{"id":7362,"date":"2007-11-06T07:03:26","date_gmt":"2007-11-06T06:03:26","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/11\/06\/laatste-dag-in-gaza\/"},"modified":"2011-08-26T14:07:54","modified_gmt":"2011-08-26T12:07:54","slug":"laatste-dag-in-gaza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/11\/06\/laatste-dag-in-gaza\/","title":{"rendered":"Laatste dag in Gaza"},"content":{"rendered":"<p><a href='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071105gaza-361.jpg' title='071105gaza-361.jpg'><img src='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071105gaza-361.jpg' alt='071105gaza-361.jpg' \/><\/a><\/p>\n<p>Ik leer veel van de Palestijnen. Bijvoorbeeld om in de ergste ellende toch nog weer ergens plezier in te hebben. Ik ga met Fatma en haar twee oudste dochters, Fida en Nida lunchen. Prachtige meiden. Fida zit nu op de universiteit, de Islamitische, omdat die de beste studie heeft voor wat ze wil: Engels en handelsbetrekkingen. Maar ze vindt het er vreselijk. Niet alleen dat ze elke keer gecontroleerd wordt of ze geen make-up op heeft, maar zelfs dat ze in de pauze niet naar muziek mag luisteren op haar mobieltje! Zijn ze gek geworden? Terwijl er verder helemaal niets te doen is. Ze wordt er ontzettend opstandig van, maar ze houdt zich in. Ze wil afstuderen.<br \/>\n<!--more--><br \/>\n<a href='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071105gaza-357.jpg' title='071105gaza-357.jpg'><img src='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071105gaza-357.jpg' alt='071105gaza-357.jpg' \/><\/a><\/p>\n<p><a href='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071105gaza-364.jpg' title='071105gaza-364.jpg'><img src='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071105gaza-364.jpg' alt='071105gaza-364.jpg' \/><\/a><\/p>\n<p><a href='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071105gaza-360.jpg' title='071105gaza-360.jpg'><img src='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071105gaza-360.jpg' alt='071105gaza-360.jpg' \/><\/a><\/p>\n<p>&#8217;s Avonds heb ik vrijgehouden voor mijn Palestijnse gezin en alle andere uitnodigingen afgeslagen. Khaled is verhuisd, heeft een flat gekocht met uitzicht op zee. Ik zie mijn invloed, want toen ik voor het eerst in Gaza kwam verbaasde ik me er over: de zee is het mooiste wat ze hebben in Gaza, maar alle huizen zijn zo gebouwd dat je nooit vanuit een stoel gezeten de zee kan zien. Khaled heeft het hek van zijn balkon verlaagd, er staan gemakkelijke stoelen, en zo zitten we eindeloos te praten, in te halen, met uitzicht op de ondergaande zon, de glinsterende golven en de vissersbootjes tot we alleen nog maar lichtjes zien en de laatste oproep tot gebed klinkt. Over hoe het moet met de kinderen, wat er gaat gebeuren in Gaza, of het voor hem nog uit te houden is. Khaled wil niet weg uit Gaza, daar ligt zijn taak, maar hij denkt ook aan de toekomst van de kinderen. Zoals iedereen die ik hier ken. <\/p>\n<p>Vanmiddag op kantoor kwam er nog een vrouw langs die met tranen in haar ogen vroeg of ik haar niet kon helpen om met haar gezin weg te komen, als ik voor een visum kan zorgen zodat ze naar Nederland kan komen, dan kan ze van daaruit naar Zweden, en dan asiel aanvragen&#8230; Ik moet haar opnieuw uitleggen zoals ik dat aan meer mensen heb moeten zeggen: dat ik dat niet kan. <\/p>\n<p>Iedereen heeft een eigen strategie om het vol te houden en vooral om te bedenken hoe ze het beste kunnen doen voor de kinderen. Fatma steekt al haar geld en tijd in de beste opleiding voor haar zes kinderen. Ze wil ze allemaal door de universiteit heen krijgen. Daar gaat alles heen dat ze kan verdienen, om haar huis waar alleen een oud bankstel staat en een paar kleden en wat stoffige kussens bekommert ze zich niet, maar haar kinderen moeten er wel piekfijn uitzien. Haar man Khaled &#8211; als ik met Fatma praat heeft ze het over Khaled-boss en Khaled-husband &#8211; die niet aan het werk kan komen overweegt weg te gaan, in Zweden een verbijfsvergunning aan te vragen en werk te vinden, zodat hij geld naar huis kan sturen. <\/p>\n<p>Khaled heeft juist zijn flat fantastisch op laten knappen, zodat zijn twee jongens het thuis goed hebben, want behalve naar school kunnen ze nergens meer heen. Hij besteedt ontzettend veel tijd aan hun opvoeding, hij praat veel met ze, legt veel uit. Walid, de oudste, die een tijdje kickte op geweld &#8211; hoe kan het daar ook anders &#8211; is nu een wijze tiener, met veel inzicht. Samen besluiten ze hoe het verder moet. Willen de jongens naar een kostschool in Cairo, om weg te zijn uit Gaza? Ze willen wel weg uit Gaza, maar niet zonder hun vader en liever nog verder weg, naar Amerika of naar Nederland.<\/p>\n<p><a href='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071103gaza-007.jpg' title='071103gaza-007.jpg'><img src='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071103gaza-007.jpg' alt='071103gaza-007.jpg' \/><\/a><\/p>\n<p><a href='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071103gaza-016.jpg' title='071103gaza-016.jpg'><img src='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071103gaza-016.jpg' alt='071103gaza-016.jpg' \/><\/a><\/p>\n<p><a href='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071103gaza-022.jpg' title='071103gaza-022.jpg'><img src='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071103gaza-022.jpg' alt='071103gaza-022.jpg' \/><\/a><\/p>\n<p><a href='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071103gaza-018.jpg' title='071103gaza-018.jpg'><img src='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071103gaza-018.jpg' alt='071103gaza-018.jpg' \/><\/a><\/p>\n<p>Ik vind het als altijd weer vreselijk om weg te gaan, de luxe om weer te vertrekken terwijl zij er niet uitkunnen. Maar zo hebben we besloten om het te doen, zolang als het gaat. Ik woon en werk in Nederland, waar ik meer voor Gaza kan doen dan daar. Hij blijft met de kinderen in Gaza, zolang als het te doen is. Misschien gaan de grenzen weer open en kunnen ze eens even weg, ademhalen. Naar Ramallah, naar Egypte, vakantie houden in Amsterdam. Zoals de toestand nu in Gaza is kan die niet blijven. Sommige van mijn vrienden daar hopen dat er schot in het overleden vredesproces komt met de conferentie in Annapolis. Ik denk van niet, maar durf het nauwelijks te zeggen, als iedereen zich vastklampt aan elke grashalm. Khaled vertelt dat er vier mensen van Hamas samen met president Abbas hebben gebeden in de Muqata, het oude hoofdkwartier van Arafat, in Ramallah. Misschien een eerste stap, want dit is misschien wel het belangrijkste: dat het Palestijnse volk zich niet op laat splitsen en ondanks verschillen wel samenwerken. Misschien dat Hamas tot zich door laat dringen dat ze zo niet door kunnen gaan. Hun populariteit is de laatste maanden ontzettend gedaald. Driekwart van de Palestijnen, ook de mensen die destijds uit protest op Hamas hebben gestemd, keuren de manier waarop Hamas na de machtsovername huishoudt af. Als er nu verkiezingen zouden zijn kreeg Fatah 40% en Hamas nog maar 14%. De mensen zijn het zat. En Palestijnen zijn niet erg gedwee. De man van wie beide benen zijn afgeschoten vertelde me dat er donderdag weer een grote bruiloft is, van een neef van hem, van Fatah. Dat wordt tegelijk weer een demonstratie. Ze laten zich er niet onder schoffelen. <\/p>\n<p>Wachten op de taxi. Fatma met haar derde dochter Walaa, Khaled achter zijn bureau, ik ga de teams gedag zeggen. Ik neem de lijst door, hebben we alles gedaan? De cadeautjes voor onze sponsors. De vrouwen van het gehandicaptenproject gaan nog dertig kleine cadeautjes borduren want we kwamen tekort. En Walid gaat Palestijnse muziek bij elkaar zoeken zodat we een andere verrassing voor onze donors kunnen maken. Ik maak de laatste foto&#8217;s, challas, zegt Khaled, je hebt er nou wel genoeg. En als de taxi er is zing ik een liedje voor ze: we&#8217;ll meet again, don&#8217;t know where don&#8217;t know when, but we will meet again some sunny day.  <\/p>\n<p><a href='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071106-003.jpg' title='071106-003.jpg'><img src='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071106-003.jpg' alt='071106-003.jpg' \/><\/a><\/p>\n<p><a href='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071106-007.jpg' title='071106-007.jpg'><img src='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071106-007.jpg' alt='071106-007.jpg' \/><\/a><\/p>\n<p><a href='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071106-012.jpg' title='071106-012.jpg'><img src='https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/11\/071106-012.jpg' alt='071106-012.jpg' \/><\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ik leer veel van de Palestijnen. Bijvoorbeeld om in de ergste ellende toch nog weer ergens plezier in te hebben. Ik ga met Fatma en haar twee oudste dochters, Fida en Nida lunchen. Prachtige meiden. Fida zit nu op de &hellip; <a href=\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/11\/06\/laatste-dag-in-gaza\/\">Lees verder <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[2],"tags":[40],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7362"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7362"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7362\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":58655,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7362\/revisions\/58655"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7362"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7362"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7362"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}