Veel nakwaak over de lopende kwesties in de dikke weekeindkranten. Elk dagblad heeft nu een eigen psychiater die een variant afgeeft op de analyse van Jean-Paul Selten over wat er allemaal aan de hand is met de Marokkaanse jongens die niet willen deugen. Het lijkt mij vooral belangrijk dat er oog komt voor omgevingsfactoren, en voor psychische stoornissen, en dat er verder over nagedacht wordt hoe je daar mee om moet gaan, en daar heeft Selten een hele goede aanzet voor gegeven.
\n
\nEn ik hoop niet dat dit verzandt in gekibbel tussen psychiaters wie van hen de enige juiste visie heeft, want daar lijkt het soms een beetje op. En belangrijk is het ook om niet iedereen en alles onder \u00e9\u00e9n gemakkelijke noemer te willen vangen. Natuurlijk zijn ouders verantwoordelijk voor de opvoeding die ze hun zoons hebben meegegeven. Maar sommige ouders redden het niet en hebben meer hulp nodig dan straf. Natuurlijk is er ook verschil tussen de harde kern waar alle hulpverleners, politie en justitie al hun tanden op stuk gebeten hebben, en jonge meelopers waar nog van alles mee te doen is. Dus hoeven we ook niet te gaan kibbelen over opsluiten versus behandelen dan wel beide, omdat we zorgvuldig moeten kijken naar over welke jongens we het hebben en niet hoeven te denken dat er een patentrecept is voor allemaal tegelijk. Zeker is er ook meer te vertellen over de sekseverschillen, waarom het vooral jongens en jonge mannen zijn die zoveel overlast bezorgen. Selten heeft het er over dat de mannen meer aan statusverlies lijden dan de vrouwen. Iemand anders zegt dat het er ook aan kan liggen dat meisjes met problemen die meer naar binnen richten en jongens met problemen hun agressie meer op de omgeving richten dan op zichzelf. Ook daar zit wat in. Laten we vooral de verschillende visies opvatten als werkhypotheses en die meenemen in het werk dat gedaan moet worden, laten we kijken wat er werkt. En laten we vooral mensen als Marcouch ondersteunen die voortdurend moet laveren tussen twee vuren, de kritiek van de autochtone toeschouwers als hij ’te soft’ zou zijn, de kritiek van zijn eigen achterban als hij ’te hard’ op zou willen treden. Laten we er dus vooral voor zorgen dat dit geen gekibbel wordt over de hoofden van de direkt betrokkenen heen. <\/p>\n
Trots en identiteit zijn ook nog steeds kernwoorden in de discussies. En artikelen over de politieke situatie: wat moeten we aan met politici die geen politici willen zijn maar aanvoerders van ‘bewegingen’ ? Hebben hun kiezers die hun populistische leiders zo fantastisch vinden, omdat die Den Haag met al die ‘zakkenvullers’ wel eens even een poepie zullen laten ruiken wel door dat ze zelf voornamelijk buiten spel worden gezet? Ze mogen stemmen en zich verder nergens mee bemoeien. Oom Wilders en tante Verdonk zullen wel beslissen wat goed voor ze is, ze hoeven alleen maar even te stemmen. <\/p>\n
Vragen: wat er overblijft van een democratie wanneer burgers alleen maar opgevat worden als kiezers en niet meer als participanten in het politieke proces. Heeft iemand het al door, dat een partij zonder leden ook inhoudt dat er geen afdelingen zullen zijn, en geen participatie in de lokale politiek, en dat Verdonk en Wilders, eenmaal gekozen, nog veel meer maar hun gang kunnen gaan dan de Haagse politici die door de Wilders en Verdonkstemmers nu zo worden verguisd?<\/p>\n
Nog een probleem. Van Thijn, die afscheid neemt van de politiek na een lange loopbaan, waarschuwt dat het steeds moeilijker gaat worden om nog een coalitie te vormen die kan regeren, als het zo doorgaat. Nu zijn we waarschijnlijk nog jaren verwijderd van nieuwe verkiezingen. Maar stel, dat de huidige peilingen waar zouden worden. “We moeten goed nadenken over de volgende regering”, zegt hij. “De VVD valt uit elkaar, de PvdA kan maar moeilijk het hoofd boven water houden met de hete adem van de SP in de nek. Nog even en een coalitie tussen PvdA, CDA en VVD is niet eens meer mogelijk.”<\/p>\n
Zo staan de zaken nu: bij nieuwe verkiezingen zou de huidige coalitie al geen meerderheid meer krijgen. De linkse partijen bij elkaar ook niet. Een coalitie op rechts, met elkaar bestrijdende ‘bewegingen’ en grote ego’s die elkaar het licht in de ogen niet gunnen, die als politici geen enkel idee hebben over de uitvoerbaarheid van hun gemakzuchtige slogans, en die lak hebben aan de burgers die wel op hen moeten stemmen? Je moet er toch niet aan denken. Van Thijn herinnert ons aan de Duitse Weimar-republiek, een democratie die zichzelf opblies omdat de kiezers op de vleugels stemden en er geen midden meer was om een coalitie mee te vormen. “Ik ben er al jaren bang voor geweest en ik had het veertig jaar mis”, zegt van Thijn. Maar gaat hij nu toch nog gelijk krijgen?<\/p>\n
Er gaan nog veel bijlagen mee de trein in naar Vlaardingen, want ik heb de kranten nog lang niet uit. In Vlaardingen spreek ik vanmiddag op een grote manifestatie ter ondersteuning van de Palestijnen, die ook wordt ondersteund door de SP. De Gazaanse arts Al Satari, van de Wafa kliniek in Rafah, krijgt geen toestemming om Gaza te verlaten. Ze zullen het daarom met mij moeten doen, om iets te vertellen over de medische nood in Gaza. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Veel nakwaak over de lopende kwesties in de dikke weekeindkranten. Elk dagblad heeft nu een eigen psychiater die een variant afgeeft op de analyse van Jean-Paul Selten over wat er allemaal aan de hand is met de Marokkaanse jongens die … Lees verder