{"id":796,"date":"2005-03-04T09:36:38","date_gmt":"2005-03-04T08:36:38","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/?p=796"},"modified":"2005-03-04T10:36:18","modified_gmt":"2005-03-04T09:36:18","slug":"doodsoorzaak-de-bezetting","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2005\/03\/04\/doodsoorzaak-de-bezetting\/","title":{"rendered":"Doodsoorzaak: de bezetting"},"content":{"rendered":"

Dit is Fatma Barghout. Ik schreef al eerder over haar. Toen leefde ze nog. Op 24 november 2004 stierf ze in Gaza. Aan borstkanker. En aan de bezetting. Ze was acht en twintig.<\/p>\n

\"Fatma
\n
\nFatma Barghout ontdekte een knobbeltje in haar borst in april 2003. De artsen in het Shifa ziekenhuis in Gaza dachten dat het goedaardig was. Toen later bleek dat dat een verkeerde diagnose was kreeg ze chemotherapie. Een biopsie werd opgestuurd naar Isra\u00ebl. Daar bleek dat de situatie kritiek was, en ze werd opgeroepen naar het ziekenhuis in Tel Hashomer te komen voor een operatie en behandeling die in Gaza niet gegeven kan worden. Ondertussen was er al veel tijd overheen gegaan, wat in het geval van borstkanker fataal kan zijn. Maar Fatma Barghout woonde in Gaza, en moest dus een vergunning hebben om de Gazastrook te verlaten om in Isra\u00ebl naar het ziekenhuis te kunnen gaan. Ondanks de medewerking van de staf van het Isra\u00eblische ziekenhuis is zoiets een heidens karwei. <\/p>\n

Drie keer deed Fatma een aanvraag bij het Liaison Office in Gaza dat gaat over de vergunningen, en kreeg niet eens antwoord. Twee maanden later lukte dat eindelijk voor de eerste keer, nadat ze de hulp had ingeroepen van de PHRI, Phycisians for Human Rights, een Isra\u00eblische organisatie van artsen voor mensenrechten. Twee weken lang kreeg ze dagelijks een chemotherapie kuur in Isra\u00ebl. Dagelijks moest ze op en neer reizen, want de vergunning gold telkens maar voor \u00e9\u00e9n dag. Haar verzoek dat er iemand van de familie met haar mee mocht werd afgewezen door de Isra\u00eblische autoriteiten.<\/p>\n

Ik ken Erez, de grenspost tussen Gaza en Isra\u00ebl, ik ben er zelf vaak doorheen geaan en heb met eigen ogen gezien hoe de zieken en gehandicapten die een vergunning hebben worden behandeld. Soms staan ze daar uren te wachten, ook als ze nauwelijks meer kunnen staan. Er is niet eens een bankje voor ze. Ook gehandicapten wordt het niet toegestaan om in een rolstoel door de scan te gaan, ze moeten er door iemand doorheen gedragen worden. Ambulances mogen zelden de grens over. Ik heb gezien hoe een spastische jongen een aanval kreeg en het uitbrulde van de pijn maar niemand hem mocht helpen. Ik heb gezien hoe een hoogbejaarde man niet met zijn hoogbejaarde en doodzieke vrouw die voetje voor voetje door de hekken schuifelde mee mocht. <\/p>\n

Ook toen Fatma na enige uren wachten werd doorgelaten om in Isra\u00ebl operatief haar borst te laten verwijderen was ze alleen. De kanker bleek al uitgezaaid te zijn. Een maand later moest ze weer terug, voor bestraling. Het duurde een week voordat ze de eerste vergunning kreeg. Het succes van de bestralingen hangt af van de regelmaat, minstens vijf keer per week. Maar doordat de vergunningen niet kwamen, of omdat de grens weer hermetisch was afgesloten, miste Fatma acht behandelingen. De PHRI vroeg toestemming voor Fatma om gedurende de behandelingen in Isra\u00ebl te mogen blijven, zodat ze niet elke dag opnieuw bij Erez hoefde te wachten en elke keer behandelingen zou missen. De aanvraag werd afgewezen. Tot uiteindelijk de PHRI, samen met andere organisaties een kort geding werd gevoerd bij het Hooggerechtshof in Isra\u00ebl. Fatma kreeg een vergunning om een maand in Isra\u00ebl te verblijven, kon de behandeling af maken, en even leek het er op dat haar leven was gered. <\/p>\n

Maar een paar maanden laten werd ze zieker. Deze keer zo ziek dat ze in een ambulance de grens over mocht, en haar moeder toestemming kreeg om met haar mee te gaan. In het ziekenhuis bleek dat de uitzaaiingen verder waren verspreid. Ze wilde afscheid nemen van haar familie. Maar haar vader en zusjes mochten haar alleen bezoeken tegen een borgsom van 30.000 shekel per persoon. (Ongeveer 6.000 euro). Weer een proces. De zusjes mochten naar haar toe, de vader bleef in Gaza. Het medisch team in Isra\u00ebl deed wat ze konden. Ze ging terug naar Gaza. <\/p>\n

De laatste keer dat ze probeerde voor behandeling Erez door te komen, ze kon toen al niet meer lopen, ging bij de metaal scan de alarm af, vanwege de siliconenborst die was ge\u00efmplanteerd. Ze werd gedwongen zich ter plekke uit te kleden, en werd teruggestuurd Gaza in. Toen het haar voor de laatste keer lukte om de grens over te gaan in een ambulance was dat een maand later dan de afspraak voor behandeling die ze had. <\/p>\n

Uiteindelijk stierf ze in Gaza, op 24 november 2004.
\nHaar familie wilde haar begraven op de nieuwe begraafplaats, de enige plek in de overbevolkte strook waar nog plaats is. Maar dat kon niet, want daar werd op geschoten door het bezettingsleger. Uiteindelijk werd Fatma begraven op de oude begraafplaats, in een graf waar al twee vrouwen in begraven lagen. <\/p>\n

Fatma Barghout is niet meer dan een cijfertje in de statistiek. In Gaza wordt borstkanker in 60% van de gevallen pas in een laat stadium gediagnosticeerd. In Isra\u00ebl is dat 5 tpt 7%. Voor de pati\u00ebnten is het moeilijk om adequate behandeling te krijgen. Soms zijn er geen medicijnen, vanwege de afsluiting. De apparatuur voor bestraling mag Gaza niet in, de Isra\u00eblische regering is daar tegen vanwege het radioactieve materiaal. In Isra\u00ebl is de kans om borstkanker te overleven voor joodse vrouwen 70 tot 75 %, voor Palestijnse vrouwen die in Isra\u00ebl wonen is dat 60 tot 65%. Voor vrouwen in Gaza is dat maar 30 tot 40%. De procedure om vergunningen te krijgen om in Isra\u00ebl behandeling te krijgen is zo slopend en tijdvretend dat die behandeling voor veel vrouwen te laat komt. <\/p>\n

Wie dood gaat aan borstkanker komt uiteraard niet op de lijst van de slachtoffers die vallen door Isra\u00eblische invasies en de militaire bezetting. <\/p>\n

Voor het volledige verhaal, in het engels, zie hieronder.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dit is Fatma Barghout. Ik schreef al eerder over haar. Toen leefde ze nog. Op 24 november 2004 stierf ze in Gaza. Aan borstkanker. En aan de bezetting. Ze was acht en twintig.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,2],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/796"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=796"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/796\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=796"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=796"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=796"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}