Oef! Dat was weer een marathonzitting, de laatste voor het zomerreces, maandag om zes uur begonnen, en met een (te korte) nacht ertussen gisteren van de vroege ochtend tot na tienen ’s avonds door. Vier van de SP-senatoren hadden een flinke klus. Tiny Kox in de arena vanwege ‘Lissabon’, die overeenkomst die bij nadere studie voor het grootste deel neerkomt op de Europese Grondwet die al was afgewezen, maar deze keer zag het kabinet de kans schoon die door Tweede en Eerste Kamer te sluizen zonder referendum. Met een fel debat, waarbij de ondertoon vooral ging om de woede van de coalitie over de SP die zo duidelijk als spelbreker wenste te fungeren op hun Europa feestje. In ieder geval kon staatssecretaris Timmermans zich niet inhouden, en beet de SP nog eens toe dat die ‘niet bereid waren om regeringsverantwoordelijkheid te dragen’.
\n
\nHet hoort bij de stemmingmakerij, net als de pogingen om de SP af te schilderen als ‘heimat aanhangers’ die ’tegen Europa’ zijn. En Ierland, die andere spelbreker, als een bevolking die niet snapt waar het over gaat. Affijn, we hebben nog een jaar voor de verkiezing van het Europese Parlement, en ik denk dat het goed is als we duidelijker zijn wat voor een Europa we wel willen. Paul Petersen die ook erg in Europa zit heeft beloofd voor dit weblog een stuk te schrijven waarin nog eens helder op een rijtje komt te staan wat onze bezwaren zijn tegen dit Europa verdrag en waar we, nu die toch is aangenomen – alhoewel nog lang niet geratificeerd – v\u00f3\u00f3r zijn.<\/p>\n
Tuur Elzinga mocht samen met Groen Links in de clinch met staatsecretaris Aboutaleb, over de ‘participatiebanen’ – de mogelijkheid voor gemeentes om mensen met behoud van hun uitkering aan het werk te zetten, in de hoop dat dat zou leiden tot inschakeling in het arbeidsproces. Helaas wenste de PvdA niet aan het debat deel te nemen. Het is zichtbaar dat de PvdA senatoren wel vaker klem zitten tussen hun eigen opvattingen, hun loyaliteit aan hun achterban en de loyaliteit aan de coalitie. Geen gemakkelijke positie.<\/p>\n
Daarom des te opmerkelijker dat bij de behandeling van de aanbestedingswet Van Driel, de PvdA senator, zich vierkant keerde tegen minister van Hoeven. Een draak van een wet, zei hij. Een flinterdun, bijna leeg wetje, met een pak van 500 pagina’s aan Algemene Maatregelen van Bestuur die er aan hing, volstrekt ondoordringbaar, moest geregeld worden hoe de overheid de aanbestedingen moet doen. Geert Reuten, van de SP, had er weken aan gewerkt om dat pak papier te doorvorsen, en ons even voorgerekend dat het wel gaat om 145 miljard euro. Zijn idee was het om de minister te adviseren om de wet in te trekken, en over een half jaar terug te komen met een heldere en beter uitgewerkte wet. En manier om zonder gezichtsverlies weg te komen. Dat wilde ze niet. Waarna de wet werd afgewezen – dat gebeurt niet vaak in de Eerste Kamer en al helemaal niet nadat de Tweede Kamer deze wet zonder debat door had laten gaan. Waarmee nog eens is aangetoond dat het geen overbodige luxe is om nog eens een deskundige blik te werpen op de wetten die de Tweede Kamer heeft aangenomen. <\/p>\n
En toen het Scheldeverdrag. Wederom was er een bus Zeeuwen naar de publieke tribune getrokken om op te komen voor het behoud van met name de Hedwigepolder, die weer onder water gezet zou worden bij een nieuwe verdieping van de Schelde. Het was duidelijk dat er in de EK een ruime meerderheid was tegen wat met een nieuw woord de ‘ontpoldering’ heet, maar dat minister Verburg ook klem zat wat betreft haar afspraken met Belgi\u00eb. Ze had nog even met haar collega aan de andere kant gebeld, en die had beloofd dat hij ook mee zou zoeken naar een alternatief waarbij de polders gespaard konden blijven, maar een waterdichte belofte dat dat niet zou gebeuren zat er toch niet in, en minister Verburg hoopte op het vertrouwen van de senaat dat het wel goed zou komen, en dat ze verder mocht werken met de Scheldeverdragen. Kees Slager, die het Scheldegebied op zijn duimpje kent, vond dat te mager, maar de minister kreeg wel een meerderheid mee. <\/p>\n
Wij hadden de Zeeuwen graag met een duidelijke belofte naar huis laten gaan – het is onderwijl zeer onwaarschijnlijk dat de polder nog moet sneuvelen, maar echt 100% uitgesloten is het niet, en het wachten is voor de mensen die het direct aangaat slopend. In de koffiekamer spraken we wel af dat mocht het toch zover komen ook Klaas de Vries, met ons, met zwembandjes om, voor de bulldozers gaat liggen die de dijken door moeten steken. <\/p>\n
Het gaat om meer, legde Kees ons uit. Antwerpen wil een grote haven blijven, en hun concurrentiepositie behouden, maar hoever kun je gaan met het steeds maar verder uitdiepen van de Schelde om steeds grotere schepen doorgang te bieden, en hoe gevaarlijk is dat voor de stad? En is het echt zo erg voor te grote schepen als die een paar uurtjes moeten wachten op vloed tot ze door kunnen? Is de winst altijd belangrijker dan het behoud van het landschap? <\/p>\n
Natuurlijk hadden we als oppositiepartij er weer niet alles uitgehaald wat we wilden, maar we waren tevreden – hard gewerkt, goed gewerkt. Ik was niet de enige die merkte dat het bijna net zo vermoeiend was om in de bankjes mee te zitten leven dan zelf aan het debat deel te nemen – dus ik lig nu even voor pampus. Wat mag want ik heb vrij tot eind augustus als we onze fractiedagen doen, deze keer in Zeeland. <\/p>\n
Voor meer info, ga naar de SP site – als mijn collega’s weer wakker zijn zullen er nog wel wat berichten komen. Over Lissabon staat er al een verslag. En over de Schelde. Hier<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Oef! Dat was weer een marathonzitting, de laatste voor het zomerreces, maandag om zes uur begonnen, en met een (te korte) nacht ertussen gisteren van de vroege ochtend tot na tienen ’s avonds door. Vier van de SP-senatoren hadden een … Lees verder