatma-uit-gaza\/","title":{"rendered":"Brief van Fatma uit Gaza"},"content":{"rendered":"

070818gaza-067.jpg<\/a><\/p>\n

Lieve Anja,<\/p>\n

Je vroeg hoe het met ons gaat.
\nHet eerste wat ik wil vertellen is dat alles erg veel duurder is geworden, ook de gewone dingen als meel, brood en suiker. Sigaretten waren nog nooit zo duur, nergens ter wereld zijn ze zo duur, ze kosten nu meer dan vlees.
\n
\nOok andere dingen zijn onbetaalbaar geworden. Het is de gewoonte om met Eid (het suikerfeest) alle kinderen nieuw in de kleren te steken, maar dit jaar waren zelfs tweedehandskleren te duur. Gisteren merkte ik dat mijn dochters, die graag snoepen, geen chips en chocola meer kopen. Het is te duur geworden en de kwaliteit is slecht. Een broodje falafel, wat bijna iedereen nog af en toe kon kopen, is in prijs verdubbeld. Iedereen is er voortdurend mee bezig: wat kan ik kopen, waar kan ik het kopen. Dan heb je geld, en kun je er niets voor kopen. Of er is iets te koop, en dan heb je geen geld. Veel burgers zijn niet meer in staat om nog voldoende voedsel te kopen voor hun familie. Wie recht heeft op een salaris krijgt dat vaak niet uitbetaald. <\/p>\n

Bij de grens is het nog steeds vreselijk. Studenten die een vergunning hebben om ergens anders te gaan studeren, in Ramallah of in het buitenland, zijn bij de grensovergang tegengehouden en mogen er niet uit. Van alle zieken die medische hulp nodig hebben die ze in Gaza niet kunnen krijgen zijn er maar een paar doorgelaten bij Erez checkpoint of Al-Oaja. En als ze zijn doorgelaten was het vreselijk, de controle, het uren wachten, en dat voor mensen die vreselijk ziek zijn. Toch zijn er mensen die er alles voor over hebben alleen maar om Gaza uit te komen. <\/p>\n

Het is hier echt verschrikkelijk. Het is zo somber: we leven in een grote gevangenis, er zijn tientallen gewonden, er zijn honderden zieken die proberen nog een glimpje hoop te houden, er zijn duizenden mensen die wachten tot de grenzen weer open gaan. <\/p>\n

En nog steeds is de veiligheid en de rechtsorde niet echt hersteld. Er worden nog steeds moorden gepleegd, er worden nog steeds drugs gesmokkeld door de tunnels naar Egypte, de hele sociale structuur ligt in duigen. <\/p>\n

Op de scholen en de universiteiten zijn er vaak conflicten tussen de studenten. Vooral op de universiteiten raken studenten vaak slaags, bijvoorbeeld nadat een Fatah leider was gedood door Hamas. Mijn dochter Fidaa, die nog maar 50 dagen studeert, heeft het gevoel dat ze een masker op moet houden en voorzichtig moet zijn dat ze haar mening niet uit. Hoe kunnen studenten creatief worden en echt leren onder zulke omstandigheden? We zien ook veel jongeren en kinderen met psychische problemen, omdat hun ouders thuis ook niet kunnen dealen met hun psychologische problemen en dus hun kinderen niet kunnen helpen. <\/p>\n

Het enige positieve in de hele situatie is dat wij als NCCR gewoon door kunnen gaan met ons werk, omdat we altijd al onze diensten aanboden zonder te kijken naar waar de mensen bij hoorden, bij Hamas of bij Fatah. Wij hebben altijd iedereen geholpen. Maar wat wel moeilijk is, is dat de gehandicapten en hun families steeds vaker aan komen kloppen voor financiele hulp, of voor kleding en voedsel, en dat kunnen we ze niet geven. Daar voelen we ons dan wel machteloos en hulpeloos bij.<\/p>\n

Dit wilde ik je laten weten, omdat je ons er om vroeg, hoe het met ons gaat. En dat we niet eerder hebben geschreven: het is niet zo makkelijk om elke keer weer te vertellen dat het nog slechter gaat dan de vorige keer. We willen er zelf liever niet aan denken.<\/p>\n

Kom gauw weer naar Gaza. We wachten op jullie. Het is voor ons een grote troost dat we weten dat jullie nog steeds achter ons staan.<\/p>\n

Met mijn vriendelijkste groeten,<\/p>\n

Fatma<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Lieve Anja, Je vroeg hoe het met ons gaat. Het eerste wat ik wil vertellen is dat alles erg veel duurder is geworden, ook de gewone dingen als meel, brood en suiker. Sigaretten waren nog nooit zo duur, nergens ter … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,2],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7194"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7194"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7194\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7194"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7194"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7194"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}