De Israëlische tanks staan klaar bij de grens van de Gazastrook om binnen te trekken, er zijn duizenden reservisten opgeroepen, de troepen kunnen aan het werk om de ‘Operation Cast Lead‘ die vanuit de lucht 400 doden heeft gemaakt en een paar duizend gewonden, op de grond voort te zetten.

Vanochtend was er al een klein invasietje, waarbij Israëlische soldaten Gaza introkken en één Palestijnse strijder hebben gedood, maar toen er terug werd geschoten vertrokken ze snel weer. Iedereen weet dat de grondtroepen met hun tanks en gewapende voertuigen nog veel dood en verderf kunnen zaaien, dat er zeker ook weer burgerslachtoffers zullen vallen, maar dat het ook waarschijnlijk is dat ze er zelf niet ongeschonden uit zullen komen. En de Israelische burgers hebben weinig zin in gesneuvelde zoons en dochters – op dit moment vindt maar 20% van de Israelische bevolking dat de oorlog op de grond moet worden voortgezet. Aanvallen uit de lucht, daar is nog steeds een meerderheid voor te vinden – van 52%, dus ook niet meer een erg grote meerderheid, want dat kost alleen Palestijnse levens, en het is nog maar een minderheid van 19% die vindt dat er nu moet worden onderhandeld over een wapenstilstand.

De teleurstelling bij de mensen die dachten dat er nu eindelijk eens paal en perk gesteld zou worden aan de raketbeschietingen, en die het een goed idee vonden om Hamas nu eens definitief van de kaart te vegen is gegroeid – want dat lukt niet. Israël heeft geen enkel voorgesteld doel bereikt. Hoewel dat nog niet met zoveel woorden is toegegeven is het duidelijk dat Hamas wel verliezen heeft geleden maar dat het leiderschap nog stevig in het zadel zit. Geen moment zijn de raketbeschietingen gestopt, integendeel, de raketten kwamen nu verder dan ooit tevoren. Dus wat heeft Israël nu bereikt? Dat er een bevolking totaal ontredderd is. Dat ze honderden mensen hebben moeten begraven en duizenden gewonden te verzorgen hebben waarvan er nog veel zullen sterven of gehandicapt zullen blijven. Dat het jaren gaat duren voordat alles wat vernield is weer opgebouwd zou kunnen worden. Dat hebben ze bereikt.

Wat ze ook niet hebben bereikt is dat de bevolking Hamas laat vallen. Hoewel er ook binnen Gaza veel mensen zijn die om eigen redenen graag Hamas kwijt zouden willen, sluiten de gelederen zich op het moment dat er zo’n gigantische aanval van buiten komt. Op dat moment is iedereen weer op de eerste plaats Palestijn. Er is op dit moment, wat leiderschap betreft, ook geen alternatief, en als de Gazanen andere leiders zouden willen, willen ze dat via verkiezingen. En niet door ze te moeten begraven nadat ze door Israël zijn vermoord. Israel zou door alle voorafgaande ervaringen, zie Irak, zie Afghanistan, ondertussen kunnen weten dat je geen regime change dichterbij kunt bombarderen.

Israël is naarstig bezig om de doelen bij te stellen, nu ze ook deze oorlog al lijken te hebben verloren. Er wordt gesproken over een ‘kleine maar beslissende’ slag die nog gevoerd moet worden, want er is absoluut geen animo om Gaza werkelijk met het leger opnieuw te bezetten. Het gaat bovendien niet meer om het ‘uitschakelen’ van Hamas of het laten beëindigen van de raketbeschietingen, het gaat er nu om dat Israël bij de onvermijdelijke onderhandelingen met Hamas over een hernieuwd staakt-het-vuren geen concessies hoeft te doen, want dan was de gehele operatie helemaal voor niks. Livni wil bijvoorbeeld nu niet gedwongen worden om te beloven dat de blokkade wordt opgeheven. Het liefst, lezen we in Haaretz wil ze helemaal geen afspraken, want ze houdt graag de vrijheid voor Israël om elke afgeschoten raket te gebruiken om weer eens een strafexpeditie in te zetten en weer een stuk van Gaza te vernietigen, dan wel om de bevolking verder uit te hongeren. En als de Palestijnen geen raketten afschieten, en er geen aanleiding is, dan kun je die natuurlijk altijd nog provoceren, zoals de afgelopen tijd is getoond. Het werkte aardig: nog steeds denken veel toeschouwers dat de moordpartij die het leger heeft uitgevoerd werkelijk bedoeld was als antwoord op de raketbeschietingen. Maar zonder een afspraak dat de grenzen weer opengaan is Hamas niet bereid om de raketbeschietingen te staken.

Hamas ondertussen lijkt ongebroken. Het is de bevolking die is verslagen, niet Hamas. Gisteren heeft president Haniye de Palestijnen op de tv toegesproken – ook het uitschakelen van de Palestijnse media is Israël niet gelukt, ook al bombardeerden ze natuurlijk het tv station plat. Het was voorzien. Net zo als was voorzien dat ze zouden proberen om de leiders van Hamas te liquideren. Die waren dan ook niet thuis en niet op hun kantoor. En waren het de buren die sneuvelden.

Hamas is net als voor de aanval bereid om te praten over een verlenging van een staakt-het-vuren, maar hebben nog steeds dezelfde voorwaarden: ze zullen de raketaanvallen stoppen als Israël ophoudt met invasies en liquidaties, en de grenzen weer open gaan om noodzakelijke goederen binnen te laten. Zonder het opheffen van de blokkade gaat Hamas geen staakt-het-vuren meer aan en blijft raketten afvuren. En dat ze dat kunnen hebben ze laten zien, zelfs terwijl hun bevolking wordt gebombardeerd en vrijwel de gehele materiele infrastructuur, ministeries, kantoren, moskeeën, tvstation, gevangenissen, politiebureau’s zijn vernietigd – omdat ze geen doelen meer hadden kregen de ministeries nog een keer de volle laag, maar dat hielp natuurlijk nergens meer tegen.

Israel zit dus klem, en heeft zich in de nesten gewerkt, wat gezien Libanon voorspelbaar was. Het praten is intern nu over een exitstrategie die het minste gezichtsverlies oplevert. Rechts moppert dat de luchtaanval meteen vergezeld had moeten worden van een invasie van grondtroepen, en dat ze in één keer Hamas hadden moeten verslaan. Maar dat is dus mosterd na de maaltijd – waarschijnlijk. Het betekent misschien dat ze nog even alles op alles zullen zetten om met grondtroepen zoveel mogelijk te vernietigen dat het niet al vernietigd is, en in ieder geval nog meer Hamasmensen willen doden die ze vanuit de lucht niet kunnen pakken, want er nu mee ophouden betekent in ieder geval een openlijke nederlaag. Voor de bewoners van Gaza is het nog te vroeg om te juichen, voor zover ze dat nog op zouden kunnen brengen, want die kunnen niets anders doen dan machteloos afwachten hoeveel van hen er nog afgeslacht gaan worden. Want wat iedereen duidelijk is, inmiddels, ze kunnen nergens heen.

Elke oorlog die Israël voert is tegelijkertijd een strijd om de wereldopinie. Het is nog te vroeg om met zekerheid te zeggen hoe die uitvalt, maar zeker is dat de beelden over de bloedbaden die er onder de bevolking zijn aangericht de wereld hebben bereikt. Ook al probeert Israël zo veel mogelijk journalisten uit Gaza te weren, er zijn genoeg Palestijnen die er wonen die de camera en het internet kunnen bedienen – als de elekritciteit het even doet, en we zijn overspoeld door de gruwelijke beelden van hoe een oorlog vanuit de lucht er uit ziet voor de mensen die daar op de grond het doelwit van zijn. Smerig dus.

Uiteraard blijven er mensen die nog steeds volhouden dat de Palestijnen het helemaal aan zichzelf hebben te danken, die geloven dat ‘Hamas is begonnen’, die misschien oprecht denken dat als de Palestijnen maar ophouden raketten af te schieten Israel, die goeierds, geheel bereid zouden zijn om de Palestijnen in vrede te laten leven, of die nog steeds beweren dat het niet de bevolking is waar ze tegen zijn, maar dat die bevolking wordt ‘gegijzeld’ door Hamas – toch denk ik in de media een trend te bespeuren. En die is kritischer ten aanzien van Israel dan ooit te voren. Met andere woorden: ook in de propaganda oorlog verliest Israël terrein.

Wanneer er weer een cruciale gebeurtenis heeft plaatsgevonden is het altijd even de vraag welke nieuwe mythen, welk nieuw cliché de wereld in gaat. Toen de onderhandelingen in Camp David mislukten, lukte het Israël uitstekend om de wereld te alten geloven dat Barak een ‘genereus aanbod’ had gedaan, dat door Arafat was afgewezen. Aan de eindeloze doorgepapagaaide woorden ‘genereus aanbod’, hoewel het niet genereus was en ook geen aanbod, kon je zien wat het mantra voor jaren zou worden, en het duurde lang voordat in ieder geval de mensen die daar voor open stonden opmerkten dat de waarheid hier ernstig geweld was aangedaan. (hier) Het is de vraag wat er nu gaat gebeuren. Want de mantra die Israël de wereld in probeert te sturen is dat Hamas is begonnen, dat er met Hamas niet is te praten, dat ze niets anders willen dan Israel te vernietigen, en dat ze door zullen gaan met raketten afschieten zolang ze niet totaal vernietigd zijn.

Maar ik merk op dat ook in de Nederlandse media (waar ik niet altijd een hoge pet van op heb, dat is bekend), in ieder geval in de kranten regelmatig wordt bevestigd dat het niet Hamas is die de wapenstilstand heeft geschonden, maar Israel. Ook wordt vaak vermeld dat Hamas wel bereid is om een staakt-het-vuren aan te gaan, en ook in staat om zich daaraan te houden. Het is ook langzamerhand bijna niemand meer ontgaan dat de blokkade van Gaza heel veel schade heeft aangericht onde de burgerbevolking, en dat je er niet omheen kunt dat dat minstens heeft meegespeeld in het feit dat het verzet doorgaat – ook al gebeurt dat met het afschieten van raketten waarvan ook bijna iedereen vindt dat dat niet mag. Ook is doorgedrongen dat deze militaire operatie al zes maanden geleden werd voorbereid. Dat wijst er op dat Israel vooral naar een gelegenheid zocht om die uit te voeren, en die gelegenheid, toen Hamas dreigde zich aan de wapenstilstand te houden, zelf maar heeft geprovoceerd. Ook is het de kranten niet ontgaan dat het Israël is die het recente voorstel voor een bestand heeft afgewezen, terwijl ze er meestal wel in slagen om te suggereren dat zij altijd voor vrede zijn, en dat het altijd de Palestijnen zijn die dat afwijzen. En de meeste kranten hebben, ook in hun redactioneel en niet alleen op de opiniepagina’s, gezegd dat deze aanval op Gaza hoe dan ook buitenproportioneel is. En beelden spreken altijd luider dan woorden. De beelden hebben op alle voorpagina’s gestaan en die liegen er niet om.

Het is nog te vroeg om te constateren dat Israel (alweer) heeft verloren, want ze kunnen nog ontzettend veel onheil aanrichten. Maar het was voorspelbaar: zelfs met het meest geavanceerde leger kun je niet winnen van een verzetsbeweging die geworteld is in een vergaand getreiterd volk. Er kunnen de komende dagen nog vreselijke dingen gebeuren. Protest is nog steeds heel erg noodzakelijk, want ook onze eigen regering laat het totaal afweten, de EU protesteert zwakjes, De VS heeft zijn nieuwe president nog niet en heeft met de crisis nog meer aan zijn hoofd. Het is dus aan de bevolking die nu overal ter wereld protesteert aan de orde om te zeggen: tot hier en niet verder. Of om het maar op zijn arabisch te zeggen: kifaia! Basta!

Bronnen:
The Guardian, hier.
Haaretz, hier, hier, hier en hier.
Over de redevoering van Haniye, hier.

The Guardian heeft een ‘interactief’ overzicht gemaakt van de luchtaanvallen op Gaza van de afgelopen vijf dagen. Hier.