\n(Fatma en Mohammed)<\/p>\n
Woensdag, 26 januari 2005<\/p>\n
Het is gelukt. Beetje vertraging vanwege de sneeuw in Wenen dus donker toen ik aankwam bij Erez. Ik was de enige die naar de andere kant wilde. Het ziet er bij Erez uit als een lugubere Bfilm, met die nu nog hogere betonnen muren, wachttorens van waaruit de soldaten je toeschreeuwen, prikkeldraad, hekken door, en dan die naar pis stinkende betonnen gang door, niemandsland door, tot je aan de andere kant toegeroepen wordt, Anja? en weet dat je er bijna bent.
\n
\nVrienden wachtten op me in de oude flat die uitkijkt op het vissershaventje. Het is altijds een feest om weer terug te komen, niet alleen om elkaar weer te zien, maar als het lukt dan is dat ook altijd weer een teken van hoop. Skinny Mohammed, Fatma, twee van de kinderen en de man van Fatma. Ik deel de chocoladeletters uit die ik nog had liggen van de reis in december die niet doorging. Khaled kan niet komen want zijn Samia is net terug van Mekka, ze is nu hadja en dan is er een feest, apart voor de vrouwen en voor de mannen en Khaled moet gastheer zijn voor de mannen die haar mabroek komen wensen.<\/p>\n
\n(Fatma en Mohammed)<\/p>\n
Het is rustig, op het ogenblik . De grens met Rafah is weer open voor mensen met vergunningen, dus alle mensen die terugkwamen van Mekka konden weer naar huis. Er hebben mensen twee maanden gewacht in Egypte voor ze weer terug konden. En de vissers mogen vannacht van de Israeli’s weer de zee op, dus morgen zal ik zoals gewoonlijk gewekt worden door het geschreeuw van de mannen van de visafslag onder mijn flat.<\/p>\n
Het is hier berekoud, maar ik ben gelukkig dat ik er weer ben.<\/p>\n
Morgen meer.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Woensdag, 26 januari 2005 Het is gelukt. Beetje vertraging vanwege de sneeuw in Wenen dus donker toen ik aankwam bij Erez. Ik was de enige die naar de andere kant wilde. Het ziet er bij Erez uit als een lugubere … Lees verder