Het is vandaag een jaar geleden dat ik mijn eerste berichtje op mijn weblog zette. Tijd voor een kleine evaluatie. Een pas op de plaats. <\/p>\n
Toen ik begon was ik nog redelijk nai\u00ebf over de werking en het werk dat het kost om een weblog bij te houden. Ik dacht, elke dag een stukje, wat foto’s, voor mij als veelschrijvend persoon met veel activiteiten die daarvoor in aanmerking komen moet dat makkelijk te doen zijn. En bovendien miechelt het van de citaten, nieuwtjes en andere mensen die ook iets bij kunnen dragen. Een jaar later constateer ik a. dat een weblog veel meer tijd kost dan ik had gedacht, dat ik het b. ook erg de moeite vind omdat de werking ervan groter is dan ik vermoedde, c. dat het me erg tot nadenken zet hoe je het goed moet doen. Het houdt me scherp en bij de les. Het heeft me enkele keren voor interessante problemen gezet van hoe nu verder, vooral omdat we begonnen met grote openheid: iedereen die wilde kon haar of zijn reactie er op kwijt. Dat gaf niet alleen leuke effecten.
\n
\nVerder kon ik ook niet voorzien dat we in dit afgelopen jaar geconfronteerd zouden worden met zulke heftige gebeurtenissen. Deels was ik dus blij met de mogelijkheid om daar zelfstandig op te kunnen reageren en niet afhankelijk te zijn van de kranten om al of niet een ingezonden brief of opiniestuk te plaatsen, maar deels heeft die heftigheid het soms ook moeilijk gemaakt om dit weblog als een scheepje in de storm op koers te houden. <\/p>\n
Die grote openheid van het begin was nog een beetje na\u00efef. Ik heb moeite gehad om dat toe te geven, want openheid staat tamelijk hoog op mijn persoonlijke lijstje van normen en waarden. Later heb ik gemerkt, ik was geen verstokte weblog afstruiner, dat de meeste weblogs op persoonlijke titel helemaal geen gelegenheid bieden om direct te reageren en ik begrijp nu ook wel waarom, want je krijgt een boel over je heen. Aan de andere kant waren daar de websites en fora waar wel iedereen elke denkbare mening op kon spuien. Daar werd ik de afgelopen tijden niet bepaald vrolijker van, want wat je daar kunt lezen is soms werkelijk stuitend. <\/p>\n
De meeste sites zijn er dus ondertussen toe over gegaan om het allerergste aan racisme en gescheld te verwijderen, maar nog is het er niet echt tof. Het is leerzaam om te weten wat er onder een deel van de bevolking aan onderbuikgevoelens en collectieve haat en vooroordelen leeft, maar het is slecht voor de spijsvertering en de gemoedsrust. Ik geloof dus ondertussen niet meer in het zogenaamde ‘zelfreinigende effect’ van alles maar open gooien. ‘Zelfreinigend’, dat wil dus zeggen dat als de ene forumbezoeker weer eens roept dat alle vrouwen met hoofddoeken achterlijk zijn het wel in orde is als er maar een andere komt die weer met rotte vis terug gooit. Ik zie het zelfreinigend effect van gooien met stront dus niet zo erg. Het is ook besmettelijk, ook degenen die zich willen weren gaan op een gegeven ogenblik over tot gescheld – of haken af. <\/p>\n
Toen ik merkte dat er meer mensen waren die ook op mijn weblog afhaakten en me alleen nog persoonlijke mailtjes stuurden, toen ik merkte dat ik zelf met steeds meer tegenzin ging kijken wat de reacties waren, en toen een Palestijnse vriend voor terrorist werd uitgemaakt op mijn eigen weblog was voor mij de maat vol en heb ik na een slapeloze nacht de knop omgedraaid en de webmaster gebeld. Of er komt een filter, of ik hou er mee op. Dat filter kon. Dus beslis ik tegenwoordig als eenhoofdige redactie wat er wel en niet opkomt. Daar ben ik tot op de dag van vandaag erg tevreden over, al levert het me meer werk. Het is soms niet makkelijk om in het grijsgebied te beslissen wat nog wel kan en wat niet meer, het betekent een voortdurend nadenken over mijn criteria, waarbij ik soms achteraf merkte de ene keer wat te streng geweest te zijn, en de andere keer wat te coulant. <\/p>\n
En het levert me ook veel kritiek op, meer dan degenen die het zich vanaf het begin makkelijker maken door helemaal geen reacties toe te laten, denk ik. Als ik dat gedaan had dan zou ik alleen na hoeven te denken over mijn eigen verhaaltjes en waarschijnlijk minder kritiek krijgen, maar dan had ik ook heel erg veel interessante reacties en inmiddels vaste ‘correspondenten’ gemist. De verwijten komen natuurlijk vooral van degenen die ik niet (meer) toelaat. Dus krijg ik te horen dat het hier een secte is van gelijkdenkenden en dat het preken is voor eigen parochie – ik beperk me nu even tot de meer vriendelijk geformuleerde kritiek. <\/p>\n
Er komen inmiddels gemiddeld 1400 mensen per dag langs. Hoeveel daarvan mensen zijn die dit weblog bezoeken om zich weer eens lekker te ergeren weet ik niet, maar ik schat in dat de meesten in te delen zijn onder wat we de eigen parochie noemen. Ik vind dat dus helemaal niet erg. Ik wil iets met dit weblog: ik wil er mee de kant op van een maatschappij die veelkleurig en divers is. Een maatschappij die uitgaat van de uitgangspunten die ik met de SP deel: menselijke waardigheid, gelijkwaardigheid, solidariteit. <\/p>\n
Ik preek graag voor eigen parochie, laat ik dat maar eens helemaal toegeven. Preken voor eigen parochie heeft een negatieve klank gekregen, maar ik ben er erg voor. Ik zit niet voor niks zondags in mijn eigen linkse kerk. Het heeft er mee te maken dat ik dit weblog zie als een bijdrage in een strijd die een richting heeft en een kleur. Weblogs kunnen verschillende functies hebben. Amusement, uitwisseling, discussie, informatie, educatie zelfs. ‘Discussie’ is dus maar \u00e9\u00e9n mogelijkheid.<\/p>\n
Ik zie niet op tegen discussie met ‘andersdenkenden’ als dat inderdaad een discussie wordt en niet een eindeloos herhaalde litanie van dezelfde oordelen. Maar discussie om de discussie is niet mijn tak van sport. Ik wil verder, vooruit, en niet blijven hangen in steeds maar dezelfde recycling van steeds maar dezelfde oordelen en meningen, zoals je die veel ziet in de andere fora. Ik wil ondersteuning bieden, bemoediging, feiten bieden waar je wat aan hebt, ik wil dat we elkaar wijzen op goede boeken, bijeenkomsten. Ik wil kritiek die hout snijdt, visie die inspireert. Ik wil dat we elkaar bekrachigen, niet per se kritiekloos, maar wel met een doel voor ogen. Ik wil bondgenoten over de kunstmatige scheidslijnen van allochtoon en autochtoon, zwart en wit, gelovig en ongelovig met elkaar in contact brengen. Naar elkaar laten luisteren. De mogelijkheid bieden om elkaar vragen te stellen. <\/p>\n
En ik denk dat dat op de bescheiden wijze die een eenpersoons weblog kan bieden ook wel lukt. Ik ken eerlijk gezegd weinig weblogs of websites waar zo’n diversiteit aan mensen aan het woord komt, en dat zonder elkaar verbaal de strot af te snijden of elkaar in een hoek te douwen. Die mensen, wij, hebben wat met elkaar gemeen: we willen een betere wereld, rechtvaardiger, opener. Met minder vooroordelen, minder stigmatisering. <\/p>\n
Het lukt omdat ik de visie achter dit weblog niet in mijn eentje draag. Al ben ik de initaitiefnemer en houd ik de touwtjes stevig in handen, dit weblog zou niks zijn zonder een achterban van mensen die er regelmatig langskomen. Ik heb er veel plezier mee om andere mensen aan het woord te laten, uit te nodigen om een bijdrage aan dit weblog te bieden, en zo een kleine, virtuele gemeenschap te scheppen. Inderdaad: dat lijkt wel op een parochie.<\/p>\n
Een andere funktie die ik met dit weblog wil hebben is het bieden van tegenwicht. Met een weblog heb je altijd een veel kleiner bereik dan met tv, radio of kranten. Aan de andere kant zijn weblogbezoekers mensen die echt kiezen. Te vaak constateer ik dat ik het oneens ben met de manier waarop een kwestie in de media wordt beschreven. Maar vooral zie ik dat veel de media nooit haalt. Dat zit een beetje ingebakken: slecht nieuws is nieuws, goed nieuws zelden. Langzame emancipatieprocessen zijn veel minder interessant dan een rel. Ik heb vaak moeten constateren dat er bij gebeurtenissen die ik heel erg belangrijk vond geen pers aanwezig was, terwijl die er wel in drommen was bij gebeurtenissen met een hoog rellerig gehalte. Nieuws draait vaak om een paar mediagenieke personen. Dat zijn zelden de meest genuanceerde mensen, en ook lang niet altijd de mensen die ik het belangrijkst of het interessantst vind. Ik heb ook wel kritiek gehad dat de bijdragen op dit weblog, met de mijne voorop, veel te lang zijn. Het klopt wel dat ze vaak lang zijn. Ik vind veel zaken ten enenmale ongeschikt voor soundbites<\/em> en oneliners<\/em>. Gewoon te ingewikkeld. <\/p>\n Ik ben ook niet vies van een beetje preken. Sinds veel mensen onkerkelijk zijn geworden, vaak om de beste redenen, is de preek in discrediet gebracht. Maar ook toen ik mijn kerk nog niet ontdekt had zei ik wel eens, half als grap, dat het toch jammer was dat je nergens meer een lekkere preek kon halen. Een stichtelijk verhaal dat je weer eens aan het denken zette. Niet per se de ultieme waarheid, maar wel het beste aan denkwerk dat iemand op dat moment te bieden had. Een verhaal met een doel, met ethiek, een moraal. Waardoor je het gevoel kreeg dat je er weer even tegen kon. <\/p>\n En een andere grap die maar half een grap is die ik wel eens maak is dat ik de term demagogie weer in ere zou willen herstellen en ontdoen van zijn negatieve klank. We kennen hele erge demagogen, maar ook hele goeie. Martin Luther King, Gandhi en Mandela waren ook demagogen, mensen met een groot charisma, die grote groepen mensen hebben be\u00efnvloed met hun woorden. Zonder de pretentie me met hen te willen meten, een klein demagoogje wil ik best zijn. Een leerling demagoogje dan. Met een preek op zijn tijd. Of een preekje. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Het is vandaag een jaar geleden dat ik mijn eerste berichtje op mijn weblog zette. Tijd voor een kleine evaluatie. Een pas op de plaats. Toen ik begon was ik nog redelijk nai\u00ebf over de werking en het werk dat … Lees verder