![\"Loe](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/Loedejong.jpg\")
\n<\/p>\n
Ik kwam Loe de Jong een of twee keer per jaar tegen bij gezamenlijke vrienden. Een beetje een onhandige man vond ik hem, die altijd wat apart op een bank zat te wachten tot – ja wat? Iemand naar hem toe kwam. Of dat hij weer naar huis mocht, dacht ik. Terug naar de schrijftafel. Maar dan wilde zijn vrouw Riel nog dansen, want die kwam niet zo vaak onder de mensen met een man die zo met zijn werk was getrouwd. En dan wachtte hij tot ze medelijden met hem kreeg en zei, okee, Loe, je mag naar huis.<\/p>\n
\n<\/p>\n
Eens betrapte ik hem toen we bij die vrienden meededen aan het nationaal dictee. Hij jokte een beetje over het aantal fouten dat hij had gemaakt. Misschien was het omdat hij net hersteld was van een herseninfarct. In ieder geval kon hij zelfs onder vrienden niet toegeven dat hij wel eens een fout maakte. <\/p>\n
Hij kwam tot leven wanneer je met hem praatte over het enige onderwerp dat zijn leven beheerste, de oorlog. Eens vertelde hij me het verhaal over het verzetsverleden van mijn familie. Meer dan ik thuis ooit te horen had gekregen, want daar werd niet gepraat over vroeger. Hij had een ongelooflijk archief aan feiten in zijn hoofd en doceerde graag.<\/p>\n
Een gedreven man, dat staat eensluidend in alle berichten over zijn overlijden. In de jodenvervolging kwamen zijn ouders, zijn zusje, en zijn tweelingbroer om. Hij schreef het onbetwiste maar niet onbekritiseerde staandaardwerk over de bezetting en de jodenvervolging: tweeduizend woorden per dag schreef hij. Twintig jaar lang. Zestienduizend bladzijden in zesentwintig banden.
\nHij werd negentig.
\nVrede zij met hem. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik kwam Loe de Jong een of twee keer per jaar tegen bij gezamenlijke vrienden. Een beetje een onhandige man vond ik hem, die altijd wat apart op een bank zat te wachten tot – ja wat? Iemand naar hem … Lees verder