5 Het verdelingsplan<\/p>\n
Een van de leerstukken van het zionisme is dat de Palestijnen hun lot aan zichzelf te danken hebben omdat ze het verdelingsplan hebben afgewezen. Als ze ja zouden hebben gezegd, is het verhaal, dan zouden ze nu vredig in een Palestijnse staat leven naast de joodse.
\n
\nDaar zijn een aantal zaken tegenin te brengen.<\/p>\n
Ten eerste, dat de Palestijnen heel goede redenen hadden om geen compromissen te willen sluiten met het zionistisch kolonialisme. <\/p>\n
Al voor het verdelingsplan was aangeboden was het voor de insiders van de zionistische beweging duidelijk dat een half Palestina niet de bedoeling was. In een brief aan zijn zoon Amos in 1973 maakte Ben Goerion dat duidelijk:<\/p>\n
Ik ben een enthousiaste aanhanger van de joodse staat, ook als dat betekent dat we nu Palestina moeten verdelen, want ik ga er van uit dat een gedeeltelijke joodse staat niet het eindpunt is maar het begin. We zijn al gelukkig wanneer we 1000 of 10.000 dunam kunnen veroveren. Want het verkrijgen van land is niet alleen op zich al belangrijk, maar het helpt ons om kracht te ontwikkelen, en elke groei van onze kracht helpt ons om het gehele land te verkrijgen. De formering van een staat, ook al is het nog maar een gedeeltelijke staat, zal de grootste bijdrage zijn aan onze kracht, en een machtige uitvalsbasis vormen bij ons historische streven om het gehele land te bevrijden. <\/p><\/blockquote>\n
(Neumann, p 59)<\/p>\n
Het conflict, waar de Palestijnen mee geconfronteerd werden, had niets te maken met de historische conflicten zoals die ontstaan tussen twee bevolkingsgroepen die hetzelfde land willen. De kleine minderheid aan joden die er in Palestina al waren, waren geen zionisten en niet geinteresseerd in een eigen staat. Het conflict bestond uit een eenzijdige invasie van kolonisten, uit Europa afkomstig. Er is gen enkele reden waarom van de Palestijnen verwacht had kunnen worden dat ze bereid zouden zijn om de helft van hun land af te staan in een ‘compromis’, zegt Neumann, p 63 Tot de komst van de zionisten was er geen strijd tussen joden en Palestijnen. <\/p>\n
De zionisten kwamen met een bedoeling, ze kwamen niet als vluchtelingen of immigranten die onderdak zochten, of een nieuw tehuis, ze kwamen om een joodse staat te vestigen en daartoe de inheemse niet-joodse bevolking als het moest met geweld te ‘verplaatsen’. Er is geen manier, oordeelt Neumann, waarop de zionisten van toen konden beweren dat ze niet wisten wat ze deden, en dat ze het verzet van de bevolking, en de bloedige gevolgen, niet hadden kunnen voorzien. Vanuit de Palestijnen gezien waren ze een dodelijke bedreiging.<\/p>\n
Ten tweede, dat het verdelingsplan inherent onrechtvaardig was. <\/p>\n
Ran HaCohen:
\nFeiten. Terug naar het verdelingsplan van 1947, toen de joden 55% van de oppervlakte van het mandaatgebied Palestina aangeboden kregen, en de Palestijnen 45%. Terwijl dit de verhouding was tussen de er toen wonende bevolking: joden 38% en Palestijnen 62%. Het is waar dat de Palestijnen, of je moet zeggen de Arabieren, het verdelingsplan afwezen. Maar niemand heeft het er meer over dat de joden in naam ja zeiden tegen het verdelingsplan, terwijl ze feitelijk de helft ervan afwezen. Want de helft ervan bestond uit een Palestijnse staat, die er nooit is gekomen. Meteen ging de joodse kant aan het werk om meer land te veroveren dan ze was aangeboden, en werd de Palestijnse bevolking op de vlucht gedreven. In het Israel van 1949 bestond de bevolking uit 650.000 joden en 100.000 Palestijnen die waren gebleven, minimaal 700.000 Palestijnen waren vluchteling geworden. En dit is duidelijk: HaCohen haalt een citaat aan van een uitspraak die Ben Goerion deed tegen Charles de Gaulle: Israel was van plan om het grondgebied zo snel mogelijk uit te breiden. <\/p>\nTenderde, dat de zionisten zich alleen aan dat deel van de resolutie hield die hen het beste uitkwam. Beit Hallahmi vraagt zich af hoeveel mensen werkelijk de moeite hebben genomen om de 27 pagina\u2019s van resolutie 181 van de VN te lezen. Daar staat onder andere in wat de voorwaarden waren voor de vestiging van een joodse staat:<\/p>\n
1Het scheppen van een Arabische staat, waarvan de grenzen waren aangegeven.
\n2Het accepteren van een internationale zone, waarbinnen Jeruzalem zou komen te liggen. De kaart daarvoor was gedetailleerd.
\n3Het aannemen van een grondwet voor de joodse staat.
\n4Het scheppen van een economische unie en samenwerking tussen de twee staten.
\n5Geen onteigening van Arabisch land binnen de joodse staat tenzij in algemeen belang.
\n6Palestijnse burgers, zowel joden als Arabieren, die verblijven in Palestina, hebben recht op burgerschap in de staat waarin ze wonen.
\n7Jaffa is bestemd als een Arabische enclave binnen de Joodse staat.<\/p>\nAan al deze voorwaarden voor het vestigen van een joodse staat heeft Israel niet voldaan. <\/p>\n
Ten vierde hebben de historici duidelijk gemaakt dat het zionistische leiderschap nooit van plan was om het land met de Palestijnen te delen. Het accepteren van het verdelingsplan was een strategische zet: eerst voet aan de grond om de emigratie van joden naar de nieuwe staat makkelijker te maken, en dan het veroveren van de rest. <\/p>\n
Hadden de zionisten het verdelingsplan werkelijk geaccepteerd, dan hadden ze niet alleen veel minder land gehad, maar dan zaten we met het probleem dat het deel dat hen was toebedeeld nog steeds bewoond werd door een groot aantal Arabieren, die volgens het verdelingsplan het recht hadden om er als burgers te blijven. En het zionistische idee was dat een joodse staat alleen zou kunnen bestaan met een stevige meerderheid aan joden, die in staat zouden zijn om de burgerrechten van een mogelijke minderheid aan niet-joden in te perken. <\/p>\n
Dus werd de oorlog, die in de zionistische versie van de Israelische geschiedenis werd begonnen door de Arabieren, gebruikt als dekmantel voor de grootscheepse etnische zuivering. Niet alleen werd de vluchtelingen niet toegestaan terug te komen, het land dat was veroverd, ook het land ver voorbij het verdelingsplan werd niet teruggegeven. <\/p>\n
Ben Gurion sprak er in 1948 zijn ongenoegen over uit dat het niet gelukt was in het oorlogsgewoel meer Arabieren kwijt te raken. Wat hem betreft lag dat aan een tekort aan discipline bij de Isra\u00eblische strijdkrachten. Als er een beter strategisch plan was geweest, als de militaire staf agressiever zou zijn opgetreden, dan zou het wel gelukt zijn om alle Arabische inwoners van Galilea, Jeruzalem, Ramleh, Lod en de Negev te \u2018evacueren\u2019 (IDF-archieven, geciteerd in Bashir 1998b). Het bloedbad van Deir Yassin, aangericht met de bedoeling de Arabieren tot vluchten aan te sporen, was zeker niet de laatste poging om de Arabische bevolking kwijt te raken, maar er bestond voortaan geen kans meer om onder de dekmantel van een oorlog de inheemse bevolking openlijk en massaal over de grenzen te jagen, wat we tegenwoordig aanduiden met de term etnische zuivering.
\n\u2018Als de Palestijnen niet tegen ons gevochten hadden, woonden ze nu nog in hun eigen huizen\u2019, heeft de Isra\u00eblische schrijver Amos Oz gezegd (Sharabi 1998). Het is een van de mythen waarmee Isra\u00ebl zijn geweten probeert te sussen: het is hun eigen schuld. Behalve een mythe is het ook een onderschatting van het zionistische doel, dat de stichting van een Joodse staat beoogde en zeker geen vreedzame co\u00ebxistentie in een gedeelde democratie. Achteraf zou het van Palestijns standpunt uit gezien zeker beter zijn geweest het verdelingsplan van 1947, hoe onrechtvaardig ook, te accepteren.<\/p>\nIn november 1999, toen ik met hem sprak, formuleerde Haider Abdel Shaffi, aanvoerder van de Palestijnse onderhandelingsdelegatie in Madrid, democraat en geducht tegenstander van Arafat, het als volgt: \u2018Het is overduidelijk dat de zionistische beweging nooit van zins is geweest een verdeling van het land te accepteren. Ben Gurion zag het verdelingsplan als een tussenfase, tot het leger sterk genoeg zou zijn om het hele land te veroveren. En wat hebben wij gedaan? We hebben het hem gemakkelijk gemaakt door het verdelingsplan niet te accepteren. Toen kon hij zeggen: wij wilden het land wel verdelen, maar zij wilden niet. En zo is de mythe ontstaan dat Isra\u00ebl een verzoening wilde en de Palestijnen de uitgestoken hand hebben afgewezen. Natuurlijk, voor 1948 waren we nog een verdeeld en semi-feodaal volk, met veel rivaliteit tussen de clans, en niet in staat het hoofd te bieden aan een volk met een sterk leiderschap. Maar fouten hebben we ook later nog vaak gemaakt.\u2019<\/p>\n
Werkelijke co\u00ebxistentie met de Palestijnen is voor het merendeel van de zionisten nooit een serieuze optie geweest. Dat er een land werd veroverd waar al een ander volk aanwezig was, werd nooit als een moreel probleem gezien, zegt hoogleraar Arabische cultuur en Europese geschiedenis Hisham Sharabi, net zo min overigens als de onderwerping van inheemse bevolkingen voor de oude Europese kolonialistische mogendheden ooit een moreel probleem is geweest. Het nieuwe Isra\u00ebl zag de ongewenste aanwezigheid van een achtergebleven Arabische minderheid vooral als een technisch, een demografisch probleem waar alleen een politiek of militair antwoord op mogelijk was.<\/p>\n
(Uit: het beroofde land, zij die bleven, p 123)<\/p>\n
De VN-resolutie 181 van 1947 riep weliswaar op tot de verdeling van Palestina – wat door de Arabieren verworpen werd – maar ook werden de grenzen vastgesteld die door Israel gnegeerd werden nadat het zijn grondgebied tijdens de oorlog van 1948 had uitgebreid. Fisk, p 517<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
5 Het verdelingsplan Een van de leerstukken van het zionisme is dat de Palestijnen hun lot aan zichzelf te danken hebben omdat ze het verdelingsplan hebben afgewezen. Als ze ja zouden hebben gezegd, is het verhaal, dan zouden ze nu … Lees verder