![\"oudkomers\"](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/oudkomers01.jpg\")
<\/p>\n <\/p>\n
Bezoek in de Eerste Kamer, bijzonder bezoek. Uit Limburg was een groep ‘oudkomers’ naar Den Haag gekomen: de eerste generatie gastarbeiders, Turken, Marokkanen, met Najim, de projectbegeleider, Maarten, een Belgische opbouwwerker, en Theo, een Nederlandse vrijwillige taaldocent. Ze nemen deel aan een project, hun Nederlands bijspijkeren, excursies maken, dus een kerk bezoeken, en het parlement. Praten met ons, hun volksvertegenwoordigers. De vraag is of wij als volksvertegenwoordigers dat goed genoeg doen, want juist hun stem, die van de eerste generatie, is nauwelijks gehoord.
\n
\n![\"\"](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/oudkomers02.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/oudkomers03.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/oudkomers04.jpg\")
<\/p>\n
Tijdens de lunch praat ik met een paar van hen. Dit zijn de mannen die twintig, soms dertig jaar geleden naar Nederland kwamen en zich hier soms letterlijk kapot werkten. Zwaar werk, in de metaal, in fabrieken, in een drukkerij. Tijd om Nederlands te leren was er nauwelijks, en niemand kon dat toen nog schelen. Ze zouden toch terug gaan. En voor het werk dat ze deden was het niet nodig. Nu worden ze opeens onder druk gezet om zich ‘aan te passen’. <\/p>\n
Ze zijn niet terug gegaan, ze hebben zich hier gevestigd. Hun kinderen, inmiddels volwassen, hebben vaak gestudeerd. Ze zijn er trots op wat hun dochters en zoons hebben bereikt. Veel van hen zijn zelf inmiddels arbeidsongeschikt. Ziek geworden, door hun rug gegaan. Te veel overwerk, te zwaar werk. Er zijn er inmiddels ook veel overleden, vertellen ze. <\/p>\n
Soms dromen ze er nog wel eens van om terug te gaan naar Turkije. Maar hun kinderen wonen hier, hebben een bestaan opgebouwd, spreken beter Nederlands dan Turks. Ze blijven hier, om dicht bij hun familie te zijn. Veel aandacht was er voor hen destijds niet. Nu halen ze een beetje in, willen beter Nederlands leren, gaan op stap. Als ik zeg dat Nederland ze nog wat schuldig is is het even heel erg stil. <\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/oudkomers05.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/oudkomers06.jpg\")
<\/p>\n
Tiny hield een verhaal in de Eerste Kamer, toen door naar de Tweede Kamer, waar Ronald iets van de Nederlandse geschiedenis vertelde. Zo hoor ik ook nog eens wat. Een bezoekje aan de prachtige ‘handelingenkamer’ waar elk woord dat in het parlement is gezegd is opgetekend. Vier verdiepingen met dikke boeken. Ze waren zo gemotiveerd dat ze aan het eind van de middag nog even terugkwamen om de Tweede Kamer in werking te zien. <\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/oudkomers07.jpg\")
<\/p>\n
Tiny Kox en ik gaan binnenkort naar Weert, om uitgebreider met ze te spreken. Binnenkort gaat er een ‘oudkomerswet’ behandeld worden. Wij willen graag van hen zelf horen wat ze nodig hebben, wat we kunnen doen voor hen als medeburgers die zo hard hebben gewerkt en daar zo weinig voor terug hebben gekregen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Bezoek in de Eerste Kamer, bijzonder bezoek. Uit Limburg was een groep ‘oudkomers’ naar Den Haag gekomen: de eerste generatie gastarbeiders, Turken, Marokkanen, met Najim, de projectbegeleider, Maarten, een Belgische opbouwwerker, en Theo, een Nederlandse vrijwillige taaldocent. Ze nemen deel … Lees verder