Zoals geheel te voorspellen is, stuit een analyse van wat er aan de hand is met migratie en migranten, waarin we oog hebben voor wat afwijzing met mensen doet, op weerstanden bij dat deel van de bevolking dat op de hand is van ‘de harde aanpak’. Mensen die nog steeds verontwaardigd vinden dat elke poging om te onderkennen dat mensen ziek kunnen worden van achterstelling en uitsluiting gelijk staat aan het ‘pamperen’ van migranten en multikul.
\n
\nDan hadden ze maar dit, hadden ze maar niet dat. Ze moeten niet denken dat ze ‘zielig’ zijn. Enzovoorts. Bij die ‘harde aanpak’ hoort ook dat elke poging om te begrijpen waarom iemand tot agressieve daden kan komen gezien wordt als het excuseren van geweld. Ik hoop dat ik helder genoeg heb betoogd dat dat geen tegenstelling hoeft te zijn: je kunt de daden veroordelen en toch willen begrijpen hoe iemand er toe komt – niet alleen om te kijken hoe je een dader nog op het rechte pad krijgt, maar ook om een preventief in plaats van een repressief klimaat te scheppen. Maar eerlijk gezegd weet ik al dat deze gedachtengang, ook al is allang aangetoond dat alleen repressie niet helpt, bij de aanhangers van de ‘harde aanpak’ op dovemansoren zal stuiten. Er zijn te veel mensen die denken er belang bij de hebben om het wij-en-zij denken te versterken. Neem de politici die daar hun electoraat aan te danken hebben.<\/p>\n
Hilhorst gaat in zijn column verder. Hij heeft zich verdiept in de gevolgen van gevangenisstraf. In Nederland is ook de houding tegenover criminaliteit drastisch veranderd. In 1970 dacht nog driekwart van de bevolking dat het beter was om misdadigers te veranderen dan ze te bestraffen, in 2006 was dat gedaald dot 37%. Er heeft dus niet alleen een verharding plaats gevonden ten aanzien van migranten en vluchtelingen, moslims en Marokkanen, maar ook ten aanzien van criminelen. Eens een Marokkaan, altijd een Marokkaan, al ben je nog zo geintegreerd, eens een moslim altijd een moslim, die als het er op aankomt hier de macht over zullen nemen en de sharia invoeren, en eens een crimineel altijd een crimineel. Geen medelijden met die jongens. Het enige wat zij begrijpen is ‘de harde aanpak’. <\/p>\n
Deze kentering naar meer repressie heeft volgens psychologe Corine de Ruiter die er onlangs op is gepromoveerd al veel gevolgen gehad. Het percentage mensen dat in de gevangenis zit is sinds 1985 verviervoudigd. En dat is niet de enige ontwikkeling. Er wordt met de mensen in de gevangenis steeds minder gedaan. Steeds meer gedetineerden doen niets, schrijft Hilhorst. Ze zitten 23 uur van de 24 in hun cel. Op de reclassering, die steeds meer problemen te behandelen krijgt van ex-gedetineerden, is bezuinigd. ‘Hopeloze gevallen’ worden steeds vaker aan de kant geschoven. Dat betekent ook dat er veel te weinig aandacht is voor verslaving – in plaats van veelplegers van hun verslaving af te helpen worden ze langdurig opgesloten, ook voor kleine vergrijpen. <\/p>\n
Het resultaat van de ‘harde aanpak’ valt erg tegen. De helft van de gedetineerden krijgt binnen twee jaar na vrijlating weer met justitie te maken, binnen acht jaar gaat driekwart weer de fout in. Gevangenissen maken van criminelen geen betere mensen. Afschrikking werkt dus niet. Volgens psychologe De Ruiter is dat ook niet verwonderlijk, want de gevangenis zit bomvol mensen met zware psychiatrische problemen. Een op de twintig is psychotisch. Van de kort gestraften heeft een op de drie een psychiatrische aandoening, van de langgestraften twee op de drie.<\/p>\n
De ironie is volgens Hilhorst, dat we mensen met een stoornis steeds vaker opsluiten zonder noemenswaardige hulp, terwijl de mogelijkheden om mensen met een psychische stoornis te helpen enorm zijn toegenomen. Psychoses kunnen bijvoorbeeld adequaat met medicijnen en therapie worden bestreden, net als gedragsproblemen en depressies. <\/p>\n
En nog iets; van niets doen en niets mogen doen draait iedereen door, crimineel of niet. Uit Amerikaans onderzoek blijkt dat de recidive lager is onder gedetineerden die een beroepsopleiding volgen. Dus waarom wordt er aan gedetineerden geen goede opleiding gegeven, terwijl ze in de cel zitten, vraagt Hilhorst zich af. Te duur? Criminaliteit, en het steeds weer opnieuw mensen opsluiten die hun leven niet beteren is waarschijnlijk duurder.<\/p>\n
We weten dus hoe het beter zou kunnen. We vinden, met elkaar, dat criminaliteit een groot maatschappelijk probleem is. We zouden kunnen weten dat de ‘harde aanpak’ slecht werkt, toch is vooral de roep om meer repressie luid. Dat is, zegt Hilhorst, omdat niet de pragmatische aanpak domineert, maar het ideologische verhaal. <\/p>\n
Het lijkt alsof het stillen van de wraakgevoelens van de rest van de samenleving belangrijker is dan het terugdringen van de cirminaliteit. Terwijl de enige relevante vraag is hoe we kunnen voorkomen dat een twaalfjarige die een ander met een schroevendraaier toetakelt een man wordt die agenten neersteekt. Wie dan bij voorbaat kiest voor de stok en de wortel, en het medicijn ongebruikt laat, is niet daadkrachtig, maar kortzichtig. <\/p><\/blockquote>\n
Meer over Corine de Ruiter: hier.<\/a> En hier<\/a>. En hier<\/a>.
\nEn een interessante reactie: hier<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Zoals geheel te voorspellen is, stuit een analyse van wat er aan de hand is met migratie en migranten, waarin we oog hebben voor wat afwijzing met mensen doet, op weerstanden bij dat deel van de bevolking dat op de … Lees verder
![hier<\/a>.\nEn een interessante reactie:](\"http:\/\/www.svg.nl\/uploaded\/editor_documenten\/Kranten\/VK%20Corine%20de%20Ruiter.pdf\"){kind=link}