<\/a><\/p>\nTofik Dibi van Groen Links spreekt Wilders aan: ga eens een echt debat aan.
\n<\/p>\n
…Maar er is net zo goed iets mis met de discussie over de islam. Er is geen sprake van een botsing van beschavingen. De radicale islam is de vijand van alle beschavingen en van alle redelijk denkende mensen (gelovig en ongelovig). Het islamdebat is een debat tussen doven. Wilders houdt een monoloog. Zijn tegenstanders houden een monoloog. En morgen, als er weer iemand een scheet laat, beginnen we helemaal opnieuw. Het debat kent geen nieuwsgierigheid, geen vooruitgang en dus ook geen enkele toenadering. <\/p>\n
Ik begrijp dat Wilders het gevoel vertolkt van sommige Nederlanders die hun oude leefomgeving niet meer herkennen. Nederlanders die moskeeen zien verrijzen en islamitische scholen zien komen in hun wijk. Ze zien aanslagen in New York, Londen en Madrid, en herinneren zich de slachting van Theo van Gogh. Ze zijn bang en onzeker. Wilders wil hun een stem geven. Maar Nederland bestaat uit meer mensen dan zijn electoraat.<\/p>\n
Laat ik een geheim vertellen. Ik ben een overtuigd moslim en de Koran die naast mijn bed ligt is veel dikker dan de Donald Duck<\/em>. Nu zal het Wilders verbazen, maar hoewel ik er regelmatig in lees, ben ik niet uit op de invoering van de sharia, de jihad, apartheid voor vrouwen en het onderdrukken of vermoorden van niet-moslims. Eerlijk gezegd fantaseer ik zelfs in mijn wildste dromen niet over islamitische werelddominantie. <\/p>\n
(..)<\/p>\n
Nederland is geen wit land meer, hoe pijnlijk dat misschien ook is. Het zal nooit meer een wit land worden. Ik ben geboren in Vlissingen en ik ben even Nederlands als Wilders. Ik ben ook moslim uit vrije overtuiging. En de Koran (de dikke versie) zal op mijn nachtkastje blijven liggen zo lang ik daar behoefte aan heb. Wilders zal het met mij moeten doen. Er is geen andere weg dan met mij en ‘mijn soort’ samen te leven. <\/p>\n
Ik begrijp dat de komst en de permanente vestiging van de islam in Nederland door velen als een gedwongen huwelijk wordt ervaren. Bij huwelijken kun je -goedschiks of kwaadschiks – scheiden. Maar zodra er kinderen zijn, is de band onherroepelijk en een goede verstandhouding noodzakelijk. Ik ben een van die kinderen en ik wil Wilders sterkte wensen in de komende dagen want het zal vast niet gemakkelijk zijn.<\/p>\n
Maar ik wil hem ook vragen of hij publiekelijk met mij in debat wil gaan. En dan bedoel ik niet een debat tussen doven of een debat gebaseerd op oneliners, maar een serieus, kritisch gesprek tussen twee mensen die bereid zijn goed beargumenteerde oplossingen te formuleren voor het probleem van het islamitisch terrorisme. Voor mij is de radicale islam namelijk een minstens zo grote bedreiging als voor Wilders.
\nAls vrije moslim heb ik bondgenoten nodig, geen vijanden.\n<\/p><\/blockquote>\n