<\/a><\/p>\nZoals Egypte zei: de mensen van Gaza hebben honger, ze mogen er even uit, en als ze dan genoeg gegeten hebben moeten ze weer naar huis. Alsof we schapen zijn die even het hok uit mogen om gras te eten. Alsof dat ons werkelijke probleem is! Dat er te weinig voedsel hebben, dat is toch niet ons grootste probleem! Alsof alles in orde zou zijn als we maar genoeg te eten hadden.<\/p>\n
Khaled, king of surprises<\/em>, heeft weer een verrassing. Vanmiddag was er een feestje in zijn huis. Voor een huisvriendin, Iman en haar dochters. Iman is weduwe, haar man overleed een paar jaar geleden. Ze redt het wel, met haar zes kinderen, want de familie van haar man is welgesteld. Maar nu overleed ook haar lievelingsbroer. Je vergeet wel eens dat in Gaza mensen ook nog gewoon dood kunnen gaan aan een autoongeluk of aan kanker. En nu zat ze bedroefd thuis en kwam er niet meer uit. Khaled, die eigenlijk heel geschikt zou zijn geweest voor een groot gezin speelt al tijden oom voor de meiden. En nu had hij een kleine samenzwering met ze om hun moeder het huis uit te krijgen: een verjaardagsfeestje. Met taart en cola – die is er weer, zelfgeproduceerde – en met Walid als dj. Dus dansten de meiden, en Sana’a trok haar dansjurk aan, een wulps geval met veel gouden glimmers en rinkelende muntjes, en ze danste, met blote armen en benen. En helaas, mocht ik wel foto’s maken maar moest ik beloven dat die niet op mijn weblog zouden komen, want als ze nog eens minister wordt, wat bij de mogelijkheden hoort, dan wil ze niet gechanteerd worden met foto’s waar ze op staat als een halfnaakte Egyptische buikdanseres. De meiden deden hun hoofddoeken af en lieten hun haren wapperen, en uiteindelijk deed ook Iman haar jas uit, haar hoofddoek af, en danste. En lachte. En iedereen klapte en Khaled riep ayowah, yalla<\/em>, en ook ik moest meedoen al kan ik lang niet zo mooi met mijn billen en buik trillen als Sana’a. <\/p>\n Zie je, zegt Sana’a, wij zijn mensen – we kunnen dansen en huilen en lachen en zingen tegelijk. En vechten. En dood gaan. De staatssecretaris van defensie heeft gezegd dat het misschien nu wel tijd is voor een shoah in Gaza. Voor de mensen die de term niet kennen: dat is een ander woord voor de holocaust. Tot op heden kon Israel zich nog altijd verdedigen met de mededeling dat alles wat ze doen aan verdrijving, liquidaties, langzame etnische zuivering, eindeloze schendingen van mensenrechten niet zo erg is als de holocaust die de joden hebben ondergaan en daarom toch wel te verdedigen. En als iemand in het westen weer zo stom is om een vergelijking te maken tussen Israel en de nazi’s, of tussen de langzame moord en de langzame etnische zuivering en genocide, dan weet je wat je te wachten staat. Dat taboe doorbreken de Israeli’s nu zelf, want bij mijn weten is de staatssecretaris nog niet de laan uitgestuurd. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Update 13.00 Achtentwintig. En er wordt gezegd dat er drie Israelische soldaten zijn gedood bij de invasie in Jabalya. Dat staat nog niet in Haaretz. Volgens Khaled is dit het plan: een aantal stroken bij de grens herbezetten, alle regeringsgebouwen … Lees verder <\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n
\nDaar moet ik dan weer eem beetje van huilen. Van de moed der wanhoop waarmee ze hier samen plezier hebben.
\nExistence is resistence.<\/em><\/p>\n<\/a><\/p>\n