{"id":8013,"date":"2008-01-05T06:41:27","date_gmt":"2008-01-05T05:41:27","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/01\/05\/gaza-5-januari-2008\/"},"modified":"2011-09-04T23:59:18","modified_gmt":"2011-09-04T21:59:18","slug":"gaza-5-januari-2008","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/01\/05\/gaza-5-januari-2008\/","title":{"rendered":"Gaza, 5 januari 2008"},"content":{"rendered":"

gazajan07-46.jpg<\/a>
\n(Kind bij vluchtelingenkamp Deir al Balah) <\/p>\n

Het goede nieuws: donderdag begon het te regenen. Daar zaten ze op te wachten, want het heeft deze winter nog maar twee keer geregend en dat is te weinig. Er is dringend water nodig. En toen begon het te plenzen. Iedereen die het niet erg op heeft met Hamas moest er erg om lachen, want vrijdag zouden ze in de moskeeen gaan bidden voor regen. Als het na het bidden was gaan regenen dat had Hamas die regen geclaimd. Nu is het Fatah regen. Zelfs het weer is gepolitiseerd.
\n
\ngazajan07-1.jpg<\/a><\/p>\n

Het slechte nieuws: er is ingebroken in het centrum. De nieuwe laptop is weg, de harde schijf van de andere computers is er uit gehaald. Ze zijn vooral bang dat dat het werk van Hamas is, die bij als vijandig ervaren organisaties de computers weggehaald hebben, en het NCCR is een neutrale organisatie. Gelukkig blijkt dat er ook bij de buren is ingebroken, dat was dus gewoon een ordinaire dief, en even later blijken de harde schijven onder de trap te zijn achtergelaten, en nog een uurtje later komt de politie kijken en die vindt de laptop boven in het dovenschooltje. Kennelijk was de dief die geen elektriciteit had en het kantoor niet goed kon doorzoeken – er lag nog een camera in de kast – van plan om vandaag, op de vrije dag, terug te komen om de spullen op te halen. Te laat.<\/p>\n

Maar het zou vandaag niet ontdekt zijn als we niet op de vrije vrijdag begonnen zouden zijn met de training. Dia, van het Khan Younis team heeft taart meegenomen en koekjes, omdat hij verkozen is als een van de beste werknemers van het NCCR – elk jaar is er verkiezing. En omdat wij altijd chocola meenemen en ze wat terug willen doen. Het is ontroerend, omdat we weten hoe weinig ze hebben.<\/p>\n

gazajan07-7.jpg<\/a><\/p>\n

gazajan07-8.jpg<\/a><\/p>\n

gazajan07-6.jpg<\/a><\/p>\n

gazajan07-9.jpg<\/a><\/p>\n

We beginnen. Hoe is het met iedereen? Niet zo best. De closure<\/em> duurt al zo lang. Het is niet te doen om me te maken dat er elke dag mensen dood gaan, patienten, die voor niets wachten bij Erez, of die geen medische behandeling kunnen krijgen. Meer dan zevntig zijn het er nu. We zijn depressief, zegt Dia. Ik hou het nog wel vol omdat ik een baan heb, ik hou me vast aan het werk, maar wat moeten de mensen die dat ook niet hebben? <\/p>\n

Gisteren hebben we het uitgebreid gehoord op de evaluatie bijeenkomst. Het NCCR begint het werk met de gehandicapten pas wanneer ze uit het ziekenhuis komen, en ze naar huis gaan. En met zaken als protheses en kunstledematen houden ze zich ook niet bezig – de simpele gevallen kunnen in Gaza geholpen worden, en voor de gecompliceerde gingen ze naar het buitenland. Maar sinds Gaza potdicht zit kan dat niet meer. Er wachten honderen mensen op een operatie die ze in Gaza niet krijgen kunnen, of ze wachten niet meer omdat ze dood gaan. Er is een wachtlijst voor mensen die een kunstbeen nodig hebben die ze hier niet kunnen krijgen. Dit is te hoog gegrepen voor het NCCR en ook voor Stichting Kifaia, maar misschien kunnen we er wel voor zorgen of er een team van experts komt om goed te onderzoeken wat er hier wel georganiseerd kan worden. Wat is er nodig om de operaties hier te doen? We weten het niet. En kunnen de Hollanders geen prothese meenemen? Denk je dat de Israel’s het goed vinden dat ik met vier benen over de grens ga, vraag ik en iedereen moet lachen. Maar zo werkt het ook niet. Dit is maatwerk. Het enige dat we kunnen bedenken dat er specialisten naar Gaza komen om de stomp op te meten en dan een prothese te sturen. Het is het waard om de mogelijkheid te onderzoeken.<\/p>\n

gazajan07-13.jpg<\/a>
\n(Dit is Yousouf. De benen die van hem lijken te zijn horen bij de man naast hem)<\/p>\n

Een van onze twee gasten, de jonge man die alleen bovenkant lijkt omdat hij een hele hoge amputatie heeft van beide benen vertelt zijn verhaal. Was soldaat. Heeft de eerste intifda al meegemaakt als kind. Was al eens gewond in 2003, was al eens gewond in Bethlehem, zat anderhalf jaar in de gevangenis, zijn ene been was er al een keer bijna af, is er weer aangenaaid in Israel. Hij lag ook al eens in het ziekenhuis in Egypte. In 2006 was het een voltreffer door een Israelische granaat, een van die nieuwe wapens waarbij alles tussen een halve en een hele meter boven de grond wordt afgemaaid. Er waren bijna dertig gewonden. Er was maar een ambulance. Ze hebben hem in een auto naar het ziekenhuis gebracht, hij herinnert zich nog dat toen de auto plotseling stopte hij probeerde om alles wat er nog van hem over was, en die twee benen die er af waren bij elkaar te houden. Ze dachten dat hij al dood was, maar hij kon alles horen wat ze zegden en toen is hij gaan schreeuwen, dat ze hem niet als lijk naar de koelcel moesten brengen. Toen hebben ze hem geopereerd, hij heeft geen benen meer en hij heeft veel pijn want zijn lichaam zit nog vol met grannatscherven, maar hij leeft. En nu wil hij protheses, hij wil weer lopen. Hij heeft op het internet gezien dat er mensen met kunstbenen zijn die bergen kunnen beklimmen en hard kunnen lopen, nou zoiets wil hij ook. <\/p>\n

Hij praat over zijn lichaam alsof het een auto is waar in nieuw onderdeel in moet, en of we dat onderdeeel maar alsjeblieft voor hem willen verzorgen. Joes doet zijn best, vertelt dat die wonderverhalen maar in heel uitzonderlijke gevallen opgaan, en dat hij het ongeveer misdadig vindt welke valse hoop er met die sprookjesverhalen allemaal de wereld in worden gestuurd. Youssouf luistert, maar het is te zien, hij is nog niet van plan om zijn droom op te geven, hij zit nog volop in de ontkenningsfase. Hij wil nog niet weten dat hij misschien, als hij protheses krijgt, met veel pijn en moeite, en met heel veel oefeningen die hij nu al moet doen en waar hij geen zin in heeft, misschien een beetje kan lopen, met krukken. <\/p>\n

Dan geeft Ina les, en dat doet ze ontzettend leuk. Aanschouwend onderwijs, ze laat iedereen staan, en voelen welke spieren je nodig hebt, om te staan, om te lopen, hoe gecompliceerd dat is, lopen, en wat er dus gebeurt met je lichaam als je een halve voet kwijt bent, een hele voet, wanneer je een amputatie hebt onder de knie, door de knie, boven de knie. Wat je moet doen om de spieren die je nog hebt te oefenen. Het slaat erg aan. <\/p>\n

gazajan07-3.jpg<\/a><\/p>\n

gazajan07-4.jpg<\/a><\/p>\n

We zijn nog niet zo lang bezig of het licht gaat uit. Daar gaat Ina d’r mooie powerpoint presentatie over amputaties. Dan maar gewoon zo, net als vroeger. Gewoon vertellen. Gewoon vragen.Er zijn twee jonge mannen gekomen, elk met een amputatie, een met een been en een met allebei zijn benen er af, die vertellen hoe het is gegaan. <\/p>\n

gazajan07-10.jpg<\/a><\/p>\n

gazajan07-11.jpg<\/a><\/p>\n

gazajan07-2.jpg<\/a><\/p>\n

gazajan07-12.jpg<\/a><\/p>\n

’s Avonds, in Khaleds flat, zijn we aan het brainstormen over wat er in Gaza zou moeten komen, nu mensen er niet meer uitkunnen en het er ook niet naar uitziet dat dat binnenkort wel gebeurt. Er is een kleine werkplaats voor kunstbenen, maar allemaal voor onder de knie, en ze zijn zwaar en ouderwets. Het lastige is dat je voor goede protheses een hele keten van mensen nodig hebt, van een goede chirurg naar een goede prothesemaker, er moet worden gemeten en bijgesteld, de fysiotherapeut moet met iemand aan het werk – hoe zouden we dat voor Gaza voor elkaar kunnen krijgen? Hoe krijg je spullen over de grens? Misschien moet er eerst een missie van goede Nederlandse experts naar Gaza op onderzoek.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

(Kind bij vluchtelingenkamp Deir al Balah) Het goede nieuws: donderdag begon het te regenen. Daar zaten ze op te wachten, want het heeft deze winter nog maar twee keer geregend en dat is te weinig. Er is dringend water nodig. … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[2],"tags":[40,218],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8013"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8013"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8013\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":59810,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8013\/revisions\/59810"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8013"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8013"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8013"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}