Een educatief bedoeld stukje.
\nIk mopperde pas wat over debatten met stellingen als: “de maatschappelijke onrust wordt veroorzaakt door de politiek”. Waar je dan ja of nee op moest zeggen. Mijn probleem: wie bedoelt er wat met maatschappelijke onrust? De ene helft van Nederland vindt dat de moslims onrust veroorzaken, de andere helft vindt dat de mensen die vinden dat moslims de onrust veroorzaken de onrust veroorzaken. En wie en wat bedoelen we met “de politiek”? Is dat de regering, het parlement, de politieke partijen en welke dan, allemaal? Is Balkenende “de politiek”, of Verdonk, of ben ik dat?
\n
\nGa je vervolgens in debat over zo’n stelling dan vult iedereen lustig in wat ie er zelf over denkt, en praat dus ook iedereen lustig langs elkaar heen. <\/p>\n
Op dit weblog komen ook regelmatig mensen langs die zich uiten in prachtige algemeenheden. Ik noem maar een paar recente voorbeelden: dan wordt er gepraat over “innnovatie” als een waarde op zich, en over “transparante politiek”, zijn we vanzelf allemaal voor maar wat staat er eigenlijk?
\n“Als je een nieuwe politieke orde van enige massa van de grond wilt krijgen dan met je je wel afzetten tegen de gevestigde regeltjes. Gevestigde regeltjes dienen immers de gevestigde orde.”
\nKlinkt diepzinnig, niet? Maar wat staat er nu eigenlijk? Wat voor nieuwe politieke orde, welke gevestigde regeltjes, wie en wat wordt er bedoeld met de gevestigde orde? Geen idee. <\/p>\n
Nicolien Mizee, gisteren in het NRC, schreef een stukje over verboden woorden, over paraplu-woorden. Ze geeft een cursus verhalen schrijven. Een van haar cursisten heeft een mooie zin opgeschreven: “na een negatieve ervaring komt het tot een confrontatie”. Misschien dat de schrijfster een beeld in haar hoofd heeft, misschien ook niet. Maar bij de lezer komt er geen enkel beeld boven, of je moet dat met veel fantasie zelf in gaan vullen, met het risico dat ieder het heeft over de eigen associaties. Zoals ook gebeurt tijdens zo iets dat een debat wordt genoemd, en wat meestal neerkomt op een aantal monoloogjes naast elkaar. Veel zeggen, weinig luisteren.<\/p>\n
Inderdaad, sommige politici zijn meesters in heel weinig zeggen met heel veel paraplu-woorden. Mizee citeert daarover de Engelse schrijver C.S.Lewis: “het soort mensen dat de taal niet gebruikt in dienst<\/em> van de gedachte maar in plaats van<\/em> gedachten”. <\/p>\n Het is een kunst om in kort bestek duidelijk te maken wat je echt bedoelt. Zodat mensen die het lezen kunnen denken: ja daar zit wel wat in, of: daar ben ik het niet mee eens en wel hierom of daarom. Tip: hou het persoonlijk en praat niet in algemeenheden alsof wat je zegt de waarheid is en niet jouw visie daarop. Maak concreet wat je zegt. Met als dat nodig is een voorbeeld. En met bronvermelding waar je je feiten vandaan hebt. Dan kunnen we praten. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Een educatief bedoeld stukje. Ik mopperde pas wat over debatten met stellingen als: “de maatschappelijke onrust wordt veroorzaakt door de politiek”. Waar je dan ja of nee op moest zeggen. Mijn probleem: wie bedoelt er wat met maatschappelijke onrust? De … Lees verder