{"id":9338,"date":"2008-05-12T07:33:52","date_gmt":"2008-05-12T05:33:52","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/05\/12\/happy-christmas-2\/"},"modified":"2008-05-12T09:43:32","modified_gmt":"2008-05-12T07:43:32","slug":"happy-christmas-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/05\/12\/happy-christmas-2\/","title":{"rendered":"Happy Christmas"},"content":{"rendered":"

gaza-353.jpg<\/a><\/p>\n

Aangrijpendste beeld gisteren: honderden misschien een paar duizend blauwe gasflessen netjes op een rij. Het kookgas is op. Dat komt onder andere omdat de benzine op is en mensen hun auto hebben omgesleuteld en nu rijden op gas. Ik vraag hoelang ze al staan te wachten. Sinds gisteren, De mensen vooraan al twee dagen, Ze slapen hier. Of Israel zo vriendelijk is om gas binnen te laten, en wanneer, geen idee. Maar ze blijven wachten, om de eersten te zijn als het komt.
\n
\ngaza-358.jpg<\/a><\/p>\n

gaza-357.jpg<\/a><\/p>\n

gaza-356.jpg<\/a><\/p>\n

Er zijn bijna geen auto’s op de wegen. Iedereen loopt. Ik zie massa’s kinderen op straat. Ze krijgen nu les in drie shifts inplaats van twee, omdat de klassen te groot zijn geworden, maar er zijn ook kinderen voor wie de school echt te ver is. Er zijn al auto’s die rijden op kookolie. Dat stinkt geweldig, de eerste mensen met longproblemen zijn al gemeld bij het ziekenhuis. Het jaagt de prijs van de kookolie bovendien op, zodat mensen weer niet te eten hebben. <\/p>\n

Het ruikt niet lekker in Gaza. Vuilnishopen langs de weg, de ophaaldienst redt het ook net meer. En als we langs het strand rijden ruikt het ook niet lekker. Zelfs de zee stinkt, en we kunnen de troebele vlekken in het water zien, Al weken lang lopen er miljoenen liters rioolwater ongezuiverd de zee in. Hoe moet dat wanneer het echt heet wordt en de kinderen de zee in willen, het enige vermaak dat ze hier nog hebben?<\/p>\n

Het NCCR heeft nog een voorraad diesel, met vooruitziende blik gehamsterd, om de gehandicapten te kunnen bezoeken. We rijden lnaar het team in Nuseirat, het middenkamp, en dan naar Abassan, voor de zuidelijke branch het home visit team, die Khan Younis en Rafah bedienen. De samenstelling van de teams is een beetje aangepast aan waar iedereen woont, vanwege het feit dat ze nauwelijks kunnen reizen. We zien langs de weg groepen mensen staan wachten, in de hoop met iemand mee te kunnen rijden. Dat is de reden waarom Khaled, die met zijn poliobeen niet ver rijden kan, de auto zo min mogelijk gebruikt. Het is te pijnlijk om langs al die wachtende mensen te rijden. <\/p>\n

gaza-355.jpg<\/a><\/p>\n

gaza-359.jpg<\/a><\/p>\n

gaza-360.jpg<\/a><\/p>\n

gaza-361.jpg<\/a><\/p>\n

gaza-362.jpg<\/a><\/p>\n

gaza-364.jpg<\/a><\/p>\n

gaza-363.jpg<\/a><\/p>\n

gaza-365.jpg<\/a><\/p>\n

Er zijn twee mensen van de vijfkoppige staf ziek. We komen er al snel achter dat dat niet helemaal toevallig is. Ze zitten dicht tegen burnout aan. Er zijn veel gehandicapten bijgekomen. Deels door de aanvallen en de interne gevechten. Deels omdat andere organisaties het op hebben gegeven en de tent hebben gesloten. Ook omdat de hulp uit Nederland er is redt het NCCR het nog, en houden vol. Maar nu hebben ze te veel patienten, en ze kunnen geen mensen wegsturen omdat die nergens anders meer heen kunnen. En dat, gaan we nu zien, gaat ten koste van de kwaliteit van het home care concept. Er moeten te veel mensen op een dag bezocht worden, tien op een dag, dat betekent dat de fysiotherapeut zijn werk niet goed kan doen, dat de psychologe niet voldoende tijd krijgt om een fatsoenlijk gesprek te houden. Het betekent dat ze de lichtere gevallen na enige constructies aan de familie overlaten, en er mensen op de wachtlijst staan. Het betekent dat ze mensen moeten zeggen kom maar naar het centrum, we kunnen jullie niet bezoeken. Maar dat betekent bij elkaar ook meer verwaarloosde wonden en kans op infecties, en nieuwe doorligwonden en dat betekent straks weer meer werk. Ook de ‘uitbehandelde’ mensen worden niet meer bezocht voor een follow up, en dat betekent te weinig zorg voor mensen met dwarslaesies die spastisch worden. Komt nog een fiks probleem bij: de medische spullen die ze nodig hebben raken op. Er zijn grote voorraden pampers nodig, en ander incontinentiemateriaal, want het verhaal van gehandicapten gaat vaak over poep en pies. Dus meer infecties. En dan zijn er te weinig medicijnen. Tot nu toe hebben ze de standaard van zorg die we in jaren samen hebben ontwikkeld goed volgehouden, nu staan ze voor een spiraal naar beneden. <\/p>\n

gaza-366.jpg<\/a><\/p>\n

gaza-367.jpg<\/a><\/p>\n

gaza-368.jpg<\/a><\/p>\n

gaza-369.jpg<\/a><\/p>\n

Met een paar gesprekken heeft Deny de ellende boven tafel, en vooral de ellende die nog gaat komen.
\n’s Avonds praten we er over door, met Khaled, Fatma, Sarhan. We hebben net een heerlijke maaltijd met kip achter de kiezen. Daar heeft Khaled nog zijn best voor moeten doen, want alle restaurants zijn dicht, en ook de showarma en falaffeltentjes doen het niet meer, inclusief ons favoriete restaruant Matoug. Maar dat is een vriend van Khaled, dus hij heeft thuis, op zijn eigen gas voor ons gekookt.<\/p>\n

gaza-373.jpg<\/a><\/p>\n

Gisteren ging de elektriciteit weer uit. Zoals verwacht, om tien uur ’s avonds. Voor die tijd moest Khaled Deny nog naar z’n flat brengen, want de lift doet het dan ook niet meer en Khaleds flat is op acht hoog. We zitten met kaarsen aan. Happy Christmas, zeg ik en al mijn mannen lachen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Aangrijpendste beeld gisteren: honderden misschien een paar duizend blauwe gasflessen netjes op een rij. Het kookgas is op. Dat komt onder andere omdat de benzine op is en mensen hun auto hebben omgesleuteld en nu rijden op gas. Ik vraag … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,2],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9338"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9338"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9338\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9338"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9338"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9338"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}