{"id":945,"date":"2005-05-08T08:04:46","date_gmt":"2005-05-08T06:04:46","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2005\/05\/08\/zijwind\/"},"modified":"2005-05-08T08:27:54","modified_gmt":"2005-05-08T06:27:54","slug":"zijwind","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2005\/05\/08\/zijwind\/","title":{"rendered":"Ceylan in Zijwind"},"content":{"rendered":"

Pas verscheen een interview met Ceylan Pektas-Weber in Zijwind, een oecumenisch vrouwenblad. Het geeft een mooi antwoord op de malle beschuldiging van Nahed Selim waar ik me onlangs<\/a> kwaad over maakte, dat Ceylan orthodox zou zijn en daarom geen moslimfeministe kan zijn. Oordeel zelf. Lees. <\/p>\n

Ceylan Pektas Weber <\/p>\n

Vertrouwen in Allah, investeren in mensen<\/strong>
\n
\nIn 1962 werd ik als oudste dochter in een gemengd gezin geboren, mijn moeder kwam uit een groot arbeidersgezin en mijn vader uit een zogenaamd ‘gegoede middenklassegezin’. Zij waren allebei katholiek en in mijn vroegste kinderjaren gingen wij samen naar de kerk. Ik genoot daar van, hoewel de preek soms wel lang duurde. Op mijn 7e jaar deed ik mijn eerste communie en ik herinner mij de ceremonie met de heilige hostie alsof het gisteren was. Vooral het ritueel waarbij de pastoor de hostie aanbood, gaf mij een gevoel van verbondenheid. Toen mijn ouders niet meer naar de kerk gingen, ben ik nog een lange periode als enig gezinslid naar de zondagsdiensten blijven gaan, samen met een buurmeisje. Achteraf weet ik dat ik mij toen al gerustgesteld voelde door de gedachte aan een Schepper van het alles, aan wie je alles mocht zeggen of vragen. Ik pak de laatste tijd mijn kinderbijbel nog wel eens, die ik in 1970 bij mijn eerste communie kreeg. In de hitte van het ‘hoofddoekendebat’ waaraan ik nu gewild en ongewild regelmatig meedoe, is het grappig om te zien dat alle respectabele, kuise vrouwen in die Bijbel gesluierd zijn. Alleen de ‘overspelige vrouw’ heeft lange, wapperende haren \u2026<\/p>\n

In mijn puberteit ging ik minder naar de kerk, maar bij hoogtijdagen was ik er toch wel vaak te vinden. Op mijn 21e voelde ik mij er na de nachtmis ineens niet meer thuis. Ik weet nog steeds niet wat daar gebeurd is, maar ik denk soms dat ik het gevoel van verbondenheid plotseling niet meer had. Ik herinner me dat de pracht van de kerk nogal schril afstak tegen het feit dat na afloop iedereen zachtjes de kerk uitschoof en zijns weegs ging, meestal zelfs zonder kerstwens aan een ander te zeggen. Ondanks de enorme kritische sfeer rondom moslims van dit moment, kritiek die ik soms in zekere mate ook deel, merk ik de laatste tijd vaak dat het gevoel van verbondenheid dat ik met moslims ervaar, zelfs met degene die ik niet ken, heel erg fijn vind. <\/p>\n

In de volgende vijf jaar heb ik onder andere protestante diensten bezocht en met jehovagetuigen gesproken. Ik heb me ook verdiept in esoterische levensbeschouwingen, maar nergens vond ik wat ik zocht. Totdat op een avond mijn vriendin voor mijn deur stond met twee Turkse mannen. Zij had een relatie met \u00e9\u00e9n van beide mannen. En zijn jongere neef is intussen al zestien jaar mijn partner. Het was liefde op het eerste gezicht, en datzelfde gold eigenlijk voor de islam. Al heel snel begonnen hij mij daarover te vertellen. <\/p>\n

Twee dingen spraken mij heel sterk aan. Allereerst het feit dat er in de islam geen tussenpersonen zijn tussen een mens en God. Er is ‘niemand die v\u00f3\u00f3r en niemand die t\u00e9gen je kan spreken’ bij het laatste oordeel. Dat wijst op een heel rechtstreekse relatie tussen mij en mijn Schepper, en die ervaring sterkt mij dag na dag. <\/p>\n

Het tweede dat mij erg aansprak was de verwevenheid van de geloofsleer met het dagelijkse leven. Ik ervaar dat de islamitische geloofsrituelen, wel bekend als de vijf zuilen, mij helpen om de verbinding met God en met het geloof levend te houden en mij bewust te zijn van mijn verantwoordelijkheid maar ook van mijn rechten als gelovige (op genade en begrip bijvoorbeeld). Maar ook een gezegde als ‘een glimlach naar een voorbijganger is liefdadigheid’ brengt de kern van de islam voor mij dichtbij. <\/p>\n

Een half jaar nadat ik mijn partner leerde kennen, ben ik moslim geworden, voor alle duidelijkheid: geheel uit vrije wil. In de tussentijd had ik een Koran gekocht en terwijl ik die las, voelde ik mij steeds meer thuis komen. Dat was ook letterlijk wel een beetje zo, want ik herkende heel veel uit het katholieke geloof van mijn jeugdjaren. Er waren ook wel dingen die ik niet vanzelfsprekend vond, zoals het verbod op het eten van varkensvlees. Mijn partner heeft flink moeite moeten doen om mij te verklaren waarom dit verbod er was. En als ik eerlijk ben, heb ik uiteindelijk pas een paar jaar geleden een verklaring gehoord die mij het meest aanspreekt. Namelijk dat varkensvet het enige dierlijke vet is dat zich in het menselijke lichaam niet omzet tot menselijk vet, het blijft dus altijd lichaamsvreemd. Dat lijkt mij niet gezond en dan past dat binnen de oorspronkelijke islamitische leer, waarin alle ‘verboden’ en ‘geboden’ bedoeld zijn om mensen te beschermen tegen iets dat niet goed of gezond is.<\/p>\n

Eigenlijk heb ik mij persoonlijk nooit ongerust gevoeld over teksten van de Koran als zouden zij vrouwonvriendelijk zijn. De universele boodschap van vrede en barmhartigheid is mijn basis, mijn anker. Nahed Selim refereert vaak aan de tekst waarin vrouwen worden vergeleken met akkers en mannen wordt aangeraden om ’tot hun akkers te komen zoals zij willen<\/em>‘ (Koran 2:233) . Selim legt deze tekst uit als een vrijbrief voor mannen om hun vrouwen op elk moment op elke gewenste wijze te gebruiken. Ikzelf zet deze tekst, net als alle andere teksten, liever in de context van de tijd van openbaring. De Arabieren in die tijd waren in hoge mate afhankelijk van de opbrengst van de schaarse akkers waarover zij beschikten. Zij konden die akkers dus niet naar believen uitputten en misbruiken, zij moesten ze juist met zorg en toewijding benaderen. Zo krijgt deze metafoor een heel andere betekenis dan wanneer wij die vanuit onze huidige context lezen.<\/p>\n

Ik vind het jammer dat veel critici van de islam de teksten zo plat benaderen. De bedoeling achter openbaringen wordt vaak genegeerd. Dat geldt in Nederland bijvoorbeeld als we aangesproken worden op het vers waarin mannen wordt gezegd dat zij in uiterste (en specifieke) situaties hun vrouwen tot de orde zouden mogen roepen door een lichte tik. (Koran 4:34) Overigens zijn er ook discussies over de vertaling van deze tekst, elke vertaling is op zichzelf al een interpretatie. Deze tekst was destijds bedoeld om de gewoonte van lijfstraffen voor echtgenotes terug te dringen. Er werden voorwaarden aan verbonden en er werden ook alternatieven genoemd. Als dat de bedoeling was, dan mag zo’n tekst 1400 jaar later, in onze samenleving nooit misbruikt worden om geweld tegen vrouwen te legitimeren (dat gebeurt in moslimkringen overigens wel eens, maar bij lange niet zo vaak als sommigen suggereren). <\/p>\n

Ik zie dat de meeste moslimvrouwen in Nederland, zeker als het om de migrantendochters gaat, hun weg heel behoorlijk vinden. Emancipatie vindt op dit moment vooral plaats langs maatschappelijke lijn. Zo krijgen dochters bijvoorbeeld meer bewegingsvrijheid omdat hun ouders hun wens om zich te ontwikkelen, door te studeren en t te werken, delen. Sommige vrouwen nemen daarvoor meer of minder afstand van het geloof, anderen vinden hun emancipatie juist bekrachtigd in het geloof. <\/p>\n

Ik ben er van overtuigd dat er voor vrouwen binnen de islamitische geloofsleer een gelijkwaardige positie is bedoeld. De achterliggende eeuwen hebben echter laten zien dat zelfs zo’n mooie leer geen waarborg is voor scheefgroei in de verhoudingen tussen mensen. <\/p>\n

Ik mis daarom nog wel een breder gedragen intern debat over interpretaties door vrouwen van islamitische tekstbronnen. Sinds de oudheid hebben vooral mannen de teksten ge\u00efnterpreteerd en is het vrouwelijk perspectief sterk onderbelicht gebleven. Het zou kunnen dat nader onderzoek van de teksten door vrouwen, tot andere conclusies of interpretaties zal leiden. Buitenlandse onderzoeksters als Amina Wadud, Asma Barlas en Riffat Hassan, gaan ons daarin voor. Ik vind het een uitdaging voor Nederlandse moslimvrouwen om hieraan een bijdrage te leveren. Als de positie van vrouwen binnen moslimgemeenschappen (wereldwijd) structureel beter moet worden, is het namelijk van groot belang dat wij ook op theologisch niveau gelijkwaardig kunnen meepraten. Ik heb mijzelf daarom ook voor de komende jaren de opdracht gegeven daarin te investeren, met God’s wil (in sjaa’ Allah)! <\/p>\n

Ceylan pektas-Weber is voorzitter van Al-Nisa, Stichting Nederlandse moslimvrouwen en beleidsmedewerker bij Ihsan, islamitisch instituut voor maatschappelijke ontwikkeling. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pas verscheen een interview met Ceylan Pektas-Weber in Zijwind, een oecumenisch vrouwenblad. Het geeft een mooi antwoord op de malle beschuldiging van Nahed Selim waar ik me onlangs kwaad over maakte, dat Ceylan orthodox zou zijn en daarom geen moslimfeministe … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,21,14],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/945"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=945"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/945\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=945"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=945"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=945"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}