Wie zich, zoals ik, intensief bezighoudt met Palestina\/Israel, en daar ook over schrijft, mag er op rekenen regelmatig bestookt te worden door de verdedigers van Israel die vinden dat ik ongelijk heb. Wat dan meestal volgt is een verhaal waarin een of meerdere onderdelen van de zionistische canon uit de doeken wordt gedaan. Als ik daar antwoord op geef, schuift de reactie door naar een ander leerstuk. Dat op de meeste van de onderdelen van de zionistische canon allang historisch en feitelijk onderbouwde kritieken zijn geschreven, die laten zien dat de canon voornamelijk op mythen is gebouwd lijkt niet uit te maken. De volgende die reageert begint weer gewoon opnieuw.
\n
\nHet wordt op den duur nogal vervelend om steeds maar weer dezelfde verhalen te moeten ontzenuwen, te \u2018deconstrueren\u2019. Wat ik al een tijdje van plan ben, is om die zionistische canon enigszins overzichtelijk weer te geven, met de verwijzingen bij elk onderdeel naar de antwoorden daarop. Een groot deel daarvan is op dit weblog al te vinden, maar door de overvloed aan materiaal weet ik zelf ook niet altijd meer waar het staat. Dat is dus een klus die enige tijd gaat vergen, en die niet in een, twee dagen af is. Ik lees er bovendien nog steeds veel bij, want uiteraard ben ik niet de enige die zich ermee bezighoudt, ik bevind me in goed gezelschap. <\/p>\n
Voor wie dat nog niet gevolgd heeft, de zionistische canon is de onderbouwing van wat ik paradigma 1 noem: de opvatting het rechtmatig was om Israel, een joodse staat te stichten in het land dat voorheen Palestina heette, een toevluchtsoord voor de vervolgde joden en hun nazaten, een klein land dat zich staande moet houden te midden van vijandige Arabische landen. Ikzelf ben inmiddels ge\u00ebvolueerd, via paradigma 2, kort samengevat als \u2018waar er twee vechten hebben er twee schuld\u2019, naar paradigma 3: de staat Israel is gevestigd ten koste van de er wonende Palestijnen, de \u2019slachtoffers van de slachtoffers\u2019, die werden verdreven en onteigend. Israel is nog steeds bezig met het oorspronkelijke zionistische doel: zoveel mogelijk land te veroveren met zomin mogelijk Arabieren erop. Zie hiervoor \u2018de paradigmastrijd\u2019, inclusief mijn persoonlijke verhaal hoe ik van positie ben veranderd. Hier.<\/a><\/p>\n Het spreekt vanzelf dat de mensen van paradigma 1, de apologeten van Israel, op bijna alle onderdelen van het historische, politieke en actuele verhaal grondig van mening verschillen met de mensen van paradigma 3. <\/p>\n Nu is het duidelijk dat de geschiedenis, de offici\u00eble geschiedenis, er vrijwel altijd een is van de overwinnaars en de veroveraars, en dat de geschiedenis van de verslagenen en onderdrukten altijd met enige moeite onder het stof vandaan gehaald moet worden. Dat heersers en veroveraars er belang bij hebben om hun versie van de werkelijkheid als de enige te presenteren is niet nieuw, en de canon van het zionisme is in die zin niet uniek. Wanneer onze eigen Balkenende verzucht dat hij graag de VOC-mentaliteit in Nederland terug zou zien, dan vergeet hij kennelijk dat de Nederlandse geschiedenis van verovering en kolonialisme niet alleen een mooi verhaal is, en dat diezelfde geschiedenis er vanuit het oogpunt van de onderworpen volken er wel een beetje anders uitziet. Vrijwel alle staten hebben een geschiedenis geschreven waarin ze hun eigen bestaan rechtvaardigen, hun heldendaden vieren, hun misdaden onder het tapijt vegen. Het is niet uniek dat staten gevestigd worden met een groot onrecht aan de inheemse bevolking, zie de Verenigde Staten. Het unieke aan de zionistische canon is dat die niet langzamerhand is gegroeid, maar is \u2018geschreven\u2019 toen de staat Israel werd gevestigd, in een tijdperk dat alle Westerse landen zich uit de kolonie\u00ebn terugtrokken, al of niet na bloedige bevrijdingsstrijd. En juist omdat Israel geen stabiele staat is geworden, maar nog steeds in strijd is met de verdreven inheemse bevolking, de Palestijnen, en met de omringende Arabische landen in een ongemakkelijke verhouding leeft, is de zionistische canon, de rechtvaardiging van de joodse staat Israel, nog actueel. <\/p>\n Hieronder doe ik een eerste poging om de belangrijkste onderdelen van de zionistische canon, het verhaal van paradigma 1, op een rijtje te zetten. Het is niet mijn bedoeling om de discussies weer opnieuw te beginnen, die hebben we meestal al enige keren gehad, maar om een overzicht te maken, waarna ik gaandeweg de weerleggingen van de mythen zal verzamelen en overzichtelijk zal ordenen. Als een dossier waar wie wil gebruik van kan maken – of zich over kan ergeren. <\/p>\n De zionistische canon<\/strong><\/p>\n 1. De joden zijn de rechtmatige bewoners van het land Israel. Eens veroverden de Israelieten \u2018het beloofde land\u2019 Kana\u00e4n, en stichtten daar een Israelitisch koninkrijk. Zij werden tweeduizend jaar geleden verdreven door de Romeinen en leefden sindsdien verspreid, in de diaspora, met het grote verlangen \u2018terug te keren\u2019 naar Zion. Pas na de holocaust was er voldoende steun om de joodse staat opnieuw te verwezenlijken.<\/p>\n 2. De er wonende bevolking waren Arabieren, die zich ten onrechte Palestijnen noemden. Velen van hen kwamen recentelijk naar de regio, aangetrokken door de gunstige economische situatie, geschapen door de eerste zionisten. Israel was \u2018een land zonder volk, voor een volk zonder land\u2019. Wie er woonden waren primitieve Arabieren, die het land verwaarloosden. De zionisten hebben welvaart gebracht en beschaving, waar ook de Arabieren van profiteerden. Zij brachten ‘de woestijn tot bloei’. <\/p>\n 3. Het waren de Arabieren die al voor 1948 de joden aanvielen, en zij waren het die na de stichting van de staat Israel het land binnenvielen en werden verslagen. Arabieren haatten de joden en doen dat nog steeds. <\/p>\n 4. Het waren de Palestijnen zelf die tijdens de oorlog vluchtten, daartoe opgeroepen door hun eigen leiders. Het vluchtelingenprobleem is de verantwoordelijkheid van de omringende Arabische staten, die weigerden hen op te nemen en te laten integreren.<\/p>\n 5. Het waren de Palestijnen c.q. de Arabieren zelf die het verdelingsplan afwezen, anders hadden ze nu hun eigen staat gehad. Israel accepteerde het verdelingsplan wel.<\/p>\n 6. Israel heeft vele malen de Palestijnen vrede aangeboden, die keer op keer door de Palestijnen zelf werd afgewezen. \u2018De Palestijnen sloegen geen kans over om een kans over te slaan\u2019. Dat was met het Oslo-akkoord, het \u2018genereuze aanbod van Barak\u2019 en alle opvolgende mislukte vredesonderhandelingen. <\/p>\n 7. Israel is de enige democratie in het Midden-Oosten.<\/p>\n 8. Israel zal nooit aanvallen, maar zich wel altijd verdedigen. Het Israelische leger staat bekend om zijn \u2018purity of arms\u2019, ze zullen nooit moedwillig burgers aanvallen. Dit in tegenstelling tot de Palestijnen. <\/p>\n 9. De checkpoints, de muren rond Gaza en op de Westbank zijn er vanwege de veiligheid van Israel. Israel moet zich nu eenmaal tegen zijn vijanden beschermen. <\/p>\n 10. Een vreedzame oplossing met de Palestijnen is niet mogelijk, omdat zij de joodse staat niet accepteren, omdat zij als moslims joden haten, omdat zij Israel willen vernietigen en de joden de zee in willen drijven. Zie de zelfmoordaanslagen, zie Hamas. <\/p>\n Deze lijst is nog niet volledig, er zijn vele varianten mogelijk op elk thema, en er komen steeds nieuwe varianten bij, in de trant van \u2018nu heeft Israel zich toch teruggetrokken uit Gaza, en wat krijgen we als dank: kassam raketten\u2019. Bij de behandeling van de verschillende thema\u2019s zal ik zoveel mogelijk betrouwbare bronnen en commentaren inventariseren.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wie zich, zoals ik, intensief bezighoudt met Palestina\/Israel, en daar ook over schrijft, mag er op rekenen regelmatig bestookt te worden door de verdedigers van Israel die vinden dat ik ongelijk heb. Wat dan meestal volgt is een verhaal waarin … Lees verder
\nGaandeweg zullen de thema\u2019s verder ingevuld, aangevuld en beantwoord worden.
\nOok zullen we het hebben over de bijbehorende methodiek, zoals de aangehouden volgorde van gebeurtenissen, voorbeeld: de Israelische aanvallen op Gaza zijn een reactie op het afschieten van raketten, en niet andersom. En andere pogingen om de critici van Israel in diskrediet te brengen, onder andere door ze af te schilderen als antisemieten. <\/p>\n