Dagboek 9 september 2007

0700905hacohen-002.jpg

Het is niet eerlijk: het wordt al herfstig en we hebben nog nauwelijks zomer gehad. Ik heb niet een keer in zee gezwommen. En nu is het grote plezier voorbij dat ik vanuit mijn slaapkamerraam de zonsopgang zie als ik wakker word. Het wordt weer opstaan in het donker en in het donker naar beneden om de kranten te halen. Kobus zit op het balkon de eerste blaadjes achterna en het regent uitnodigingen voor iftarbijeenkomsten want het is spoedig ramadan.

0700906hacohen-030.jpg

(Paula Abrams-Hourani)

Vrijdag was ik weer eens naar de wake van Vrouwen in het Zwart, tegen de Israelische bezetting. Dit keer was er een oude vriendin bij, die uit Wenen was gekomen om hier een conferentie mee te maken van de kritische joodse groepen, verenigd in het EJJP, European Jews for a Just Peace (hier).
Paula Abrams-Hourani. We kwamen elkaar meer dan tien jaar geleden tegen in Ramallah, toen daar de eerste internationale Palestijnse schrijversconferentie werd gehouden. Haar man, Faysal Hourani, de schrijver, was er ook. Die heeft familie in Gaza, ik ken zijn dochter, Lama, maar hij mocht Gaza niet in. Zijn joodse vrouw Paula, met haar Amerikaanse paspoort wel. Doodzenuwachtig ging die alleen naar Gaza, om daar voor het eerst kennis te maken met de kinderen van haar man. En kwam geheel ontroerd en aangedaan uit Gaza terug, ontroerd door de warme ontvangst van de Palestijnen die haar, een joodse, in de armen sloten, en aangedaan om wat ze in Gaza had gezien. Sindsdien is ze, net als ik, een activiste voor de Palestijnse zaak, en organiseert in Wenen de wakes van Vrouwen in het Zwart.

Het hoort bij het grote plezier in mijn leven dat ik mensen als zij leer kennen, mensen die ik jarenlang niet zie, en toch begroeten we elkaar weer als vrienden, en kunnen het gesprek zo weer voort zetten. Zoveel herkenning. Dat gevoel deel uit te maken van een gemeenschap, al is die zowat over de hele wereld verspreid.

0700906hacohen-037.jpg

0700906hacohen-041.jpg

0700906hacohen-042.jpg

0700906hacohen-069.jpg

0700906hacohen-061.jpg

0700906hacohen-063.jpg

0700906hacohen-055.jpg

0700906hacohen-059.jpg

0700906hacohen-034.jpg

0700906hacohen-065.jpg

8 gedachten over “Dagboek 9 september 2007

  1. Hoi anja, wat maak je prachtige foto’s. Ik las ergens dat oudere vrouwen onzichtbaar worden in onze samenleving. Nou, die op jouw foto’s zijn allesbehalve onzichtbaar. Ik vind ze inspirerend en ik word blij van ze.

  2. Hopelijk zal er spoedig een einde komen aan die gruwelijke,onmenselijke discriminatie tegen de Palestiniërs.Maar die hoop heb ik al decennia lang gekoesterd.Ik ben 75 en durf haast niet te hopen de bevrijding van dit onderdrukte volk ooit mee te mogen maken.

  3. Albert, iemand maakte na de lezing van Ran een grap: ging iemand naar God. Vroeg God of hij dacht dat het nog goed zou komen met Israel en de Palestijnen. Zei God: jawel hoor, het komt wel goed, maar ik denk niet dat ik dat nog mee zal maken.

  4. Ha ha, Claar. Nou, ik als leerlingbejaarde denk daar ook niet meer aan als ik mooie mensen fotografeer, zo nu fotografeer ik oudere vrouwen want daar ben ik er ondertussen zelf ook een van. Maar het is wel waar dat ik graag plaatjes maak van koppen waar de vorst al enigszins overheen is geweest. Herfstige hoofden.

  5. Net als bij boerenkool worden sommige mensen ook lekkerder (leuker, zachter, echter) als daar de vorst cq het leven een beetje overheen is gegaan, Claar.

Reacties zijn gesloten.