Hoewel de griep mij al twee weken compleet gevloerd had, en mijn lichaam zeker nog niet had verlaten, is sinds een aantal jaren internationale vrouwendag voor mij een dag om bij stil te staan en liefst ook een om een actieve bijdrage aan te leveren. Daarom had ik toegezegd om maandag (7 maart) \u2019s avonds voorzitter te zijn bij een bijeenkomst in Amsterdam Oud-Zuid voor een groep van zo\u2019n 50 jonge meiden (met voornamelijk Marokkaanse achtergrond, maar ook met Turkse, Surinaamse, Antilliaanse en Nederlandse). Mijn partner was zo lief mij met de auto te willen brengen en ook te wachten, zodat ik niet via tochtige stations hoefde. Maar toen wij binnenkwamen en hij zag dat hij de enige man was, merkte ik hoe verlegen hij daar onder werd. Hij wilde perse niet blijven en begon al kribbig te doen, toen een collega-bestuurslid van Al Nisa hem aanbood hem te laten zien waar een (turkse) moskee in de buurt was. Opgelucht ging hij weg met mijn collega\/vriendin en we spraken af dat we elkaar na afloop weer zouden treffen.
\n
\nDe griep zat nog flink in mijn lijf maar ik werd daarna direct gepakt door de energie die de binnenstromende meiden meebrachten. Het begin van de avond zou gaan over de ongelijkheid die er vaak bestaat tussen meiden en jongens als het gaat om het beschermen van de familie-eer. Als inleiding vertelde ik de meiden een verhaal van een jong meisje dat wilde doorleren maar dat niet mocht van haar ouders ondanks hevige protesten van haar schoolmeester. Hoe zij geen verpleegster mocht worden omdat ze dan op kamers had gemoeten. Hoe zij verliefd werd en niet mocht trouwen omdat de families uit verschillende gemeenschappen kwamen en er geen vertrouwen was. Hoe zij zich daarbij neerlegde, hem toch weer tegenkwam \u2026 twee maanden later zwanger bleek te zijn! Een kreet van schrik ging door de zaal met meiden, zij leefden de schok enorm mee! <\/p>\n
Ik vertelde dat nadat zij haar oudere, getrouwde zus in vertrouwen had genomen en het uiteindelijk toch aan haar ouders moest vertellen, haar ouders uiteindelijk toch de weg van het minste eerverlies kozen en haar alsnog lieten trouwen met de jongeman\u2026 Op haar trouwdag was zij vier maanden zwanger, niemand zag daar iets van, maar iedereen wist het! Ik vertelde hoe gelukkig zij de eerste maanden was en ook na de bevalling, maar ook hoe zij na een jaar begon te beseffen dat haar vlucht uit de gevangenis van haar ouderlijk huis, langzaam aan een vlucht naar een nieuwe gevangenis leek te worden \u2026 Einde verhaal.<\/p>\n
Ik vroeg de meiden uit welk land zij dachten dat de ouders van dit meisje waren gekomen. In koor klonk: \u201cMarokko!\u201d Daarna werd geopperd: \u201cTurkije! Somalie! Suriname!\u201d Een vrouw zei: \u201cStaphorst!\u201d en schoot hard in de lach. <\/p>\n
Toen ik de meiden vertelde dat ik hen net het verhaal van mijn eigen, zeer autochtone moeder had verteld en dat het dus nog niet zo heel lang geleden is dat in Nederland zaken als eerverlies en beperking van vrijheid voor meiden, was er een enorme ontlading! Het was grappig dat een aantal jonge meiden het vooral belangrijk vond om te weten of ik de baby in kwestie was (wat zo was). <\/p>\n
De rest van de avond verliep heel onstuimig, met binnenstormende broers met trommels en andere muziekinstrumenten, met meiden die samen standvastig bleven vertellen dat de beperkingen die de Islam (???) aan meisjes oplegt, heel goed is (ze waren eigenlijk ook niet echt geinteresseerd in wat ik hen daarover eventueel anders zou willen vertellen\u2026). Zij waren deze avond in ieder geval duidelijk tevreden met wat het leven hen bracht. Aan het eind kwam ook een groep moeders binnen die zich actief in de discussie mengde (waarbij het voor mij wel jammer was dat dit in het Berbers gebeurde, wat ik niet versta\u2026 gelukkig werd er later wel vertaald). Toen de gesprekken staakten en de muziek gewonnen had, begon het feest pas echt.<\/p>\n
Al met al een heel ander begin van internationale vrouwendag dan ik de laatste jaren meemaakte in het sjieke De Balie, het decadente Felix Meritis enz. \u2026 Maar het maakte zeker zo veel indruk!<\/p>\n
Een dag later was ik te gast bij een vrouwengroep in De Bilt bij Utrecht. Het voelde bijna als \u00b4thuiskomen\u00b4 toen het gesprek daar weer voor een groot deel ging over \u2026 hoofddoeken en Ayaan Hirsi Ali. (Maar gelukkig wel veel opener dan ik een jaar eerder meemaakte). <\/p>\n
Laat op de avond liet ik, hoestend achter een kop thee\/citroen\/honing, de indrukken van de beide avonden nog eens langskomen \u2026 Er is echt nog werk genoeg voor een vrouwenbeweging in Nederland (in\/voor alle groepen!), maar ik ben absoluut optimistischer gestemd dan een jaar geleden! Volgens mij komen we langzaam aan echt wel dichter tot elkaar! (En misschien was het de thee\/citroen\/honing die me zo rozig stemde, maar ik wil het wel graag nog even vasthouden!)<\/p>\n
Blij weer terug te zijn overigens. Hartelijke groet, <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hoewel de griep mij al twee weken compleet gevloerd had, en mijn lichaam zeker nog niet had verlaten, is sinds een aantal jaren internationale vrouwendag voor mij een dag om bij stil te staan en liefst ook een om een … Lees verder