{"id":7450,"date":"2007-11-15T11:06:39","date_gmt":"2007-11-15T10:06:39","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/11\/15\/volterra-4\/"},"modified":"2011-07-26T13:22:54","modified_gmt":"2011-07-26T11:22:54","slug":"volterra-4","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/11\/15\/volterra-4\/","title":{"rendered":"Volterra (4)"},"content":{"rendered":"

071110volterra-606.jpg<\/a><\/p>\n

Zaterdag. De studiegroep over Procedures and terms <\/em>van de Charta of Volterra werd voorgezeten door Ed Anker van de Christen Unie, het enige aanwezige Tweede Kamerlid uit Nederland, helaas. Gezien alle drukte in de Kamer hadden een paar andere Kamerleden afgezegd, en zo was er, bijvoorbeeld, niemand van de PvdA. Jammer, omdat het juist de Tweede Kamer is die met de charter zou moeten gaan werken.
\n
\n071110volterra-419.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-423.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-427.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-435.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-441.jpg<\/a><\/p>\n

Een belangrijk punt bij dit onderwerp is de tijd dat de procedure zou moeten duren. Niet te lang: hoe langer je asielzoekers laat wachten, hoe erger en moeilijker het wordt om ze af te wijzen. In normale gevallen zou de beslissing binnen zes maanden genomen kunnen zijn, met een verlenging van nog eens zes maanden als er onderzoek gedaan moet worden in het land van herkomst. Na de beslissing een afgewezen asoelzoeker het recht hebben om in beroep te gaan bij een onafhankelijke rechtbank. <\/p>\n

Maar een aantal aanwezigen waarschuwt er ook voor dat er veel gevallen zijn waarin een asielzoeker behoorlijk te tijd moet hebben om hun hele verhaal te vertellen. Met name zwaar getraumatiseerde vluchtelingen, die het emotioneel heel moeilijk hebben om hun verhaal te vertellen, zoals in het geval van martelingen en verkrachting, zoals zuster Karin dat stelt, die het vaak heeft meegemaakt dat het echte verhaal er pas uitkwam als de vluchteling enigszins tot rust was gekomen en een vertrouwensband met iemand had opgebouwd. <\/p>\n

071110volterra-455.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-475.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-509.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-510.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-505.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-514.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-515.jpg<\/a><\/p>\n

Ook is er een reden om kinderen apart te horen. Het verhaal van de kinderen is niet automatisch hetzelfde als dat van de ouders. Kinderen hebben zaken meegemaakt die ze ook niet makkelijk vertellen, en soms zijn ze mishandeld door de ouders, of zelfs verkocht. Ook kindsoldaten hebben het vaak moeilijk om hun verhaal te vertellen.<\/p>\n

Dan hebben we het over criminelen. In veel landen is het mantra dat criminelen moeten worden uitgezet. De aanwezigen vinden dat dat niet kan wanneer de vluchteling in het land van herkomst gemarteld of gedood kan worden. Mensen die in het land van aankomst een misdrijf plegen horen gewoon berecht te worden. Volgens de mensenrechtenverdragen is er geen rationalisering voor te vinden om vluchtelingen zwaarder te straffen dan burgers. <\/p>\n

071110volterra-521.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-531.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-538.jpg<\/a><\/p>\n

’s Middags moet ik kiezen. Vrouwen of kinderen. Ik heb een bijdrage geschreven voor de positie van vrouwen, waarover een stuk in de charter is opgenomen. Vele van de problemen waar vrouwelijke asielzoekers mee te maken hebben worden vaak nog gezien als priv\u00e9problemen, individuele problemen, anders dan voor ‘politieke’ vluchtelingen. Maar wij vinden dat er structureel aandacht moet zijn voor de problemen van vrouwen, die je niet terug kunt sturen naar een land als ze daar gevaar lopen, als gescheiden vrouw bijvoorbeeld, om uitgestoten of erger te worden. Maar ik kies uiteindelijk om bij de werkgroep kinderen te gaan zitten, onder het voorzitterschap van Per Bill, een zweedse parlementarier, omdat ik daar het meeste op kan steken.<\/p>\n

Kinderen horen niet opgesloten te worden. En kinderen die in een Europees land geboren worden zouden een dubbele nationaliteit moeten krijgen. Kinderen boven de 18 zouden bovendien het recht moeten hebben om zelfstandig te blijven, ook als hun familie vertrekt. <\/p>\n

Wat betreft het punt dat kinderen niet opgesloten mogen worden is er nog wel een punt dat niet voldoende is uitgewerkt. Want als ze niet opgesloten mogen worden, en tegelijk recht hebben om niet van hun ouders gescheiden te worden, zouden die ouders ook niet opgesloten mogen worden, en er zijn gevallen waarin dat toch moet, al is het duidelijk dat dat zo kort mogelijk moet zijn.<\/p>\n

Verder is het duidelijk dat er een programma moet komen voor AMA’s als ze 18 worden. Jan Braat die veel weet over de begeleiding van jonge vluchtelingen, en wat er voor nodig is om ze te leren wat ‘normaal’ is als ze een leven achter de rug hebben van prostitutie, misbruik, geweld, vindt het erg belangrijk dat je ze als ze 18 worden niet zomaar aan hun lot overlaat. <\/p>\n

Van beide werkgroepen worden de aanbevelingen aan het comit\u00e9 doorgegeven, die ze moet gaan verwerken.<\/p>\n

071110volterra-593.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-549.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-564.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-570.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-581.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-584.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-596.jpg<\/a><\/p>\n

En dan is er een feestelijke afsluiting van de sessies om vier uur, met een geestdriftige Luisa Morgantini, die ons feliciteert met het werk. Maar nu komt nog het moeilijkste: hoe zorgen we er voor dat de principes die we hebben geformuleerd, de normen waaraan alle landen zouden moeten voldoen om werkelijk rekening te houden met de mensenrechten en de waardigheid van elk individu die uit het land van herkomst is gevlucht, ook aangenomen worden. Juist omdat de verschillende landen zulke verschillende praktijken hebben komen er zoveel problemen: landen die de stroom vluchtelingen niet aankunnen, en daardoor te harde maatregelen willen nemen, en geen rekening houden met het feit dat de mensenrechten ook gelden voor vluchtelingen. De samenwerking is nog het moeilijkste, zegt Erik Meijer, SPer en Europarlementari\u00ebr, omdat de landen met veel vluchtelingen wel de verantwoordelijkheid willen delen, maar de landen met weinig vluchtelingen dat graag zo willen houden. <\/p>\n

071110volterra-607.jpg<\/a><\/p>\n

071110volterra-612.jpg<\/a><\/p>\n

Op zondag hebben we nog een sessie waarin de NGO’s in de ene groep en de politici in de andere met elkaar overleggen wat er aan gedaan kan worden om de Charter te verspreiden, om er meer draagvlak voor te krijgen. Ik beloof in ieder geval dat ik het door ga geven aan de Eerste Kamer. In mei is er in Groningen een tweede congres. Voor die tijd komt het bijgewerkte voorstel beschikbaar. Als dat er is, zal ik het ook op dit weblog zetten. <\/p>\n

En dan is het voor mij al weer tijd voor afscheid. Ik heb kennis gemaakt met een paar bijzondere mensen, ik ben weer extra gemotiveerd om me nog meer in het asielbeleid te verdiepen, en vooral in de ‘best practices’ die ons verder kunnen helpen. En ik fungeer graag als een van de ambassadeurs voor een humaan en rechtvaardig asielbeleid. Het kan in ieder geval ook in Nederland nog een stuk beter. <\/p>\n

Chris Keulemans zal nog een artikel schrijven voor Vrij Nederland.<\/p>\n

071110volterra-362.jpg<\/a><\/p>\n

En meer informatie over Inlia: hier.<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zaterdag. De studiegroep over Procedures and terms van de Charta of Volterra werd voorgezeten door Ed Anker van de Christen Unie, het enige aanwezige Tweede Kamerlid uit Nederland, helaas. Gezien alle drukte in de Kamer hadden een paar andere Kamerleden … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[145],"tags":[67],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7450"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7450"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7450\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":53167,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7450\/revisions\/53167"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7450"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7450"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7450"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}