Anja Meulenbelt

Anja Meulenbelt
:: Weblog

zondag 22 mei 2016

Terug uit Gaza, mei 2016 (5)

Categorie: Algemeen om 9.45 uur

Gaza(35of 1)

Van de kilometers aan puin die we zagen in september 2015, toen we vlak na de laatste oorlog tegen Gaza daar waren, is bijna niets meer te zien. Die zijn grotendeels opgeruimd. We zien nieuwe gebouwen, een door Indonesië gedoneerd ziekenhuis, een nieuwe school, de moskeeën staan weer. Maar duizenden families zijn nog steeds dakloos, soms onzichtbaar omdat ze ingetrokken zijn bij familie, soms zichtbaar in de vele noodonderkomens tussen de nog bestaande huizenblokken in. Soms hebben mensen met losse stenen, lappen plastic en stukken golfplaat in hun kapotte huizen een soort van onderdak gemaakt. Vaak zijn het noodwoninkjes, bestaande uit containers die zijn neergezet, door hen ‘caravans’ genoemd. Die zijn ijskoud in de winter en bloedheet in de zomer. Het is er al behoorlijk heet als wij er zijn, en dus zit overdag niemand in zo’n container want je komt er gebraden uit.

Gaza(32of 1)

Gaza(31of 1)

Gaza(30of 1)

Gaza(29of 1)

Gaza(28of 1)

We rijden langs de noodwoninkjes en stappen soms uit. Overal zijn we welkom. We zien hoe vindingrijk sommige mensen er nog wat van gemaakt hebben, met een tuintje, met een binnenplaatsje van losse tegels, met oude dekens die gespannen zijn om nog wat schaduw te hebben. We zien geïmproviseerde keukentjes. En vaak zien we dat mensen een vuurtje stoken met oud hout, zodat ze nog iets kunnen koken. Want elektriciteit hebben ze niet, stromend water ook niet, kookgas is te duur. Het betekent ook dat er op geregelde tijden ergens brand uitbreekt, en er mensen sterven of met brandwonden bij het ziekenhuis aan komen zetten.

Gaza(41of 1)

Gaza(40of 1)

Gaza(39of 1)

Gaza(36of 1)

Gaza(38of 1)

Gaza(37of 1)

We komen bij een onderkomen waar een vrouw staat met een kind dat slap van de hitte en met natte haartjes van het zweet tegen haar aanhangt. Ze is hoogzwanger. Ik weet niet hoe ik straks de baby in leven moet houden in deze hitte, zegt ze. In de afgelopen winter zijn een paar baby’s gestorven door de kou.

Gaza(61of 1)

Gaza(46of 1)

Gaza(45of 1)

Gaza(43of 1)

Gaza(42of 1)

Een andere moeder is trots op de gezellige woning die ze er toch nog van heeft weten te maken. De matrasjes waar de vele kinderen ’s nachts op slapen zijn keurig tegen een muur opgestapeld. Er hangen kindertekeningen tegen de muur. Een meisje laat haar diploma zien dat ze net heeft gekregen. Er staan zelfs plantjes om het een beetje gezellig te maken. We doen alles om onze kinderen een zo normaal mogelijk leven te geven, zegt de moeder. Wanneer ze kans heeft op een herbouwd huis? Ze weet het niet. Er zijn mensen die een woning kunnen huren, maar daar moet je een inkomen voor hebben. En dat krijg je alleen als je werk hebt.

Gaza(23of 1)

Gaza(22of 1)

Gaza(18of 1)

Gaza(17of 1)

Het hoort bij de onverdraaglijke tegenstrijdigheden: er zijn mensen die nu al anderhalf jaar huur betalen. Van dat geld hadden ze met gemak een nieuw huis kunnen bouwen. Als dat had gemogen. Dit kunnen we als we hier zijn geen moment vergeten: dit is geen ‘natuurlijke’ armoede. Deze nood is door mensen gemaakt, en met opzet.

Gaza(9of 1)

Gaza(8of 1)

Gaza(7of 1)

Gaza(5of 1)

Gaza(4of 1)

2 Comments

  1. Dag Anja,
    Opnieuw dank voor je mooie, indrukwekkende verslagen uit Gaza.
    Het beeld wat je schetst is uitermate somber, helemaal vergelijkbaar met wat we aantroffen tijdens het bezoek van Kifaia in december 2014. Het gevoel van hopeloosheid, dat ik zo lang mogelijk van me af heb proberen te houden, begint nu toch heel indringend te worden.
    Is er ergens, waar dan ook, een perspectief, een sprankje hoop, een lichtpuntje ? Ik zie het niet maar wellicht heb jij iets gezien wat hoopvol is?

    Comment by Joes Meens — zondag 22 mei 2016 @ 19.15

  2. Klopt, Joes. Het beeld is ook uitermate somber. We wisten het al toen ik en later ook jij Gaza bezochten na de rottige aanval van 2015. De mensen in Gaza beginnen de hoop op te geven. Op korte termijn is er geen enkele aanleiding om te denken dat er nog iets gaat verbeteren en de situatie is onleefbaar. Ook al zag ik nu dat de mensen weer ‘gewoon’ door gingen met leven, zo goed en kwaad als dat ging. Ik zal er nog over schrijven, maar we kwamen één man tegen, een oude vriend en collega van Lydia, Jaber Wisha, die ons zei dat de situatie van nu eenvoudig geen alternatief is om mee door te gaan. Er moet iets veranderen, zei hij, er is geen andere optie. En dat gevoel hadden wij toch ook elke keer? Zo kan het niet langer. Er moet iets veranderen. Maar hoe? Dat weet Jaber ook niet.
    Wat ik wel weer terug heb, door het contact met al die geweldige mensen daar, is het gevoel dat we weten waar we het voor doen. Dat we de mensen in Gaza bij zullen staan zolang we kunnen. Er is geen andere optie.

    Comment by Anja — maandag 23 mei 2016 @ 8.38

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.

65 queries. 0,332 seconds. Powered by WordPress

Creative Commons Licentie