Brief van Claar. Over de goede en slechte kanten van de nieuwe communicatiemiddelen.
\nEn dan gaat Claar ons ouwetjes uitleggen wat blueberryen is want ik loop weer eens hopeloos achter.<\/p>\n
Komt ze:<\/p>\n
Was het in het verleden moeilijker, je mening te ventileren en buiten je eigen sociale kring gelijkgestemden te vinden – op het wereldwijdeweb kun je dag&nacht je eieren leggen, uitbroeden, of er desgewenst mee gooien. En nog comfortabel anoniem ook.
\nEr zijn intussen honderden discussiesites, elk zichzelf respecterend tv-programma geeft mensen ruim de gelegenheid oeverloos groene en rijpe opinies te spuien. En dat doen mensen dan ook oeverloos.
\nEn dan heb ik het nog niet eens over de duizenden particuliere weblogs met de triljoenen reactieknoppen.<\/p>\n
Er bloeien duizenden bloemen op internet. Ik kom elke week nieuwe wonderen op het spoor. Dwaal soms ademloos door prachtige musea (was afgelopen week op aanraden van mijn zusje die het de dag daarvoor \u2018echt\u2019 had gezien, nog een uur hier: http:\/\/www.whitney.org\/exhibition\/feat_hawk.shtml<\/a>), ik geniet van mooigemaakte en intelligente weblogs zoals http:\/\/www.sudsandsoda.com\/notebook\/<\/a> of http:\/\/www.rebeccablood.net\/<\/a>, ben trouwe bezoeker van sites als Bieslog of Vinkenoog&oor. Soms wilde ik wel meer tijd hebben, voor langere zoektochten.<\/p>\n Maar ik ben er ook van overtuigd, dat met internet latente racistische gevoelens gemakkelijker het kopje opsteken dan zonder. Mensen duwen elkaar gemakkelijker een bepaalde richting in. Maar vergeet tegelijkertijd niet dat alles in de openbaarheid plaatsheeft en niet in stiekeme motels, zoals destijds bv de centrumpartij. Dus kun je nu, als je het ergens falikant mee oneens bent, volop tegengas geven. Fien is daar een voorbeeld van. Ze schreef hier onlangs dat ze eigenlijk niet goed wist, waarom ze haar islam maar bleef verdedigen tegen het handjevol islamhaters op de Opzij-site. Maar toch doet ze het. Ik ging net even kijken daar en ja hoor, al komt ze geen meter verder, ze houdt dapper stand. Ook dat is internet.<\/p>\n Ik wil eigenlijk graag nog iets anders naar voren brengen wat hiermee samenhangt. Sorry dat mijn reactie wat langer wordt.<\/p>\n Eind november 2003 werd een Nijmeegse scholiere vermoord, een meisje uit Bosni\u00eb, Maja Braderic. Ik las maanden later in de krant, hoe het groepje vrienden van haar – waaronder de jongen die Maja vermoordde – tot deze walgelijke daad was gekomen. Het was begonnen met een losse opmerking, daarna is er eindeloos over gechat, ge-sms-t, gewebcamt, gevoicemaild, gebeld, gepraat en ge-emaild. Het vriendinnetje van Maja, dat ook het vriendinnetje was van de dader, beschreef in welke draaikolk van dwingende communicatie en sociale controle ze terecht was gekomen. Zonder al die voor anderen onzichtbare communicatiemogelijkheden die dag&nacht doorgaan, was deze \u2018peer group\u2019 m.i. nooit in deze onafwendbare nachtmerrie beland.<\/p>\n Afgelopen week las ik een vergelijkbaar verhaal in de krant over het in de hens steken van de moskee in Uden, na de moord op Van Gogh. Zembla wijdde er een uitzending aan. Letterlijk zegt de krant: \u201cTientallen jongeren uit Uden waren op de hoogte van de plannen wraak te nemen op de moslims. In sms- en chatberichten werden verschillende idee\u00ebn uitgewisseld. \u2018We hebben elkaar opgestookt, het begon min of meer als een grap, maar toen konden we niet meer terug\u2019, zegt de hoofdverdachte in de documentaire.\u201d<\/p>\n Dit is iets wat mij behoorlijk ongerust maakt. Waarom? Omdat er wel veel aandacht is voor motieven, de psyche van daders en slachtoffers, de politiek-maatschappelijke instabiele context waarin deze dingen konden en kunnen gebeuren – maar de autonome rol die communicatiemiddelen erin spelen, wordt nergens onderkend. Ik wil erop aandringen, dat dit wel gebeurt. Zelf ben ik moeder van zo\u2019n zoekende zoon, op de grens van volwassen zijn. Hij zal nooit naar bed gaan, zonder zijn gsm naast zich te leggen, want er kan natuurlijk een bericht binnenkomen, iemand kan hem nodig hebben. Ik kaartte dit onderwerp aan, toen ik weer een keer een hele kamer vol van dat jongvolk had. Tot mijn verbazing was het in eerste instantie heel moeilijk aan ze uit te leggen, wat ik bedoelde. Ze zaten me glazig aan te kijken: waar heeft dat mens het nou weer over? Deze jongeren zijn intussen zo gewend aan hun enorme communicatiearsenaal, dat ze zich een leven-zonder maar met moeite kunnen voorstellen. Maar toen ik doorvroeg, kwam langzaam het besef en kwamen ze zelf met de voorbeelden. Ja, de relatie tussen X en Y was uitgegaan onder druk van alle roddels die de hele dag door de ether vlogen. Goh ja, er was een wekenlange rare ruzie geweest, omdat iemand een opmerking had gechat die per ongeluk fout was gevallen. Ja, ze wisten van jongeren die elkaar per gsm opriepen eens lekker te gaan matten bij de disco. Eigenlijk best link, ja, nou je het zegt Claar. Van mijn zoon weet ik dat hij daarna een stuk selectiever is geworden in zijn communicatielogistiek.<\/p>\n Een lang verhaal, als pleidooi om hier met jongeren vaker over te praten. Ik heb er op mijn middelbare school een lesbrief met een spel voor gemaakt (een soort combi van het klassieke doorfluisterspel en het spel met gekleurd water waarmee jongeren duidelijk wordt gemaakt hoe snel het aidsvirus zich kan verspreiden) en speel dat met brugklassers. De boodschap komt zichtbaar aan. Ik wil anderen, die waar dan ook met jongeren te maken hebben, vragen er eens een balletje over op te gooien.<\/p>\n Tsja, het geldt natuurlijk net zo hard voor mezelf. Elk woord dat ik in de internetoceaan gooi, blijft tot in lengte van dagen doordobberen en kan door iedereen op elk moment opgevist worden. En zo ben ik kennelijk ineens gebombardeerd tot levend respectfilter – wat dat dan ook is. Mwa, kon slechter, ik zie het maar als compliment. Brief van Claar. Over de goede en slechte kanten van de nieuwe communicatiemiddelen. En dan gaat Claar ons ouwetjes uitleggen wat blueberryen is want ik loop weer eens hopeloos achter. Komt ze: Was het in het verleden moeilijker, je mening … Lees verder
\nTrouwens, we doen het zelf ook. Ik erger me tenminste rot aan al die politici die open en bloot in de Kamer constant zitten te sms-en of te blueberryen. Ik maak ook steeds vaker mee dat mensen met wie ik zit te vergaderen, intussen mobiel met anderen zitten te vergaderen.<\/p>\n
\nBen jij trouwens wel rechts, Anja? <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"