<\/p>\n <\/p>\n
Wat gebeurt er toch veel. Soms nauwelijks bij te houden. Gistermiddag een discussie over het integratiedebat, in Rotterdam, op de Islamitische Universiteit. Kom ik daar ook eens. Meteen wat boeken gekocht voor mijn uitdijende islam-verzameling. Mensen die ik al ken en nieuwe mensen. Met Pieter Hilhorst die de discussie voor gaat zitten in de trein. Met Paul Aarts die een werkgroep gaat leiden op de tramhalte. De mensen van Ettaouhid die ik al eerder ontmoette, die het samen hebben georganiseerd met Platform voor debat, Het portaal. Welkomstwoord door Zakaria Hamidi van Ettaouhid, (helaas had ik de camera op de verkeerde belichting staan, sorry Zakaria, volgende keer) Welkomstwoord door het Portaal. (Naam niet opgeschreven. Wederom sorry). Toen een inleiding van Ineke van der Valk, die ik alleen kende van naam, (Marokko deskundige, onderzoeker, docent en adviseur inzake diversiteit en interculturalisatie) Goed verhaal. Halverwege geef ik het op te pennen, en besluit om haar om de gehele tekst te vragen. Mag. Staat morgen op dit weblog.
\n
\n
\n(ineke van der Valk)<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Een workshop. Ik koos voor ‘naar een preventieve aanpak van radicalisering’.
\nHans Krikke hield een geladen inleiding. Hij heeft een intensief onderzoek gedaan, daar een boek over geschreven, naar allochtone meiden op een middelbare school. Met veel van de meisjes gaat het niet goed. Het wordt ook bevestigd door onderzoek. Weet iemand hoeveel meiden tussen de 13 en de 18 jaar van allochtone afkomst een poging tot zelfdoding doen per jaar, alleen al in Rotterdam? Vierduizend. Dat is vier keer zo hoog als onder autochtone meisjes. Het komt neer op zo’n tien procent van de meisjes. Daarnaast zie je slaapproblemen, zelfbeschadiging, eetstoornissen. <\/p>\n
De meisjes zitten tussen twee werelden die alletwee niet naar haar luisteren, uit onwil, onmacht, onkunde. Twee werelden die andere eisen aan haar stellen. Die van thuis en die van school. Mag ik een vriendje hebben? Nee, zeggen de ouders. Maar dan telt ze op school niet mee. Dan is er de omringende wereld die voortdurend duidelijk maakt dat er met haar als moslim iets mis is. Want alles aan moslims is mis, de manier waarop ze zich kleden, geloven, trouwen, praten, wonen, hun kinderen opvoeden. Moslims verschijnen in de media als probleem, omdat ze een probleem zijn, omdat ze problemen hebben, omdat ze problemen maken. <\/p>\n
\n(Hans Krikke)<\/p>\n
Hans Krikke interviewde 70 meisjes. Steeds hetzelfde verhaal: niemand luistert naar me. En als niemand luistert spreekt het lichaam. Het lichaam wordt de tolk van het onbehagen, de onvrede. <\/p>\n
Meisjes internaliseren, ze richten de agressie tegen zichzelf. Jongens externaliseren, ze richten de agressie tegen de buitenwereld. Doen zichzelf geen schade, maar anderen. Maar voor beide seksen geldt dat ze zich bevinden in niemandsland. <\/p>\n
Op school is er nauwelijks werkelijke opvang, terwijl dat daar heel goed zou kunnen. E\u00e9n overwerkt vertrouwenspersoon op een grote scholengemeenschap. Dan zijn er de kwetsbare gezinnen thuis die meestal al een reeks van problemen hebben, werkloosheid, verwaarlozing en huiselijk geweld die van generatie op generatie worden doorgegeven, isolement. <\/p>\n
<\/p>\n
In dat vacuum zijn jongeren op zoek naar houvast. En dan stuiten ze op een vorm van fundamentalistische islam die ze een spiegel voorhoudt waarin ze zichzelf weer met zelfrespect kunnen zien, wat ze beloofd wordt is trots, waardigheid, erkenning, een doel. Het is een wonder, zegt Hans Krikke, dat er maar \u00e9\u00e9n Mohammed B. tot daden is over gegaan. <\/p>\n
Waarom zijn het vaker Marokkaanse jongens dan Turkse? Omdat er in de Turkse gemeenschappen meer opvang is. Neem Milli G\u00f6r\u00fcs, een moskee is niet alleen een gebedsplaats, maar een werkplaats voor goede daden, een opvang, ondersteuning bij leerachterstand, conflictbemiddeling tussen de generaties, een plek voor jongeren, van jong tot oud en alle lagen wordt een weg geboden. Dit is de paradox: de Turske gemeenschappen zijn minder ge\u00efntegreerd dan de Marokkaanse, maar juist daarom komen minder jongeren in niemandsland terecht. Een andere moskee biedt een opvanghuiskamer voor meisjes, waar alle meisjes heenkunnen, met of zonder problemen en met of zonder hoofddoek. Het zijn kleinschalige projecten heel dicht bij de mensen. <\/p>\n
Er is wat gesputter in de werkgroep, moet alles nu zo psychologisch geduid worden, is het niet net zo goed een politiek probleem? Maar ik ben het met Krikke eens, als je de radicalisering wilt indammen, dan moet je niet alleen kijken naar de inhoud van die radicale islam, en dat gaan verbieden, je moet op zijn allerminst ook kijken waarom de ene jongen daar zoveel gevoeliger voor is dan de andere. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Wat er gedaan moet worden?
\nMeer vertrouwenspersonen op school. De hulpverlening daarheen, makkelijk bereikbaar, in plaats van verwijzingen naar de wachtlijsten van een veraf gelegen instelling.
\nScholen moeten de gevoelige onderwerpen niet vermijden maar juist bespreekbaar maken.
\nMeer kader kweken onder allochtonen.
\nOp opleidingen voor professionals: opnieuw aandacht voor diversiteit en interculturalisatie, hoe erg dat in deze harde tijd ook uit te mode is.
\nOp wijkniveau: meer projecten dicht bij de mensen zelf, en ook projecten voor allochtonen en autochtonen samen.
\nAllochtonen moeten meer stem krijgen en meer betrokken worden bij de beleidsvorming.
\nZo min mogelijk werkloosheid onder jongeren.
\nEn uiteindelijk moet er ook wat gedaan worden aan de negatieve beeldvorming, die eindeloze stroom van negatieve berichtgeving.<\/p>\n
In het integratierapport van Rotterdam wordt aanbevolen om zich radicaliserende jeugd af te sluiten van faciliteiten, om ze te isoleren. De titel is al mis: meedoen of achterblijven<\/em>. Weer eenzijdig de islamieten in het beklaagdenbankje. Stom. Hartstikke stom. Ge\u00efsoleerd zijn ze al, dat is nou juist het probleem. Isoleer ze nog verder, helpt dat? De mensen van Attaouhid zeggen: als zulke jongeren zich bij ons veilig genoeg voelen om hun extremistische gevoelens te uiten, dan beschouwen wij dat als een succes. Want vanaf dat punt kun je verder: waarom denk je dat? Weet je zeker dat het waar is? <\/p>\n Er komen in de plenaire nog meer idee\u00ebn naar boven sommige oude die weer opgefrist moeten worden, er moet meer gewerkt worden met de media. Niet om ze steeds maar weer te beschuldigen, maar om met ze de vraag te stellen: weet je wat het effect is als je steeds weer in een negatief daglicht wordt gezet?<\/p>\n Toen moest ik weer rennen naar de trein om de bijeenkomst in de Balie in Amsterdam niet te missen. Wat gebeurt er toch veel. Soms nauwelijks bij te houden. Gistermiddag een discussie over het integratiedebat, in Rotterdam, op de Islamitische Universiteit. Kom ik daar ook eens. Meteen wat boeken gekocht voor mijn uitdijende islam-verzameling. Mensen die ik al ken … Lees verder 
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
\nStuk van Ineke van der Vink komt morgen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"