George Sluizer: Homeland


(George Sluizer)

Misschien niet zijn laatste film, hij is alweer bezig, maar wel gemaakt met de passie alsof het zijn laatste zou zijn. George Sluizer was bijna dood, lichaamsslagader geklapt, maar toen hij toch in leven bleef, na een flinke periode revalidatie, wist hij wat hij moest doen. Veertig jaar geleden bezocht hij twee Palestijnse families, en daarna nog twee keer, en nu als sluitstuk, de vierde, grote documentaire, getiteld Homeland, waarin hij de families opnieuw bezoekt, en van wie niet meer leeft de graven.

Vader Hammad moet huilen als hij George weer ziet, schuifelend op zijn stokken. En meteen zit ik midden in de film, want ja, ik begrijp ondertussen wat het voor Palestijnen die steeds verder af lijken te komen van een menselijke toekomst betekent dat er nog steeds mensen zijn als Sluizer die hen niet vergeten.


(still uit de film, vader Hammad laat Sluizer zien dat hij diens fotootje altijd bij zich heeft gedragen)

Het is een woedende film, al zijn de beelden vaak rustig, zien we de mensen als mensen en niet alleen in de strijd. Eens was het zijn bedoeling om ze een gezicht te geven. Nu is het ook de diepe verontwaardiging dat wij, hier in het Westen, nog steeds toe zitten te kijken hoe een samenleving wordt vernietigd, en nog steeds niet willen weten wat voor Sluizer inmiddels glashelder is: Israël wil geen vrede. En niet alleen willen ze dat nu niet, ze hebben het nooit gewild. Door de film heen horen we de stem van Sluizer de zionistische leiders citeren, citaten waarvan ik de meeste ken en ook in mijn boek heb opgenomen. Het was de bedoeling om de Palestijnen te verdrijven, ze nooit meer terug te laten komen, het was nooit de bedoeling het land met ze te delen. Moshe Dayan, de eerlijkste van de zionisten zei het recht voor zijn raap: hij begreep heel goed dat de Palestijnen hen zouden haten, welk ander volk zou ermee instemmen dat hun land hen werd ontnomen, en dus zou Israël eeuwig met het zwaard in de hand verder moeten.

Naast me hoorde ik iemand zeggen dat de film niet altijd makkelijk te volgen was, het is een collage waarin heden en de beelden van het verleden elkaar afwisselen, de plaats vaak wisselt – veel van de familieleden leven verspreid over de wereld. Mij stoorde dat niet – misschien omdat de belden voor mij zo makkelijk in een bekend verhaal vallen. Ook stoorde mij niet dat Sluizer zichzelf niet weggesneden heeft, en de hele film door, met zijn stokken, door het beeld strompelt, moeizaam trappen beklimt, een gedicht van Mahmoud Darwish voorleest bij een graf. Zijn aanwezigheid verbindt al die fragmenten, en het is duidelijk met grote eerbied en liefde voor de mensen waar het echte verhaal om gaat – zonder zijn aanwezigheid hadden we de tranen gemist van vader Hammad.


(Hanneke Groenteman)

Er was een citaat van Golda Meir opgenomen in de film waarin ze zegt dat een joodse man die met een niet-joodse vrouw trouwt, (en dus halachisch niet-joodse kinderen voortbrengt) wat haar betreft wel in Auschwitz had mogen sterven. Bij het gesprek na afloop van de film, wanneer Sluizer de trappen van Rialto af is gekomen om zich door Hanneke Groenteman te laten interviewen, blijkt hoe persoonlijk die woorden van Meir zijn. Want Sluizer, die het daar nooit over heeft gehad, is ook zo’n kind van een joodse vader en een niet-joodse moeder. En het is ironisch als zowel de nazi’s als een zioniste als Golda Meir vinden dat je beter niet had kunnen bestaan.

Sluizer zal zeker nog aangevallen worden op de uitspraken die hij in de film, in koude woede, uit. Want in een denkbeeldig gesprek met de in coma liggende Sharon, die moordenaar, zegt ook hij dat die beter in Auschwitz om had kunnen komen. Het deert hem niet meer wat mensen van hem vinden. Het is te laat om tactvol te zijn, en alles voorzichtig te zeggen. Sluizer is gewoon te kwaad. En te oud. Niemand kan hem meer wat maken.

Ga zien, de film, als dat kan. Homeland.
Bijvoorbeeld in Rialto in Amsterdam, hier.

6 gedachten over “George Sluizer: Homeland

  1. Ik kende Sluizer eigenlijk niet.
    Een paar weken geleden werd hij, naar aanleiding van de film, voor de radio geïntervieuwd en toevallig had ik de radio aanstaan.
    Ik heb vol bewondering naar hem geluisterd. De woorden die hij over Sharon spreekt in de film herhaalde hij in het intervieuw.
    Ik heb direct na de uitzending zijn naam opgeschreven opdat ik die niet meer zou vergeten.
    Wat een moedig man.

  2. Anja, weet je ook de precieze herkomst van het citaat van Golda Meir? Is het uit brieven of zo, of een toespraak?

  3. Gisteravond de film in Forum gezien. Op de Grote Markt in Groningen brak Eurosonic los met Waylan en Caro Emmerald, de verleiding was groot. Zo blij dat ik ben doorgefietst want anders had ik dhr. Sluizer gemist.

  4. Verleden week lag de film voor mij toen ik in de bibliotheek was. Ik heb hem samen met mijn man bekeken en was op sommige momenten tot tranen toe bewogen. Op een serene manier wordt de waarheid in beeld gebracht.Ik heb een enorm medeleven met de Palestijnen en het volste respect voor de heer Sluizer.

  5. Beetje laat, maar ik schreef dit aan Sluizer:

    Waarom de film Homeland objectief is, en niet zozeer pro-Palestijns.
    Mocht dhr. Sluizer nog behoefte hebben aan een argument voor deze stelling, zie het volgende.

    Het werd geschreven naar aanleiding van het artikel op Hollanddoc, en als reactie daar geplaatst.
    http://www.hollanddoc.nl/nieuws/2011/juli/je-hoeft-niet-altijd-twee-kanten-van-het-verhaal-te-laten-zien.html

    Je hoeft inderdaad niet altijd twee kanten te laten zien, om onpartijdig en objectief te kunnen zijn. Evenmin bestaat er altijd een recht op weerwoord. Sluizer doet zichzelf tekort, als hij zichzelf in een pro-Palestijns kamp laat dwingen.

    Begin bij gewone criminaliteit. Objectief zijn is geen eindeloos debat tussen dader en slachtoffer, maar een verslag van opsporing, vervolging, preventie, achtergronden van de dader, en de gevolgen voor het slachtoffer.

    Dat geld ook voor overheidscriminaliteit. Wat valt daar zoal onder? Na 1945 verschenen vele VN-verdragen naar aanleiding van de praktijken van Hitler, e.a. Alle grootschalige schendingen daarvan kunnen als overheidsmisdaad aangemerkt worden. De rechten waar het hier om gaat worden geacht absoluut en onvervreemdbaar te zijn. In Europa zijn vele duizenden mensen dood gegaan in de strijd voor erkenning van die rechten.

    De geschiedenis van het huidige Israel, beginnend bij Herzl in 1896 of de grootscheepse immigratie van Joden sinds de Balfour Declaration van 1917, blijkt een bibliotheek vol van grove schendingen daarvan.
    Met name sinds 1967 is sprake van grootschalige en langdurige schendingen van landrechten, zelfbeschikkingsrecht, zelfverdedigingsrecht, vele mensenrechten, oorlogsrecht zoals in de 4e Conventie van Geneve, de rechten van het kind, en de nodige andere. Die zijn allemaal voor rekening van Europa en de Israelische zionisten. Vergeleken daarbij zijn alle Palestijnse schendingen een bagatel.

    Objectief zijn in de Israelische kwestie komt neer op een focus op- en een inventarisatie van die schendingen, en vervolgens op aandacht voor de slachtoffers daarvan. Sluizer focust op de belangrijkste schendingen in dat conflict, en vervolgens op de gevolgen bij de slachtoffers. Sluizer’s invalshoek is dus uiterst objectief, ook al zitten er ook pro-Palestijnse elementen in zijn film. Commentaar uit kringen van de schenders is daarbij overbodig, en al helemaal nu de Nederlandse media de pro-Israelische invalshoek al 40 jaar uitvoerig hebben laten zien.

    Vriendelijke groet,
    Serge van Erkelens.

Reacties zijn gesloten.