Okee. Ik ben weer in Nederland. Niet alleen mijn voeten zijn er, die komen altijd als eerste, maar ook mijn hoofd is weer hier. Ik lees de kranten en erger me als een echte Hollander aan van alles dat me een week geleden terug uit Gaza nog volstrekt irrelevant leek.<\/p>\n
Er zijn dingen die ik niet snap. Ik snap niet waarom Wouter Bos nu opeens tevoorschijn komt met de aansporing aan zijn partij om maar weer eens stevig te polariseren in het integratiedebat. Aanleiding? De volstrekte non-issue van straatcoaches in Slotervaart die verplicht zouden zijn om handen te schudden, en deelraadsvoorzitter Marcouch vindt dat je mensen ook wel op een andere wijze beleefd kan groeten. Er moet niet minder gepolariseerd worden, maar meer, beweerde Bos in de Volkskrant van 1 maart.
\n<\/p>\n
Bos: Mijn stelling is: ophouden met dat gezeur over de toon van het debat! Geen emancipatie zonder polarisatie. De emancipatie van de arbeider, de vrouw en de homoseksueel is alleen gelukt door strijd, door de confrontatie. Het is klassiek marxistisch: these-antithese-synthese.\n<\/p><\/blockquote>\n
Bos opeens weer marxist? Krijgen we de KEN-PvdA-ml? Wacht even. Twee dingen, om met Den Uyl te spreken. Is het waar dat emancipatie alleen lukt door polarisatie en confrontatie? En over wiens emancipatie heeft Bos het hier eigenlijk? <\/p>\n
Ten eerste: zoals ik van binnenuit vrouwen- en homoemancipatie heb meegemaakt was het nooit een kwestie van alleen maar polarisatie. Beide bewegingen waren breed, en bewogen zich tussen altijd tussen twee polen in: tamelijk extreme groepen aan de ene kant en heel gematigde aan de andere. In de homobeweging had je aan de ene kant splinters als de Rooie Flikkers die niets liever deden dan de heteroburgers shockeren, en aan het andere uiterste had je Jos Brink, die de burgermoeders voor zich innam met zijn image als ideale schoonzoon als hij niet toevallig homofiel was geweest. In de vrouwenbeweging had je de Paarse September die zei dat lesbisch zijn een politieke keuze was, met een aanhang van ik schat wel zo’n 27 vrouwen voor wie de damesliefde niet bepaald een politiek offer was, en aan de andere kant had je een keur aan netjes getrouwde dames die in hun leesclubje met rode oortjes De schaamte voorbij<\/em> lazen maar evenzogoed keurig getrouwd bleven met Henk. <\/p>\n
Hadden die beide bewegingen alleen maar gepolariseerd, dan zouden ze nooit zoveel hebben kunnen bereiken. Waren ze alleen maar braaf te werk gegaan zonder ooit iemand te kwesten, dan ook niet. Juist dat er niet<\/em> eenduidig werd gekozen tussen confrontatie of harmonie maakte het grote sukses uit. Er was voldoende ruimte voor vrouwen, en voor homo’s om het op eigen manier te doen, in eigen tempo en met eigen doelen. Er was voldoende ruimte voor diversiteit. Er was voldoende ruimte om per onderwerp te bekijken: wie willen we bereiken, wat willen we bereiken, en hoe? Zoals dat ook hoort binnen een politieke partij.<\/p>\n
Ten tweede. Over welke emancipatiebeweging heeft Bos het nu? Die van de migranten? Hij is geen migrant, hij is een blanke autochtoon. Was hij van plan om de migranten te vertellen hoe ze het doen moeten? Dat zou er op neer komen dat er destijds mannen vrouwen zouden zijn komen vertellen dat ze vooral moesten polariseren, en hetero’s die de homo’s wel even zouden komen vertellen dat ze vooral flink moesten confronteren. Zouden die geluisterd hebben? Nou nee. Dus wat Bos eigenlijk zegt is dat zijn eigen groep maar eens flink verder moet polariseren. Dat komt dus in wezen neer op het fikkie verder opstoken tegen<\/em> de migranten. Maar dat doet Wilders al. Zijn de partijleden van Bos met migrantenachtergrond hier blij mee? Voelen ze zich hier door ondersteund in hun werk? Ik dacht van niet. <\/p>\n
Bos zet het koppel Cohen en Marcouch dus ook in de kou. Die staan voor een fikse en niet eenvoudige klus. Wie goed kijkt ziet dat zij niet kiezen voor een harde dan wel een softe aanpak, maar principiele pragmatici zijn, die per probleem kijken wat er gedaan moet worden. Cohen, die bij rechts voortdurend onder vuur staat, drinkt duidelijk niet alleen maar kopjes thee, en Marcouch is niet bang om de zaken hard aan te pakken als hij vindt dat dat nodig is, ook als dat betekent dat zijn eigen achterban daar kritiek op heeft. Zou minister Bos vinden dat zij het beter kunnen doen, zijn er echt issues die onder de tafel geveegd dreigen te worden (hij heeft ze niet genoemd) dan zijn zij de eerste waar hij mee zou gaan moeten praten. Zonder camera er bij. En met minister Vogelaar. Wat je vooral niet moet doen, tenzij je je reuze verheugt op flinke reuring binnen de partij, is in de krant gaan verkondigen wat je partijgenoten moeten gaan doen. Meer polariseren. Want dan krijg je waar je toe oproept. Meer polarisatie. In je eigen partij. Dus ik snap het niet, echt niet. <\/p>\n
Dan komt roeptoeter Eddy Terstall met kompanen het vuurtje ook nog even aanblazen met een zoals gewoonlijk warrig stuk waarin alle bekende clich\u00e9s over boerka’s en Turken die in Turkije in dienst gaan en gedwongen huwelijken en de mededeling dat radicale moslims hier steeds meer de macht krijgen weer langs komen. Alsof we dat lijstje niet al uit ons hoofd kenden. Ook Terstall is weer zo’n man die beter weet dan de vrouwen zelf hoe het moet met de emancipatie. Neem Hirsi Ali als voorbeeld, zegt hij tegen zijn partij, want dat is een ‘klassieke feministe in de traditie van de Rooie vrouwen, die met veel provocatie de emancipatie van moslimvrouwen wil bevorderen’. Nog iets niet helemaal tot de koppen van Terstall, van Amerongen en Duyvestein doorgedrongen? Hirsi Ali kan zich dan wel feministe noemen, maar in Nederland kreeg ze met haar aanval op de islam geen enkele respons bij de vrouwen die ze wilde ‘bevrijden’. Toen ze van de hoofdredactrice van Opzij een prijs kreeg als voorvechtster van de emancipatie van moslimvrouwen waren er zegge en schrijve twee moslimvrouwen bereid voor haar te komen applaudiseren, en die waren al geemancipeerd. Vrouwenemancipatie zonder vrouwen? Lijkt me niet een geweldig voorbeeld voor een linkse cq sociaal-democratische partij. <\/p>\n
Terwijl er ondertussen massa’s voorbeelden zijn van migrantenvrouwen en moslima’s die zich emanciperen, soms binnen het geloof, soms zonder, waaronder een paar kanjers binnen de PvdA zelf. Die zijn bovendien niet als Hirsi Ali weggelopen naar de VVD, om vervolgens nog verder naar rechts en nog verder weg te lopen. Zou je je eigen partijgenoten die aan den lijve weten wat emancipatie inhoudt niet eens vragen of het de emancipatie van vrouwen, van migranten helpt wanneer de partij weer eens een lekker ommetje gaat polariseren? <\/p>\n
Eerlijk, ik snap Bos niet. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Okee. Ik ben weer in Nederland. Niet alleen mijn voeten zijn er, die komen altijd als eerste, maar ook mijn hoofd is weer hier. Ik lees de kranten en erger me als een echte Hollander aan van alles dat me … Lees verder