En nog een gedicht, van Henri\u00ebtte Roland Holst, dat ondanks de gedragen taal opeens heel bij de tijds aandoet.<\/p>\n
Sombre gedachten schiep een sombre tijd,
\nhet leven lag gelijk een schip in trage
\nwateren, en een stem sprak dat de lage
\nluchten alles omsloten voor altijd.
\n
\nEr was geen licht, er was geen lucht: de handen
\nverslapten, omdat zij van hoop leeg waren;
\ndenkers doken naar wrede trotse maren
\ndat ze hun ziel behoedden voor verzanden.<\/p>\n
Dichters wendden zich van levens-sferen
\nwederbegerend wat in d’eeuwen sliep,
\nof loken de ogen en verbleekten diep
\nbeproevende op hun eigen hart te teren.<\/p>\n
In de zware tijd die zo langzaam streek
\nwas ’t dat een moedeloze berusting groeide
\nen opkwam mat geloof van de vermoeide
\nwereld wier oude gang en eeuwge leek.<\/p>\n
Maar onderwijl werd in beneden-lagen
\nver van ’t mistroostig ras dat heerste op aard
\nmet smart ontvangen, en in pijn gebaard
\nde nieuwe kracht, die ons omhoog zal dragen. <\/p>\n
1951<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
En nog een gedicht, van Henri\u00ebtte Roland Holst, dat ondanks de gedragen taal opeens heel bij de tijds aandoet. Sombre gedachten schiep een sombre tijd, het leven lag gelijk een schip in trage wateren, en een stem sprak dat de … Lees verder