\n
![\"dalia](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/dalia.jpg\")
<\/p>\nDe twee jongens van zeventien die zich opbliezen bij Ashdod, 11 doden, kwamen uit het Jabalya vluchtelingenkamp in de Gazastrook. Dus zet iedereen in Gaza zich schrap voor de vergeldingsacties die komen. Dit is de normale situatie in Gaza, je weet nooit wat er gaat gebeuren. Om de paar dagen komt er een aanval, soms alleen uit de lucht, soms trekken tanks, jeeps en bulldozers het vluchtelingenkamp Rafah binnen, om daar huizen op te blazen, auto’s te pletten onder de rupsbanden van de tanks. Vluchten is niet mogelijk: er zijn geen schuilkelders, de Gaza strook is afgesloten, mensen kunnen nergens heen. Tanks kunnen tegenwoordig door twee muren heen schieten. Ik heb de nieuwe technieken gezien: hoe ze een gat maken in de muur van een huis om daardoor heen het volgende huis te bereiken. Kinderen weten dat niemand ze kan beschermen, ook hun ouders niet. <\/p>\n
<\/p>\n
Dus bereiden mensen zich erop voor dat ze elke dag kunnen sterven. Het maakt sommige mensen geloviger, en gevoeliger voor de fundamentalistische stromingen als Hamas en de Jihad. Het plaatselijk verzet, veel jonge mannen met kalashnikovs en handgemaakte granaten die weinig uitrichten tegen tanks is gegroeid. Als je er toch aan gaat, dan maar vechtend. En ze gaan er aan: met een gemiddelde van twee, drie per dag. Triomfantelijk kan het Isra\u00eblische leger dan weer melden dat ze een paar militanten hebben uitgeschakeld. gewapende mannen, dus terroristen, en geen burgers.<\/p>\n
Vanochtend schoot het leger een raket af op een gebouw in Rafah. Routineoperatie, zei het leger. Twee doden, waarvan een man gewapend, negen mensen gewond waarvan twee zeer ernstig. Gisteravond schoten helicopters raketten af in een poging om een Jihad leider te doden. Dat lukte niet, maar wel werden twee andere mannen gedood die er niets mee te maken hebben. <\/p>\n
Ondertussen is de Gazastrook weer hermetisch afgesloten, dat wil zeggen, nog hermetischer, de 19.000 arbeiders met werkvergunning, waarvan het een paar duizend lukt om dagelijks door grenspost Erez heen te komen mogen er nu ook niet uit.<\/p>\n
Ik wacht met mijn collega’s van Stichting Kifaia op de berichten van onze collega’s, Ramadan en Mohammed, die nu wachten op hun visum, en dan de grens over moeten bij Rafah. Of het gaat lukken. Straks is al de tijd en het geld dat er al in is gestoken voor niets geweest. Vooral voor Mohammed zou dat heel jammer zijn. Hij is begin twintig, en nog nooit uit de Gazastrook geweest. Denk je in: 1,4 miljoen mensen op een oppervlakte bij elkaar gedreven die een beetje groter is dan Texel. Mohammed, een moderne jongeman die Engels spreekt en heel goed is met computers, is nog nooit in een vliegtuig geweest of in een trein, zijn enige contact met de buitenwereld loopt via ons. Ramadan, begin dertig, heeft last van hoge bloeddruk. Hij was zelf nog niet op de gedachte gekomen dat dat te maken heeft met de permanente stress waar hij in leeft. Hij woont met zijn vrouw en twee zoontjes in Bureije kamp dat vaak doelwit is van aanvallen. Hij is niet zo bang om zichzelf, maar om zijn kinderen. Ik gun het die twee zo, dat ze even een weekje adem kunnen halen. <\/p>\n
(Ramadan’s vrouw, Dalia met hun jongste zoontje Machmoud)
\n<\/p>\n
Een andere vriend van ons uit Gaza slaapt de eerste dagen dat hij in Nederland is een gat in de dag. Eindelijk hoeft hij ’s nachts even niet met \u00e9\u00e9n oor te blijven luisteren of er een aanval komt, en of hij zijn kinderen uit bed moet halen om op de gang te gaan zitten. Vaak merken ze pas als ze er uit zijn hoe abnormaal hun leven is. De bezetting duurt nu al meer dan dertig jaar. Ruim de helft van de bevolking, die jonger is, weet niet wat dat is: een vrij leven. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De twee jongens van zeventien die zich opbliezen bij Ashdod, 11 doden, kwamen uit het Jabalya vluchtelingenkamp in de Gazastrook. Dus zet iedereen in Gaza zich schrap voor de vergeldingsacties die komen. Dit is de normale situatie in Gaza, je … Lees verder