Column die ik schreef voor Zorg + Welzijn<\/p>\n
Gesprek bij de borrel. De man tegenover me zegt: \u2018Voor die vrouw is het veel erger. De familie van die jongen komt er wel overheen dat hij dood is. Maar zij moet haar hele leven door met de gedachte dat ze iemand heeft gedood\u2019. Die onbedwingbare neiging om af te wegen wat er erger is, leed tegen leed.<\/p>\n
Het was onvermijdelijk en het zal de laatste keer niet zijn. Zo gauw er in een conflict allo tegenover auto komt te staan, splijt een groot deel van de Nederlandse bevolking als de Rode Zee. Jongen steelt tas van vrouw, vrouw rijdt hem achterna en rijdt hem dood.
\n
\nTragedie compleet. Was die jongen geen Marokkaan geweest was het bij een klein berichtje gebleven. Had die vrouw hem niet doodgereden was het niet eens een klein berichtje geworden. Dat deel van Nederland dat de criminaliteit op straat zat is en alle ellende aan de allochtonen wijt kiest ogenblikkelijk partij voor de vrouw en is woedend dat ze in de cel heeft gezeten en aangeklaagd kan worden wegens doodslag. Dat deel van Nederland dat het zat is om als groep verantwoordelijk gesteld te worden voor de criminaliteit en als Marokkaan of moslim voortdurend over \u00e9\u00e9n kam te worden geschoren is woedend en ziet moord met voorbedachten rade, niet omdat hij stal, maar omdat hij een Marokkaan was. En beide kanten laten dat deel van het verhaal weg dat niet past in hun vijandbeeld. <\/p>\n
Ik denk aan die keer dat mijn tas van mijn schouder werd getrokken, het was in Barcelona en ik was gewaarschuwd, en ik geheel tegen elk advies in in primitieve en blinde woede die tas vasthield tot ik hem terughad. Had mijn dood wel kunnen zijn. <\/p>\n
Ik denk aan dat Marokkaanse joch dat op de tv zei: iedereen steelt toch wel eens. Van wie heeft hij dat geleerd, van zijn ouders, van zijn vriendjes? En wat doet de journalistiek die net dat jongetje eruit pikt \u2013 zodat die andere helft van Nederland kan zeggen zie je wel, het zijn allemaal dieven, dat vinden zij heel gewoon. <\/p>\n
In deze polarisatie is geen plaats meer voor wat we in de hulpverlening meervoudige partijdigheid noemen. In de verhitte koppen is geen ruimte voor de constatering dat het niet simpel dader versus slachtoffer is, maar dat de dader aan de ene kant slachtoffer is geworden en het slachtoffer aan de andere kant dader. In de polariteit is het nauwelijks meer mogelijk om mee te leven met beide slachtoffers. Met de familie die een 19-jarige jongen heeft verloren aan de dood. Die jongen deed verkeerde dingen en hij verdiende zijn straf. Maar niet de dood, die onomkeerbaar is. Met de vrouw die moet leven met de gedachte dat ze iemand in een vlaag van begrijpelijke woede heeft doodgereden. En dat nooit meer ongedaan kan maken. Burgemeester Cohen zet alle zeilen bij om in die meervoudige partijdigheid te blijven \u2013 wat hij wel moet, als burgemeester van alle burgers van Amsterdam. Dat hij het goed doet blijkt uit het feit dat hij van beide kanten fel wordt aangevallen. <\/p>\n
En dan die onbedwingbare neiging om leed tegen leed af te wegen en te beslissen wat er erger is. De Palestijns-Amerikaanse geleerde Edward Said, vrede zij met hem, zei eens: de vraag wie er meer heeft verloren en wie er meer heeft geleden is wezenlijk onfatsoenlijk. Daar sluit ik me graag bij aan. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Column die ik schreef voor Zorg + Welzijn Gesprek bij de borrel. De man tegenover me zegt: \u2018Voor die vrouw is het veel erger. De familie van die jongen komt er wel overheen dat hij dood is. Maar zij moet … Lees verder