{"id":797,"date":"2005-03-03T12:40:38","date_gmt":"2005-03-03T11:40:38","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/?p=797"},"modified":"2011-07-25T22:00:53","modified_gmt":"2011-07-25T20:00:53","slug":"overlopers","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2005\/03\/03\/overlopers\/","title":{"rendered":"Overlopers"},"content":{"rendered":"

Kortgeleden plaatste ik hier een artikel van Anne Ruth Wertheim<\/a> over het toegenomen racisme. Daar kwamen nogal wat reacties op. Onder andere van Claar, die zich afvroeg of de werkelijke scheidslijn wel ligt tussen autochtoon en allochtoon, of zich ook niet spanningen aftekenen binnen de groepen zelf. Dat zette mij weer aan het denken. Op mijn reactie reageert Anne-Ruth weer.
\n
\nBij de reacties schrijft Anja:
\n”Het lijkt er soms zelfs op alsof je als niet-moslim die bondgenoot wil zijn van moslims meer agressie krijgt, in ieder geval persoonlijk gerichte agressie, dan de moslims zelf. Dat doet me erg denken aan Zuid Afrika van de apartheid, waarbij blanke anti-apartheidsstrijders soms meer vervolgd werden dan zwarten. Alsof het vrijwillig \u2018overlopen\u2019 naar de vijandige groep erger is dan het vanzelf deel uit maken van die groep. Voor dat verschijnsel hebben we eigenlijk in het verhaal over racisme nog geen termen. Voor zover ik weet. Ik zal dat Anne-Ruth Wertheim eens vragen.”<\/p>\n

Anne-Ruth Wertheim antwoordt:
\nIk weet niet of daar termen voor bestaan, ben ze in elk geval nooit tegen gekomen. Wel het verschijnsel zelf natuurlijk. En ik denk dat Anja’s verklaring helemaal klopt: degenen die er belang bij hebben het vijandbeeld in stand te houden, voelen het als een verzwakking van hun positie en dus als verraad als sommigen weigeren daaraan mee te doen. In het koloniale Indonesi\u00eb had je dat wanneer sommige Nederlanders te veel op voet van gelijkheid omgingen met hun Indonesische bedienden of met de koelies op de plantages (de Indonesi\u00ebrs werden toen “inlanders” genoemd, een benaming die ze vreselijk vonden). Door de blanke gemeenschap werden zulke mensen dan uitgestoten en mochten verder in de kampong gaan leven. Dat is mooi beschreven in allerlei boeken over het oude Indi\u00eb!
\nZelf heb ik, toen ik na de oorlog terug was in Nederland, op de middelbare school iets dergelijks meegemaakt. Dat was dus in de tijd van de koloniale oorlogen van de Nederlanders tegen de Indonesische vrijheidsstrijders (met een verhullende term ”Politionele Acties” genoemd). Kinderen in mijn klas fluisterden dat mijn vader – die vanaf het begin vond dat wij de Indonesi\u00ebrs hun eigen land moesten gunnen en daar ook heel fel actie voor had gevoerd – ”een landverrader” was. Hij vond om te beginnen natuurlijk dat oorlog voeren alleen maar doden, verdriet en ellende oplevert – we hadden er immers zelf net \u00e9\u00e9n achter de rug. En dan zou het ook nog eens een oorlog worden van een goed bewapend Nederlands leger tegen vrijheidsstrijders met voornamelijk bamboestokken. Maar hij zag ook in hoe belangrijk het was dat er in Nederland veel wetenschappelijke en andere diepgaande kennis over Indonesi\u00eb lag opgehoopt. En hij vond dat er tijdens het koloniale bewind naast vreselijke dingen, ook goede dingen waren gebeurd. Door de Indonesi\u00ebrs gewoon hun vrijheid terug te geven, zouden we een veel grotere kans maken om op voet van gelijkheid een wederzijds vruchtbare relatie op te bouwen. Maar de oorlogszuchtigen zetten hun zin door en vrijwel iedereen moest later toegeven dat die Politionele Acties het stomste was geweest wat Nederland had kunnen doen. En uiteindelijk zijn het vooral de Amerikanen en de Engelsen geweest die onze plaats hebben kunnen innemen in Indonesi\u00eb.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kortgeleden plaatste ik hier een artikel van Anne Ruth Wertheim over het toegenomen racisme. Daar kwamen nogal wat reacties op. Onder andere van Claar, die zich afvroeg of de werkelijke scheidslijn wel ligt tussen autochtoon en allochtoon, of zich ook … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[6],"tags":[79],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/797"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=797"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/797\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":52567,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/797\/revisions\/52567"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=797"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=797"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=797"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}