Dagje vrij. Geen ernstige zaken.
\nStukje van Remco Campert, uit de Volkskrant<\/p>\n
Sinds ik kan spreken, weet ik nooit preceis wat ik wil zeggen.
\nSpreken leer je door ouderse, door anderen, door na-apen, door de behoeft mee te doen aan iets dat je nog niet begrijpt, maar waarvan je wel duidelijk is dat als je niet praten leert, je het nooit zulte begrijpen.
\nNatuurlijk heb je geen idee wat begrijpen betekent. Dat is een woord dat pas later komt. En dan doe je er nog heel lang over om te begrijpen wat dat woord zou kunnen betekenen.
\nAls je klein bent heeft spreken te maken met willen meedoen en je zin proberen te krijgen. Voor dat rare verdriet dat je soms overvalt, heb je nog geen woorden, alleen huilen.
\nEen oerkreet die je afleert. Met altijd maar huilen schiet je niet op, merk je op een gegeven moment. Je kunt beter spreken leren en onder een aceptabele manier onder woorden proberen te brengen waarom je huilt. Acceptabel wil in dit geval zeggen: een manier die ze begrijpen. Je hebt pijn in je oor. Je kunt je speelgoedbeestje niet vinden. Dan maak je een kans dat ze het begrijpen, want dat hebben ze zelf ook wel eens meegemaakt.
\nIntussen zit je met dar rare verdriet. “Ze” zijn niet je vijanden. Sinds je geboorte spannen ze er zich voor in om je te laten wennen aan het leven, waar je niet om vroeg en zij ook niet. Later moet je vaak weten dat zij daar ook niet om gevraagd hebben. Je blijkt allemaal in hetzelfde schuitje te zitten. Dat vertellen ze je pas als ze het durven te zeggen. Ieders schuitje wordt bestormd door hetzelfde rare verdriet dat niet te beheersen valt, hoeveel woorden je ook leert uit te spreken.
\nTegn de tijd dat je een beetje van de tongriem bent gesneden, leer je schrijven. Ik heb het spreken pas ontdekt door het schrijven, maar het rare verdriet heb ik nooit kunnen zeggen, alleen maar voelen. Dit heb ik geschreven, denkend aan Wally Tax.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dagje vrij. Geen ernstige zaken. Stukje van Remco Campert, uit de Volkskrant Sinds ik kan spreken, weet ik nooit preceis wat ik wil zeggen. Spreken leer je door ouderse, door anderen, door na-apen, door de behoeft mee te doen aan … Lees verder