{"id":9070,"date":"2008-04-21T09:18:43","date_gmt":"2008-04-21T07:18:43","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/04\/21\/de-wijk-in-met-de-sp-de-jongeren\/"},"modified":"2011-07-27T11:12:43","modified_gmt":"2011-07-27T09:12:43","slug":"de-wijk-in-met-de-sp-de-jongeren","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/04\/21\/de-wijk-in-met-de-sp-de-jongeren\/","title":{"rendered":"De wijk in met de SP: de jongeren"},"content":{"rendered":"

asse-351.jpg<\/a><\/p>\n

Jongeren, in veel wijken, nieuwe en oude, zijn er groepjes jongeren die hun draai niet kunnen vinden, die te weinig te doen hebben of te weinig willen, en die gaan hangen en klieren. Op het bezoek van de SP kamerleden aan Amsterdam Oost\/Watergraafsmeer deden we ook een jongerencentrum aan: de Piramide.
\n
\nasse-352.jpg<\/a><\/p>\n

asse-353.jpg<\/a><\/p>\n

asse-355.jpg<\/a><\/p>\n

Ontvangen door Erik, de beheerder. Hij nam ons mee, drie verdiepingen op: hier kunnen jongeren fitnessen, kickboxen, dansen, en de meiden kunnen er ook een zelfverdedigingscursus volgen. Behalve twee jonge mannen was het nog leeg, meestal komen ze na school. En alles is gratis. Vroeger was dit een inloopcentrum, maar zoals het vaak gaat na een goed begin zijn er ook jongeren die daar beginnen te klieren en de neiging krijgen om de boel een beetje te verbouwen, en het centrum was dus een tijd dicht. Er werd gekozen voor een andere aanpak: hier komen alleen de jongeren die iets willen doen. <\/p>\n

asse-359.jpg<\/a><\/p>\n

Niet helemaal naar de zin van straatwerker Erik Parmanand. Want nu hangen de jongens dus buiten. Erik zegt zelf eens flink een scheve schaats te hebben gereden, en daarom een echte band te hebben met de jongens. Hij woont in de buurt, hij is niet zo’n functionaris die om vijf uur naar huis gaat en op vrijdag al om vier uur – dat zou ook geen zin hebben want hij woont er dus en ze weten hem wel te vinden. In principe is hij altijd beschikbaar. <\/p>\n

Er zijn een paar groepjes in de buurt, eentje met Surinamers en Antillianen, zo’n vijftien jongens, en dan een Marokkaanse groep, die nogal te maken hebben met drugs. Er is niet veel plek voor ze in de buurt. Soms stopt Erik een stel jongeren in zijn busje, gaan ze naar Zandvoort, uitwaaien. Waarom ze op straat hangen: soms is dat simpel. Er is thuis niet veel plaats voor ze. Kom je bij hun ouders thuis, blijken die met vijf kinderen op drie kamertjes te wonen. Dan sturen de ouders hun zoons dus de straat op, en daar zijn ze dan zonder toezicht. En er zijn ook gezinnen die flink in de problemen zitten en echt hulp nodig hebben. Opvoedingsondersteuning. Ze moeten betere woonruimte met die opgroeiende kinderen. Erik probeert ze aan de hulpverlening te koppelen, maar botst veel tegen de instanties op. Dan moet zo’n gezin eerst netjes aangemeld worden, en door de indicatiecommissie heen. Terwijl het zo belangrijk zou zijn dat je meteen een hulpverlener meekreeg. Je moet ook zo’n jongen langer blijven volgen, want dan hebben ze hem met enige hulp weer op de rails, drie maanden later gaat het weer mis. Je moet kontakt met ze houden. Jaren. Erik werkt er nu sinds 1990. Hij heeft de jongens kennislaten maken met het Twiske. Kunnen ze vuurtjes stoken. Nu ziet hij er de jongens van toen, met hun kinderen. Dan is hij tevreden, die zijn goed terecht gekomen. Maar het is niet zo simpel als je zoals hij in vijf buurten werkt met allemaal verschillende loketten. <\/p>\n

asse-358.jpg<\/a><\/p>\n

asse-356.jpg<\/a><\/p>\n

Hij bemoeit zich met alles wat hij ziet, kinderen van 9 of 10 ’s avonds laat nog op straat, hij belt aan bij de ouders. Hij legt ook nogal eens wat op het bordje van de stadsdeelraad, maar vaak hoort hij er dan niets meer van. <\/p>\n

Nog een probleem: er is een komen en gaan van jeugdwerkers, en dat er geen continuiteit is helpt ook niet. Het helpt ook niet als mensen het beschouwen als een nette baan met kantooruren. Wat je moet hebben is hart voor de zaak en een gevoel voor die jongens. Nu zijn er dus keurig opgeleide mensen, die hebben dat niet, en je hebt mensen, hij kent er zo een paar die net als hij uit de doelgroep voortkomen, die hebben dat hart wel maar niet de opleiding. Daar zou toch meer aan gedaan moeten worden?<\/p>\n

Er worden al pogingen gedaan om in de buurt al die instanties die zich bezig houden met gezinnen en jongeren en hulpverlening met elkaar samen te laten werken maar dat blijkt niet zo eenvoudig. Al die instanties hechten toch zeer aan hun eigen subsidies, is de mening van Erik, die geven niet graag wat uit handen. <\/p>\n

Het is vooral een cultuurverschil, lijkt het. Erik is geen ambtenaar, hij is graag actief, hij heeft een hekel aan urenlang vergaderen en papieren invullen. Hij wordt soms gek van de burocratie, dan heeft hij van de ene instantie zeven uur ‘jeugd en veiligheid’, en bij de andere instantie weer wat anders, dan moet hij zijn uren gaan verantwoorden. ‘Mijn handelen wordt bepaald door de subsidiestroom, in plaats van door de problemen van die jongeren’, zegt hij. <\/p>\n

asse-357.jpg<\/a><\/p>\n

Je moet er stevig bovenop zitten met die jongens, zegt Erik. Natuurlijk wil hij graag dat ze wat gaan doen, en als hij ze door kan sturen naar de Piramide dan is dat een succes.
\nTrainer Robert Coblijn vult hem aan: we proberen altijd de jongens van de straat aan het sporten te krijgen. Dan kunnen ze wat met hun energie en krijgen ze weer ambities. <\/p>\n

Als ik dat zo hoor dan denk ik dat het heel belangrijk is om kortere lijnen te krijgen, overzicht, meer van de mensen die echt uit de buurt komen te coachen en trainen, en ze meer in te schakelen bij de oplossing van problemen. Jongeren moeten niet op wachtlijsten terecht komen voor hulp. Het moet vooral snel. <\/p>\n

We gaan door, naar ’t Blijvertje, in de Oosterparkbuurt. <\/p>\n

Wordt vervolgd.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jongeren, in veel wijken, nieuwe en oude, zijn er groepjes jongeren die hun draai niet kunnen vinden, die te weinig te doen hebben of te weinig willen, en die gaan hangen en klieren. Op het bezoek van de SP kamerleden … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[6,12],"tags":[166],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9070"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9070"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9070\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":53632,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9070\/revisions\/53632"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9070"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9070"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9070"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}