Trees en Ali zijn vrienden van me. Trees is een Nederlandse, Ali een in Isra\u00ebl wonende Palestijn. Ze wonen in Sakhnin, een Arabisch stadje in Galilea. Ze hebben daar op het land dat Ali heeft gekregen van zijn familie een huis gebouwd. Dat huis wordt bedreigd.
\n
\nWat veel mensen in Nederland niet weten, of misschien niet tot zich door laten dringen, is dat de staat Isra\u00ebl niet alleen de Westoever en de Gazastrook bezet houdt, maar ook stelselmatig bezig is om de 20% in Isra\u00ebl wonende Palestijnse staatsburgers, dat is ongeveer een miljoen Palestijnen, het leven praktisch onmogelijk te maken. Ze worden behandeld als tweederangsburgers, de wet zit zo in elkaar dat er via slinkse wegen een onderscheid gemaakt kan worden tussen joodse en niet-joodse inwoners. Zo heeft iedere staatsburger in zijn paspoort staan, niet dat hij een Isra\u00ebli is, maar dat hij een jood is – of niet. <\/p>\n
Alsof ook de Palestijnen in bezet gebied leven worden ze op een steeds kleiner gebied bij elkaar gedrongen. Land dat al vele generaties lang van hen is wordt op allerlei manieren onteigend. Vergunningen om te mogen bouwen, ook op het beetje land dat nog van hen is, worden op allerlei manieren getraineerd met een lijst aan schijnargumenten. Wie toch bouwt krijgt huizenhoge boetes, moet de gevangenis in, de huizen worden vaak met geweld weer afgebroken. <\/p>\n
Een delegatie van de SP heeft vorig jaar met eigen ogen kunnen zien hoe ook in Galilea een grootscheepse campagne plaats vindt om de streek waar nog veel Palestijnen wonen in hun eigen dorpen te ‘judaiseren’, zoals dat zo fraai heet. Alsof het gaat om nederzettingen worden de Palestijnse woonkernen zo omsingeld door militair terrein, nieuwe joodse woonwijken waar Palestijnen geen huis mogen huren, zogenaamde natuurbeschermings gebieden en andere methoden om elke uitbreiding van de Palestijnse dorpen en kleine steden tegen te gaan. We hebben ook een ‘niet-erkend’ dorp bezocht, waar Palestijnen, vaak Bedou\u00efnen, in een soort townships, krottenwijken bij elkaar wonen en nergens recht op hebben. Die dorpen staan niet eens op de kaart. <\/p>\n
Ali en Trees vechten al vele jaren voor het behoud van hun huis. Ze hebben al boetes betaald, Ali heeft al een paar keer in de gevangenis gezeten. Maar hun huis staat er nog steeds. Nu gaat het er echt om spannen. <\/p>\n
De grote moeilijkheid is dat het buitenland zich hier nooit mee wil bemoeien, omdat het gaat om zogenaamde ‘binnenlandse’ aangelegenheden, hoewel het duidelijk is dat het gaat om vergaande schendingen van de mensenrechten, en een land dat zo om gaat met een groot deel van hun bevolking de naam democratie niet verdient.<\/p>\n
Kunnen we wat doen?<\/p>\n
Leo Hart, ook een vriend, heeft een oproep geschreven om in actie te komen. Die volgt hieronder.
\nDaarna het verhaal van Trees zelf, in het Nederlands, en ook een verhaal van Ali, in het engels.<\/p>\n
Kijk of je iets kunt doen, verspreid het verhaal.
\nIk zal het er ook over hebben met de Tweede Kamer-fractie van de SP<\/p>\n
Anja<\/p>\n
Oproep van Leo Hart:<\/strong>Lieve vrienden, familie en collegae,<\/p>\n Zoals jullie weten heb ik al weer wat jaren geleden “Trees uit Israel” ontmoet, gezien, gesproken en best veel lief en leed mee gedeeld. Trees, en haar familie, hebben dan ook een bijzondere plek in mijn hart gekregen. <\/p>\n Zoals jullie ook weten is het waar Trees woont, zachtjes gezegd, niet altijd koek en ei. 1 geval van niet koek en ei is de volgende: <\/p>\n Op het land (eigen grond) van de schoonfamilie van Trees hebben Ali en Trees hun huis gebouwd, eigenhandig. En dat huis, dat huis; wil de Israelische overheid slopen. En buiten al die andere Palestijnse huizen die gesloopt worden, is dit er nu net eentje wat gewoon niet kan, mag en waartegen een luid protest moet gaan horen, zowel uit binnen als buitenland.<\/p>\n Onderstaand heb ik het hele verhaal, maar dan verteld door Trees zelf ingekopieerd, in het Nederlands en hetzelfde in het Engels, dan is het een stuk duidelijker voor jullie waar het precies om draait. Ik heb haar net gesproken en gezegd (gevraagd) wat ik wil doen en zij stemde volledig accoord.<\/p>\n Wat ik nu wil vragen aan jullie:<\/p>\n Israelische overheidsinstanties hebben een bloedhekel aan “bad publicity” uit het buitenland, dat de miljoenen Palestijnen in Israel protesteren, soi, daar weten zij wel mee om te gaan. Maar wij, in ons koude besneeuwde kikkerlandje, gaan een protest laten horen waar de Israelies niet blij mee zijn. <\/p>\n Hoe?<\/p>\n Het kan op 3 manieren<\/p>\n 1.via de Nederlandse politiek (Trees is immers ook Nederlandse en deze commissie kan onze minister Bot vragen iets te doen) <\/p>\n De nederlandse politiek heeft een vaste commissie buitenlandse zaken, en dit zijn daar de (meeste) email adressen van:<\/p>\n ‘Rijpstra@tweedekamer.nl’; ‘S.Dijksma@tweedekamer.nl’; ‘H.dHaan@tweedekamer.nl’; ‘A.Koenders@tweedekamer.nl’; ‘F.Timmermans@tweedekamer.nl’; ‘N.Albayrak@tweedekamer.nl’; ‘J.Geluk@tweedekamer.nl’; ‘G.vAs@tweedekamer.nl’; ‘H.Ormel@tweedekamer.nl’; ‘K.Ferrier@tweedekamer.nl’; ‘W.Duyvendak@tweedekamer.nl’; ‘T.Huizinga@tweedekamer.nl’; ‘KvanVelzen@sp.nl’; ‘s.dijksma@tk.parlement.nl’; ‘F.dNeree@tweedekamer.nl’; ‘J.vanDijk@tweedekamer.nl’; ‘T.Fierens@tweedekamer.nl’; ‘V.Tjon-A-Ten@tweedekamer.nl’; ‘f.karimi@tk.parlement.nl’<\/p>\n 2.of rechtsreeks via de fax, naar het “provinciehuis” van Misgav <\/p>\n fax nummer: <\/p>\n 00 972-4-9990107<\/p>\n 3. naar de verantwoordelijke Israelische politici landelijk gezien, dat kan ook via de email:<\/p>\n Minister Mr. Efrayim Eitam sar@moch.gov.il Wat moet je sturen tegen de dames en heren welke hier naar moeten luisteren;<\/p>\n Ik heb aan Trees gevraagd of hun verhaal (mee)gezonden mag worden, ja, dat vond ze meer dan prima, maar er moet ook iets bij. <\/p>\n Laat een menselijk protest horen in de begeleiding, het kan niet dat men land inneemt, je geld moet betalen en het vervolgens toch weer kwijt raakt. Het kan niet dat een land, wat zegt democratisch te zijn, en welke graag bij het westen wil horen, dat zij zomaar land kunnen confisceren ten faveure van Joodse mensen ipv de reeds gevestigde Arabische mensen. Dat moet duidelijk te horen zijn in de begeleiding van jullie.<\/p>\n Mochten jullie vragen hier over hebben, bel me of mail me. Maar laten we ajb iets van ons laten horen zodat Trees, Ali en de kinderen gewoon in hun eigen huis en op hun eigen grond verder kunnen met hun leven.<\/p>\n Vast bedankt<\/p>\n Liefs<\/p>\n Leo<\/p>\n Het verhaal van Trees <\/strong><\/p>\n Sakhnin 27-02-2005.<\/p>\n Sinds 1993 wonen wij in Sakhnin. Wij, dat zijn mijn man Ali, mijn dochters Dina en Jeanne-Aouda en ik dus, Trees Kosterman. Ik ben Hollandse. Mijn man Ali komt uit Sakhnin. Sakhnin is een Arabisch stadje in het noorden van Israel, in Galilea.<\/p>\n In Israel wonen een miljoen Palestijnen. Dit zijn de mensen en nazaten van diegenen die niet gevlucht zijn in 1948 (het ontstaan van de staat Israel).<\/p>\n Sakhnin is een stadje met 25 000 inwoners. Dichtbijzijnde bekende plaatsen zijn Haifa (40 kilometer ver) Akko (20 kilometer) en Nazareth.<\/p>\n Toen wij in 1993 terugkwamen uit Nederland, kregen we een stukje land van de vader van Ali om een huis op te bouwen. Dit land was al decennia’s lang het bezit van Ali’s vader. De oppervlakte van het land is 6 dunum. Een dunum is 100 vierkante meter.<\/p>\n Wij gingen naar het gemeentehuis van Sakhnin om een verguning aan te vragen om het huis te gaan bouwen. Maar wat schetst onze verbazing toen men daar zei dat precies ons stukje land sinds kort binnen de grenzen van Misgav regionale raad viel. Misgav is een gemeente die ongeveer 30 nederzettingen onder zijn beheer heeft. In deze nederzettingen wonen ongeveer 16 000 mensen . Allen Joodse Israeliers, geen Arabieren. <\/p>\n Wij zijn toen, in 1995 naar de gemeente Misgav gestapt om een bouwvergunning aan te vragen. En deze werd geweigerd. De reden hiervoor was dat men had beslist dat ons land alleen voor landbouw doeleinden gebruikt mocht worden. Misgav wil een groene zone behouden tussen de nederzettingen en de Arabische dorpen en steden. <\/p>\n Een andere reden om een vergunning voor ons te weigeren was dat Misgav zei dat ze niet genoeg land hadden. <\/p>\n Om even een vergelijjking te maken. Sakhnin heeft 25 0000 inwoners en heeft binnen haar landgrenzen 9700 dunum . maar men heeft jurisdictie over 5000 dunum. De andere 4700 dunum valt ook onder de jurisdictie van Misgav. Misgav heeft 16000 inwoners en heeft binnen haar landgrenzen 190 000 dunum. Tien keer zoveel als Sakhnin, met een beduidend minder aantal inwoners.<\/p>\n Wij hebben meerdere malen een vergunning gevraagd, maar die werd iedere keer geweigerd. Om de situatie wat duidelijker te maken. Onze buren van Sakhnin wonen 6 meter van ons vandaan. Onze buren van Misgav wonen in vogelvlucht een kilometer van ons vandaan. In feite is het zo dat onze keuken bij wijze van spreken in Sakhnin is en onze zitkamer in Misgav. <\/p>\n Affijn, wij hebben 4 jaar bij een broer van Ali ingewoond, maar dit werd een onhoudbare situatie. Dus besloten we in 1998 om ons eigen stukje grond te kraken. We hebben er toen een caravan opgezet, en zijn daarin gaan wonen.<\/p>\n We woonden een dag of drie in de caravan en daar hadden w e de eerste vernietingsorder voor de caravan te pakken. Het planning comitee van Misgav gaf ons de order om de caravan te vernietigen. Toen wij dat weigerden, ging Misgav naar de rechter om op zo’n manier een vernietigingsorder te krijgen. We kregen een boete van 6000shekel (1300 Euro) opgelegd. En de vernietigingsorder bleef staan.<\/p>\n Nadat we een jaar in de caravan gewoond hadden, besloten we om te beginnen met de bouw van een huis. De caravan was niet erg geschikt om voor een lange tijd in te wonen, met kinderen. Bloedheet in de zomer, nat en koud in de winter, en veel te klein. Het was eigenlijk afschuwelijk om daar in te wonen.<\/p>\n In twee maanden hadden we ons huis min of meer gebouwd, met de hulp van vele mensen uit Sakhnin. Maar binnen een paar dagen kwam men ons een vernietigingsorder brengen. Hierin stond dat we het huis binnen 72 uur moesten ombuldozeren. Als we het zelf niet deden, dan zouden zij komen en moesten wij zelf de kosten betalen voor het vernietigen. Vele mensen uit Sakhnin kwamen naar ons toe om het huis te verdedigen. <\/p>\n Onder druk van vele mensen, ook inwoners uit Misgav, beloofde het planning komitee ons in principe een vergunning, mits wij de nodige documenten en tekeningen zouden leveren. We zijn hier aan begonnen, maar niets werd geaccepteerd, en het werd een groot burocratisch gevecht.<\/p>\n Tegelijkertijd werden wij aangeklaagd door Misgav voor het niet uitvoeren van de vernietiging van het huis. Een boete van 5 000 shekel (1000 Euro). Dit is nog een keer gebeurd en toen kregen we een boete van 10 000 shekel (2000 Euro).<\/p>\n Vorig jaar heeft het ministerie van binnenlandse zaken een planning komitee in het leven geroepen, om de landproblemen tussen Sakhnin en Misgav op te lossen.<\/p>\n De gemeente Sakhnin heeft van Misgav gevraagd om haar grenzen te verleggen, zodat Sakhnin de beschikking heeft over 8 500 dunum meer (85 hectare). Maar Misgav wil alleen maar 350 dunum (3 en een halve hectare) teruggeven. De onderhandelingen zijn nog steeds bezig.<\/p>\n Misgav heeft ons vorig jaar weer aangeklaagd voor het bouwen van een huis zonder vergunning en voor het overtreden van de wet. Dus in Oktober 2004 stonden wij voor de rechtbank in Akko. De rechter in Akko, de Heer Alter, wilde niet precies weten wat de situatie nou was, en veroordeelde ons tot het betalen van een boete van 7500 shekel (1500 Euro) en gaf ons twee jaar de tijd om de vergunning te krijgen van datzelfde Misgav. Volgens de rechter hadden wij gefaald in het uitvoeren van de vorige rechtbank uitspraak, namelijk of het vernietigen van het huis, of het verkrijgen van een vergunning van Misgav. Maar, zeiden we, Misgav zal ons nooit een vergunning toekennen. Maar dat was zijn probleem niet.<\/p>\n We kregen de mogelijkheid om deze boete maandelijks af te betalen. 250 shekel (50 Euro) per maand. Daar zijn we aan begonnen. Maar helaas, dit was niet genoeg voor Misgav, en die ging in beroep. De straf was volgens hen te licht voor criminelen zoals wij.<\/p>\n 17 februari stonden we weer voor de rechter. De rechtbank in Haifa. Hier waren zelfs drie rechters aanwezig, De heer Na’aman, de Heer Jarjorah en de Heer Shapira.<\/p>\n Wij vertrouwden erop dat deze rechters het beroep niet zouden belonen, we waren er erg optimistisch over.<\/p>\n Maar we hadden het verkeerd. De drie rechters verdubbelden de boete, van 7500 tot 15 000 shekel (5000 Euro), maar wat eigenlijk nog erger is was dat ze ons nog drie maanden gaven om een vergunning te krijgen. Dit betekent dat ons huis wrsl. binnen drie maanden tegen de vlakte gaat, daar Misgav ons nooit een vergunning zal toekennen. Wij hebben onze hoop gevestigd op de resultaten van het planning komitee. Namelijk dat we hopen dat Misgav land aan Sakhnin terug zal geven. En dat ook ons stukje land daarbij inbegrepen is. Maar dit gaat nog een hele tijd duren, volgens de gemeente Sakhnin kan dit nog jaren duren. Totdat het zover is leven wij onder een cosntante dreiging van huisvernietiging, en zelfs al vernietigt men het huis niet, deze boetes breken ons helemaal, want we kunnen het gewoon niet betalen.<\/p>\n Een alternatief voor het betalen van de boete is om 70 dagen naar de gevangenis te gaan. Ik zit er serieus over na te denken om dit dan maar te gaan doen. Mijn man Ali is al een paar keer opgepakt, omdat we de vorige boetes niet precies op tijd betaalden, en heeft al een paar weken achter tralies daardoor doorgebracht. Maar eigenlijk wil ik dit niet meer. Het ontregelt je hele leven. Hij is daardoor zijn zaak kwijtgeraakt. <\/p>\n Ik heb het gevoel dat we in een Kafkaiaanse hel leven. En ik weet niet meer hoe daaruit te komen.<\/p>\n Daarom willen wij vrijdag de 4de maart om drie uur smiddags een bijeenkomt houden, voor ons huis. We hopen dat er zoveel mogelijk mensennaar Sakhnin komen. Journalisten, inwoners van Sakhnin, iedereen is welkom. Tijdens deze bijeenkomst willen we precies uitleggen wat er aan de hand is, en het publiek laten zien in wat voor bizarre situatie we zitten. <\/p>\n Ook willen we hierbij een film draaien “My land” die gaat over de problemen die Sakhnin heeft. <\/p>\n Kennen jullie mensen die hier in Israel wonen, en geinteresseerd zijn, stuur ze deze brief toe. <\/p>\n We zijn te bereiken onder<\/p>\n Tel: + 972- (0) – 6745821<\/p>\n Mobile + 972 ((0) 508-715862<\/p>\n Of email ally_z@netvision.net.il of trees_kosterman@yahoo.com <\/p>\n Trees Zbidat-Kosterman Het verhaal van Ali<\/strong> In October 13, 2004 I ought to stand before the judge M. Alter from the magistrate court in Akko. The charge against me was introduced by the local planning and building committee of Misgav, which accused me that I didn’t fulfil previous decision of the court ordering me to destroy the house unless I got a permit from the same committee.<\/p>\n In that hearing mentioned above, the judge found me guilty without entering the content of the issue: why I didn’t destroy the house? Why I didn’t get a permit? Etc. he said that I didn’t fulfil the court order, and that’s enough to convict me.<\/p>\n The punishment was:<\/p>\n 1- To pay a fine of 7500 shekel or 35 days detention. I can pay the sum in 30 payments of 250 shekel every month.<\/p>\n 2- To sign a financial guarantee of 15000 shekel, to guarantee that I don’t break the planning and building law for 3 years, beginning from 1\/7\/2006. Or 70 days detention in stead.<\/p>\n 3- 3 months arrest of judgement for 3 years stating from 1\/7\/2006<\/p>\n In spite of the injustice of this sentence I had to accept it, and began paying the fine regularly, hoping that the whole problem would be solved, especially because the municipality of Sakhnin and the regional council of Misgav, with the help of the help of the border committee assigned by the interior minister.<\/p>\n But it seems that Misgav regional council and its planning committee have a different idea, they thought that the punishment was too light which could ‘ encourage law breakers’. So they appealed to the district court in Haifa.<\/p>\n The hearing for the appeal was in 17\/2\/2005 in front of the judges: M. Na’aman, R. Jarjorah and R. Shapira. To be honest I was that morning optimistic and quite sure that the district court will reject the appeal and keep the old sentence.<\/p>\n But hope is something and reality is something else. All 3 judges agreed that the fine should be doubled to 15000 shekel or 70 days of imprisonment. And for the other parts, the guarantee and the conditional arrest, the period of the one and half year was reduced to 3 months.<\/p>\n To show the reader how much this decision and the previous decisions were not fair, I would bring some facts which even judges didn’t listen for:<\/p>\n I built a small house for my family on my own land which I inherited from my father and which is registered in the taboo. The land is located inside Sakhnin town and surrounded with legal houses from 3 directions. The nearest house is 6 meters far from my house.<\/p>\n 2- With arbitrary and not understood way, this piece of land was annexed to the administrative jurisdiction of Misgav council; this fact is the source of all my problems. Because this council decided that this area should stay a ‘green zone’ to separate between Sakhnin and the Misgav settlements.<\/p>\n 3- Trying not to break the planning law, I requested officially, through the municipality of Sakhnin, in 1995 to allow me just as any other citizen to build a legal house. But the Misgav committee rejected my request and claimed that Misgav suffer from lack of lands and they won’t give any centimetre back to Sakhnin, the opposite, they want to widen their zone.<\/p>\n 4- Other requests which were brought before the committee in 1996 and 1997 were also rejected. In spite the promises to widen the juridical area of Sakhnin.<\/p>\n 5- In 1998, after 50 years of the Nakba, and after the confiscation of 93% of the Palestinian land, and the destruction of more than 500 villages, in the other hand, not one small village for the Arab citizens have been build. I decided to put a caravan on my land and to live with my family in it.<\/p>\n 6- Afte ra few days, the Misgav planning committee came with its first administrative order to destroy the caravan, and when I didn’t do it, they went to the court to get a juridical demolish order.<\/p>\n 7- After one year living in the caravan, and because it was in bad situation, and doesn’t fit as a home anymore, we decided to build a house in the same place. Again and very fast Misgav issued an administrative and then juridical demolition order. The top was when they threaten to destroy the house within 72 hours. Many people from Sakhnin and out of Sakhnin hurried to defend the house with their bodies.<\/p>\n 8- Under increasing popular pressure, even from people who live in Misgav settlements, the planning committee of Misgav agreed to grant principally a permit to the house, and asked to provide the necessary maps and documents. Here began new stage of delaying and bureaucracy. And in the same time sued me for not fulfilling the court order.<\/p>\n 9- Last year the interior minister assigned a border committee to treat the conflict between Sakhnin and Misgav. The municipality of Sakhnin asked to widen its zone with 8500 dunums, while Misgav agreed to pass over only 350 dunums as corrections in the border in some places. The negotiations didn’t finish yet. Some people are optimistic about the results. I’m not one of them. Even so, I wish that I’m wrong and Sakhnin will get back some of its land which was lost during the past.<\/p>\n The more Misgav regional council talks about good neighbourhood and co-existence the more they became obstinate and arrogant. Misgav says sweet words about co-existence but its deeds are the opposite.<\/p>\n Therefore we call all people and organizations that care for human rights to come and join us in mass meeting in front of the house. To express our rejection of the policy of house destruction, and the strangling of the Arab towns and villages.<\/p>\n Friday, 4, March, 2005<\/p>\n At 3 o’clock pm<\/p>\n In Sakhnin, the house of Ali and Trees Zbidat<\/p>\n Note: the full program of this popular meeting will be announce soon<\/p>\n For more info: 050-8715862<\/p>\n 04-6745821<\/p>\n email;ally_z@netvision.net.il<\/p>\n trees_kosterman@yahoo.com<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Trees en Ali zijn vrienden van me. Trees is een Nederlandse, Ali een in Isra\u00ebl wonende Palestijn. Ze wonen in Sakhnin, een Arabisch stadje in Galilea. Ze hebben daar op het land dat Ali heeft gekregen van zijn familie een … Lees verder
\nDe 2 keer dat ik bij hun in Israel op visite was stond de deur voor mij wagenwijd open, niet vanwege frisse lucht maar voor gastvrijheid natuurlijk. <\/p>\n
\nDirector Mr. Avi Maoz mankal@moch.gov.il
\nSpokesman Mr. Kobi Bleich dover@moch.gov.il
\nPublic Relations Mr. Avraham Rabinovitz pniot@moch.gov.il <\/p>\n
\nSakhnin <\/p>\n
\nCo-existence and good neighbour-hood a la Misgav regional council<\/p>\n