{"id":9659,"date":"2008-06-04T12:14:12","date_gmt":"2008-06-04T10:14:12","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/06\/04\/burgers-zonder-staat\/"},"modified":"2009-02-06T08:53:43","modified_gmt":"2009-02-06T07:53:43","slug":"burgers-zonder-staat","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/06\/04\/burgers-zonder-staat\/","title":{"rendered":"Staatsburgers zonder staat"},"content":{"rendered":"

080602-sultany.jpg<\/a><\/p>\n

Het is niet zo simpel om een naam te geven aan de status van Palestijnen die in Israel wonen. Ze wonen er in hun eigen land. Maar de staat waarin ze wonen noemt zich Israel, definieert zich als een joodse staat – en Palestijnen zijn geen joden. In naam is Israel een democratie, en zou dus gelijke rechten moeten bieden aan alle burgers, in werkelijkheid is het dat een kwestie van all animals are equal, but some are more equal than others.<\/em> Nimer Sultany is zo’n Palestijnse staatsburger van Israel. Hij schreef een artikel voor Electronic Intifada, en ik volg zijn betoog.
\n
\nEen Palestijn in Israel is een burger die geacht wordt als individu gelijk te zijn aan andere burgers, en tegelijk is zijn gelijkheid ondergeschikt aan het algemeen belang, en dat algemeen belang is dat van de joodse staat, schrijft hij. Die joodse staat verandert de Arabische burgers in burgers zonder staatsburgerschapsrechten: zij worden gemarginaliseerd, hun land werd en wordt hen afgenomen, hun geschiedenis wordt verzwegen, en het ‘algemeen belang’ gaat op hun kosten. <\/p>\n

De feiten: in 1948 bleven er na verdrijving van de meerderheid van de Palestijnse inwoners 156.000 Palestijnen over – die bevolkingsgroep is inmiddels aangegroeid tot 1,2 miljoen, bijna 20% van de inwoners. En dit zijn nog meer feiten: ondanks de bevolkingsaanwas is er in de zestig jaar geen enkele nieuwe Arabische woonkern, wijk of nederzetting gevestigd, tegen 600 nieuwe woonkernen voor joden. Tachtig procent van het land dat in bezit was van de Arabische bevolking is in beslag genomen. Twee en negentig procent van de Palestijnse burgers leven in aparte Arabische gemeenschappen, die economisch over veel minder middelen beschikken dan de joodse: ruim de helft van de Palestijnen leeft onder de armoedegrens. Het verschil tussen het joodse deel van Isra\u00ebl en het Palestijnse deel is zo groot, dat ze op geheel verschillende plaatsen terecht komen op de lijst waarmee landen worden gemeten naar de graad van ontwikkeling – de Human Development Index – gemeten dus naar levensstandaard, armoede, opleidingsniveau en ontwikkeling. Het gemiddelde inkomen per hoofd van de bevolking is voor de Palestijnse minderheid eenderde van dat van de joodse meerderheid en komt daarmee op het niveau van Roemeni\u00eb en Iran. Het aparte onderwijssysteem voor de Palestijnse minderheid – dat zwaar onder controle staat van de Shin Beth, de Isra\u00eblische geheime veiligheidsdienst die bepaalt wie er leraar mag worden – staat onder het niveau van Jordani\u00eb, Libanon en Libi\u00eb. Met het gezondheidsniveau scoort de Palestijnse minderheid lager dan landen als Costa Rica en Cuba. Dit even voor de Israel-apologeten die regelmatig beweren dat de Palestijnen in Israel blij moeten zijn omdat ze het zoveel beter hebben dan de Arabieren in omringende landen. <\/p>\n

Eens lieten de Palestijnen, zij die bleven (zie mijn hoofdstuk in het beroofde land, hier<\/a>) weinig van zich horen. De achterblijvers waren ontredderd, gedemoraliseerd, ze waren beroofd van hun leiders, hun intelligentsia, hun middenklasse, ze stonden onder militair gezag, ze zagen om zich heen hun dorpen verwoest worden, en een groot deel van hen werd vluchteling in eigen land. Veel internationale aandacht was er voor hen ook niet – ze werden gezien als een interne aangelegenheid van Israel, alle aandacht ging in de loop van de tijd naar de Palestijnen in de bezette gebieden – mede door hun verzetsstrijd die de grens van geweldloosheid overschreed – en als minister Verhagen zegt dat hij een ‘kameraad, niet een vriend’ is van de Palestijnen, dan bedoelt hij het kwart van het Palestijnse volk dat onder Abbas op de Westoever leeft, want met de ’terroristen’ van Gaza praat hij niet, en al die andere Palestijnen, vluchtelingen in de diaspora en Palestijnen in Israel zelf, die bestaan niet. <\/p>\n

Had Israel beter zijn best gedaan om de Palestijnen de gelegenheid te geven werkelijk te integreren, dan was de geschiedenis misschien anders gelopen, want de Palestijnen binnen Israel zijn over het geheel genomen altijd bereid geweest om voor hun rechten op te komen via de democratische middelen die hen nog enigszins tot hun beschikking stonden. Maar een aantal ontwikkelingen maken dat hun positie opnieuw in het middelpunt komt te staan, en het erg onverstandig is geworden om hen als een ‘interne aangelegenheid’ van Israel te negeren. Tegenstrijdige ontwikkelingen: de repressie tegen de Palestijnse minderheid neemt toe, terwijl of misschien ook daarom, neemt hun mondigheid en hun opstandigheid – hun empowerment<\/em> ook toe – waarmee de repressie ook weer toeneemt – een spiraal waar het eind nog niet van in zicht is. Maar dit is duidelijk: de Palestijnen in Israel gaan zich in toenemende mate zien als een deel van het Palestijnse volk, meer dan als deel van Israel dat geen gelegenheid overslaat om hen er aan te herinneren dat ze als niet-joden ongewenste ‘gasten’ zijn, en in toenemende mate zien ze zichzelf als onderdeel van de grotere Arabische natie. En die aansluiting is wederzijds. Werden ze in het begin van de geschiedenis van Israel nog door andere Palestijnen gezien als halve collaborateurs, als halve Israeli’s, door dat dubbele proces van meer repressie en meer mondigheid worden ze ook door de andere Palestijnen steeds meer gezien als een deel van het volk in opstand. Tijdens de Oslo processen werden de Palestijnen van Israel – ook door de Palestijnse onderhandelaars – over het hoofd gezien en niet vertegenwoordigd – Abbas heeft nu begrepen dat hij naar hen moet luisteren, en heeft zich laten vertellen dat de Palestijnen van Israel niet willen dat hij Israel erkent als joodse<\/em> staat. (Dit nog even voor degenen die niet begrijpen wat het essenti\u00eble verschil is: het bestaan van de staat Israel is al erkend door de Palestijnen, wat er nu van ze ge\u00ebist wordt is ze erkennen dat Israel een joodse staat is, waarmee ze niet alleen de burgerrechten van de Palestijnse inwoners weg zouden geven, maar ook die van de vluchtelingen. Dat gebeurt dus ook niet.)<\/p>\n

De Palestijnen binnen Israel laten steeds meer van zich horen, onder andere met een aantal ‘visie documenten’, waarmee ze opkomen voor gelijke behandeling voor de wet en in de praktijk, en dus voor een werkelijk democratisch Israel. Dat op zich is voor de Israelische establishment al zo bedreigend, dat de Shin Beth die initiatieven al ‘subversief’ noemt. Ondanks het feit dat de Palestijnse minderheid voor de eigen rechten opkomt met legale middelen, worden ze toch in toenemende mate gezien als een ‘vijfde colonne’, en als een ‘demografische en strategische bedreiging’. <\/p>\n

Terwijl de mainstream<\/em> in Israel steeds verder naar rechts bewoog, ontstonden er onder de Palestijnen verschillende politieke stromingen: aan de ene kant de buitenparlementaire islamitische stroming geleid door Raed Salah, en aan de andere kant de democratische stroming binnen het parlementaire stelsel, geleid door Azmi Bishara. Beiden hebben met elkaar gemeenschappelijk dat ze de vanzelfsprekende zionistische dominantie in Israel bestrijden. De islamitische stroming heeft drie doelen: binnen de Isra\u00eblische staat te komen tot zelfstandige Arabische instituties die de burgers die ondersteuning bieden die ze van de staat Isra\u00ebl niet krijgen, de bescherming van religieuze plaatsen, met name de Al-Aqsa moskee, en het organiseren van humanitaire hulp aan de Palestijnen in de bezette gebieden. Bishara komt vooral op voor de rechten van de Palestijnse burgers en voor hun collectieve rechten, en wil de Arabische minderheid vooral als een nationale minderheid erkend krijgen – plus probeert hij het isolement te doorbreken door meer contacten te leggen met de Arabische wereld.<\/p>\n

Hoewel hun strategie\u00ebn dus verschillen, worden beide stromingen door Isra\u00ebl gezien als staatsgevaarlijk, en worden ze met alle mogelijke middelen dwars gezeten – met valse beschuldigingen, met schijnprocessen – herhaaldelijk zijn ze er van beschuldigd landverraders, opruiers en aanhangers van terrorisme te zijn – hoewel beide stromingen nooit geweld hebben gebruikt en alleen vreedzame en legale middelen hebben gebruikt om hun doel te bereiken. Salah is al veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf, en Bishara is gevlucht en leeft nu in ballingschap – maar het is de Palestijnse burgers niet ontgaan dat dit een onderdeel uitmaakt van een toegenomen repressie. <\/p>\n

Dat uit zich niet alleen in de taal – ook binnen de Knesset, waarin er over hen wordt gepraat als permanente bedreiging, als kankergezwel, als ongedierte, als verraders, en er wordt openlijk gediscussieerd over de mogelijkheid ze het land uit te zetten, dat wat in Israel ’transfer’ wordt genoemd, een eufemisme voor etnische zuivering. Het uit zich ook in de conferenties die gehouden zijn om het ‘demografische gevaar’ dat een groeiende Palestijnse bevolkingsgroep zou vormen tegen te gaan, en het uit zich in toegenomen racistische wetgeving, bijvoorbeeld een recente wet waarbij Arabische burgers zijn uitgesloten van het recht op gezinshereniging. De wet, die goedgekeurd is door het Hooggerechtshof, bepaalt dus dat Arabische burgers niet het recht hebben om te trouwen met wie ze willen – is dat iemand van de bezette gebieden of uit het buitenland, dan mogen ze daar binnen Israel niet mee samenwonen, terwijl het niemand ontgaat dat joden naar believen partners over mogen laten komen – ook als die niet-joods zijn. De repressie is ook af te meten aan het toegenomen aantal woningen dat wordt gesloopt – aangezien Palestijnse burgers niet in joodse woonwijken mogen wonen, en bijna nooit een vergunning krijgt om op het laatste beetje eigen land een huis te bouwen, wonen veel Palestijnen dus ‘illegaal’ en hangt hun voortdurend afbraak van hun huis boven het hoofd. Dat, en andere maatregelen, het toenemend geweld tegen Palestijnse burgers als ze demonstreren, of als ze op welke manier dan ook uiting geven aan hun solidariteit met de Palestijnen in de bezette gebieden, heeft tot gevolg dat de kloof tussen Palestijnen van binnen en van buiten Isra\u00ebl steeds kleiner wordt. Het is een les die elke kleuter kan begrijpen, maar die nog niet tot de Isra\u00eblische regering is doorgedrongen: meer repressie geeft meer opstand. En hoe minder de Palestijnse staatsburgers te verwachten hebben van de Isra\u00eblische ‘democratie’, hoe meer ze zichzelf als Palestijnen zullen defini\u00ebren en hoe minder als Isra\u00ebli’s. Tot nu toe kwam het geweld voornamelijk van Isra\u00eblische zijde – op joodse demonstranten wordt nooit geschoten, op Palestijnse wel. De vraag is hoelang de jongeren, die niet meer pikken wat hun ouders nog wel hebben gepikt, dat zo zullen laten. <\/p>\n

Het artikel van Nimer Sultany, Between oppression and empowerment<\/em>, hier.<\/a><\/p>\n

Foto hierboven: de politie treedt op tegenover een Palestijnse staatsburger van Israel. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het is niet zo simpel om een naam te geven aan de status van Palestijnen die in Israel wonen. Ze wonen er in hun eigen land. Maar de staat waarin ze wonen noemt zich Israel, definieert zich als een joodse … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[2],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9659"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9659"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9659\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9659"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9659"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9659"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}