Gedicht, voorgelezen in de schriftuitleg van Huub Oosterhuis. <\/p>\n
Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
\nIk zag de nieuwe brug. Twee overzijden
\ndie elkaar vroeger schenen te vermijden,
\nworden weer buren. Een minuut of tien
\ndat ik daar lag, in ’t gras, mijn thee gedronken,
\nmijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd –
\nlaat mij daar midden uit de oneindigheid
\neen stem vernemen dat mijn oren klonken.
\n
\nHet was een vrouw. Het schip dat zij bevoer
\nkwam langzaam stoomaf door de brug gevaren.
\nZij was alleen aan denk, zij stond bij het roer,<\/p>\n
en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
\nO, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.
\nPrijs God, zong zij, Zijn hand zal mij bewaren. <\/p>\n
Martinus Nijhoff.<\/p>\n
Die brug bij Zaltbommel heet nu de Martinus Nijhoffbrug. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Gedicht, voorgelezen in de schriftuitleg van Huub Oosterhuis. Ik ging naar Bommel om de brug te zien. Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden die elkaar vroeger schenen te vermijden, worden weer buren. Een minuut of tien dat ik daar … Lees verder