In de jaren na de Eerste Wereldoorlog was een van de vragen waar de grote westerse mogendheden zich mee bezig hielden wat er moest met de landen in het Midden-Oosten, waaronder, uiteraard, Palestina. Palestina was op dat moment een mandaatgebied van de Britten.
Tom Segev beschrijft in zijn lijvige boekwerk One Palestine, complete, de ingewikkelde strijd in de jaren die voorafgingen aan de stichting van de staat Israel in 1948, die vergezeld ging van de verdrijving van het grootste deel van de er wonende Palestijnen. De Britten hadden te maken met twee partijen, die beiden het land claimden, de er wonende inheemse bevolking, voornamelijk Arabieren, en de zionistische beweging, die druk bezig was om zoveel mogelijk joden naar het mandaatgebied te laten emigreren, als basis voor de joodse staat die ze er wilden vestigen.
De Britten probeerden kool en geit te sparen, het ene moment beloofden de Palestijnen zelfbeschikkingsrecht, en probeerden ze de emigratiestroom van Europese joden in te perken, het andere moment gingen ze door de knieën voor de druk van de zionistische lobby die geheel bereid was om hun pleidooi kracht bij te zetten door terroristische aanvallen en politieke moorden. De bomaanslag op het King Davidhotel is berucht geworden. De zionisten wonnen, hun vertegenwoordigers werden in het westen wel gehoord, en nog tijdens de aanwezigheid van de Britten werden ze in staat gesteld om de belangrijkste organisaties die nodig waren voor de nieuwe staat al op te zetten – toen de Britten zich terugtrokken was de staat in wording al aanwezig.
Bij de zionistische mythes die lang de ronde deden (en nu nog steeds door organisaties als Likoed worden verspreid) hoort het David en Goliath verhaal, de dappere kleine joodse troepen die het op moesten nemen tegen de grote Arabische overmacht die van plan waren om de staat Israel te vernietigen. Palestina wordt omschreven als een leeg en primitief land, met barbaarse inboorlingen die niet in staat zouden zijn om hun eigen boontjes te doppen en die, Arabieren tenslotte, net zo goed ergens anders konden gaan wonen. Geheel in de koloniale traditie van die tijd werd over het land beslist zonder dat de Palestijnen en de erbij betrokken Arabische landen daar een stem in hadden.
Veel documenten uit die tijd zijn bekend: het White Paper, de Balfour Declaration. Maar een onthullend document kreeg veel minder aandacht. In 1919 was Woodrow Wilson president van de VS. Wilson was een groot voorstander van democratie, en van het zelfbeschikkingsrecht van volken. Als enige in het overleg tussen Engeland, Frankrijk en Italie over de toekomst van het Midden Oosten vroeg hij zich af of het wel democratisch was om Palestina over te laten aan de zionistische joden, die op dat moment niet meer dan 10% van de bevolking van het mandaatgebied uitmaakten. En of het niet aan de orde was om de inheemse bevolking naar hun wensen te vragen. Twee mannen werden afgevaardigd om op onderzoek uit te gaan, Henry Churchill King en Charles Crane, die Syrië, Libanon en Palestina doorreisden en met vele Arabieren spraken.
De conclusies, samengevat in het King-Crane Rapport liegen er niet om. Negentig procent van de bevolking was Arabisch, en zij wensten geen joodse staat in Palestina. Mochten ze kiezen, dan kozen ze voor onafhankelijkheid, en als hen dat niet gegeven zou worden, dan verkozen ze voor een ongedeelde staat waarin Syrië, Libanon en Palestina opgenomen zouden zijn, met Faysal als koning en onder mandaat van Amerika, liever dan onder de Britten. Amerika werd gezien als meer op de hand van democratie en met meer respect voor het zelfbeschikkingsrecht van de Arabische volken, en bereid om toe te werken naar onafhankelijkheid, dan de Britten, die duidelijk op de hand waren van de zionisten en bovendien waarschijnlijk bereid om met Frankrijk te onderhandelen, en Syrië aan hen over te laten: een opsplitsing waar de Arabieren niet op zaten te wachten.
King en Crane waren er duidelijk over: een joodse staat zou in strijd zijn met het zelfbeschikkingsrecht van de Palestijnen. De zionisten waren duidelijk van plan om de niet-joodse bevolking zoveel mogelijk te onteigenen – hoe dan ook zou een joodse staat alleen kunnen ontstaan door vergaande overtredingen van de rechten van de er al bestaande niet-joodse bevolking en alleen door het gebruik van militair geweld. De zionisten werd dus aangeraden om hun staat elders te vestigen, want de claim van de zionisten dat ze een ‘recht’ hadden op Palestina, omdat hun voorvaderen het land tweeduizend jaar geleden als eens hadden bezet, kon niet serieus genomen worden.
Het King-Crane rapport, dat uiteraard furieuze reacties ontlokte aan de zionistische leiders verdween nog voor jaren in de la. Wilson werd in 1919 ziek, zijn ambtstermijn liep in 1921 af. De VS lieten de onderhandelingen over de verdeling van de gebieden aan Engeland en Frankrijk over. Als document heeft het rapport nauwelijks enige politieke betekenis gehad. Alleen historisch is het van belang: het maakt een aantal zaken duidelijk:
1. dat de zionisten heel goed wisten dat de stichting van de joodse staat in strijd was met de wil van de Palestijnse bevolking,
2. dat die stichting van de joodse staat in strijd was met de democratische principes, en het land alleen onrechtmatig en met geweld ingenomen kon worden,
3. dat de Verenigde Staten dat ook wisten, en op dat moment nog gevoelig waren voor het argument van het zelfbeschikkingsrecht van plaatselijke bevolkingen. Wat ze later maar liever vergaten.
De tekst van het rapport uit 1919, is hier te vinden. Het werd pas in 1922 ‘herontdekt’ en door een krant gepubliceerd.
Bronnen: Tom Segev, One Palestine, Complete. Jews and Arabs under the British Mandate. 2000.
Ron David, Arabs & Israel for Beginners. 2001.
Ilan Pappé, The Modern Middle East. 2005.
Zie ook A.G. Noorani, Balfour’s Deceit, Frontline Magazine, 16 febr 2008, hier.
Hugh Gregory Gallagher, The King Crane Report of 1919, hier
Gister Clinton weer de welbekende riedel zien afsteken met betrekking tot de broodnodige 3 miljard euro steun aan Gaza voor de wederopbouw, met de grens nog steeds dicht voor bouwmaterialen. Mijn bouwvakkershart bloedt.
Het is niet zo eerlijk van Sjuul om te verzwijgen dat de toegezegde 3 miljard aan steun maar voor een klein gedeelte terecht komt in Gaza. Waar blijft de rest dan? Juist ja bij de P.A. En die blinken de laatste tijd niet uit in hun steun voor Gaza, sinds Hamas daar aan het roer staat. Het blijkt ook nu weer: “Het hemd is nader dan de rok.”
Sjuul en Derk (1+2) Er werd ook bij vermeldt dat het nog 2 jaar kon duren voor men tot betaling over zou gaan, als zij dat tegen die tijd al zouden doen.
En ondertussen mogen de Gazaanen tussen het puin blijven zitten.
Amerika mag dan de bommen etc. geleverd hebben maar het zijn de Israeli’s die ze gebruikt hebben om de boel plat te gooien.
’t Wordt hoogtijd voor een nieuwe internationale wet : Wie schade berokkent moet die schade ook betalen en zorgen voor herstel!
’t Is verdorie een schande dat Israel zijn gang maar kan gaan en de rest van de wereld met de gevolgen ervan opzadelt.
Jongens. Sorry – mannen. Er is geen reden voor gekibbel. Dit zijn de feiten: Israel laat geen bouwmateriaal toe, en Sjuul heeft gelijk dat zijn bouwvakkershart bloedt – wist je dat Palestijnen erg bekend zijn als goede en betrouwbare bouwvakkers? Ze hebben in Israel heel wat opgebouwd toen ze nog werden toegelaten.
En het is even waar dat er aan het geld dat nu zou worden toegekend aan de opbouw van Gaza zulke idiote voorstellen worden verbonden dat het neer komt op een erge dikke dooie mus. Onder andere dat de PA het zou moeten beheren. Zal ik het morgen over hebben.
Dus jullie hebben alletwee een punt en er wordt verder niet getwist.
Zei moeders.
Sjuul, de link naar de docu die je noemde doet het niet.
Wij waren niet aan het twisten Anja. Het was een aanvulling op een door de “wereld ” gespeeld toneelstuk. Ik kan niet anders concluderen dan dat het de “wereld” geen snars interesseerd hoe het de inwoners van Gaza vergaat. Anders zou men niet zulke voorstellen doen. Jammer.
Jullie waren aan het twisten, Derk, je zei dat het niet eerlijk was van Sjuul dat hij iets verzweeg en hij verzweeg niks. Dat soort gehakkektak is oninteressant voor de lezers hier behalve voor jezelf – niet doen. Dat het de wereld geen snars kan schelen wisten we al.
Denk een beetje na voordat je hier iets neerzet of het werkelijk iets toevoegt.
En in ieder geval heeft onze fijne regering in ieder geval niet meegedaan aan dit toneelstuk. Namens ons is besloten helemaal geen hulp te verlenen.
Donorconferentie-Gazatop Egypte Wat Hillary Clinton de minister van Buitenlandse Zaken van Amerika te vertellen had en dat wat onze minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen ‘uitkraamde’schoten mij in het verkeerde keelgat, vandaar deze reactie! Jullie zijn X (dat zijn allen die de oorspronkelijke bevolking van Palestina in de steek laten en gelaten hebben en eisen dat de Palestijnen —Hamas inbegrepen— // hun ‘bezetter’ Israel’ // erkennen en hun gewapend verzet afzweren. De terreur bedrijvende zionisten en kolonisten in de 2e helft van de jaren 40 van de vorige eeuw die de oorspronkelijke bevolking verjaagd hebben van huis en haard en zelfs heel wat van hen in koele bloede hebben vermoord. —ik heb een aantal verhalen wat die Palestijnen is overkomen,in mijn bezit—! De ‘slachtoffers en hun nakomelingen worden nu als ’terroristen “aangemerkt”! En de veroorzakers van al dat ‘leed’ wordt de hand geschud!!! hoe kan men de rollen blijven omdraaien? Als CDA stemmer kan ik niet verkroppen dat onze minister van Buitenlandse Zaken dit ‘spel’mee blijft spelen. Hij moet beter weten! X “niet eerlijk”, Amerika heeft dat ‘conflict’ in Palestina voor meer dan 60 jaar zelf ‘ontketend’ en Israel accepteerde dat natuurlijk en Europa ‘keek’toe! Weer geld in Gaza steken? en wanneer gooit Israel dat weer in puin? Israel wil geen vrede,gaat gewoon door met koloniseren,dan is er toch niets meer over van het vaderland,onder eigen bestuur,voor de Palestijnen. Daarom moeten’wij’ met z’n allen Israel onder druk zetten en als Israel niet doet wat het op 11 mei 1949 beloofde,dan maar een algehele boycot. Israel zal uiteindelijk ‘inbinden’! Met de zionisten en kolonisten is echt niet te ‘praten’. En ook in de ‘havikken’ heb ik een zwaar hoofd. Op 11 mei 1949 werd resolutie 723(III) van de V.N. aangenomen. ‘Toelating van de jonge staat Israel. Men dacht toen dat ze ‘vredelievend’ zouden zijn en de ‘regels’van de V.N. zouden respecteren en de ‘oude’ zouden accepteren (o/a rezolutie 181 II verdeling van Palestina). Niets, maar dan ook niets, van dat alles!!! Wordt Israel daar ooit aan herinnerd? J.F.Verhagen
Ik kan me de haven van Gaza herinneren, opgebouwd met Nederlands geld (en hulp), amper klaar of het Israelische bezettingsleger schiet ‘m aan barrels. Voor de vorm is er nog een Nederlands protest. Het is een Israelisch spelletje, ze willen geen vrede.
De bouw van de haven in Gaza is zelfs twee keer gefinancierd door Nederland, en elke keer in opbouw al weer platgebombardeerd. Ik was er nog bij toen Aarafat op het Amsterdamse stadhuis voor de tweede keer het contract kwam tekenen, en daarna in een rondvaartbootje een bezoek bracht aan het Anne Frankhuis.
De Nederlandse regering heeft nooit onze suggestie opgevolgd om de rekening eens te presenteren bij de Israelische regering.
Soortgelijk verhaal voor de luchthaven, die ik nog gebouwd heb zien worden. Zodra die klaar was mocht ‘ie niet in gebruik genomen worden en vervolgens ook kapot gebombardeerd. Op google maps kan je de vernielde start- en landingsbaan zien. De vergelijking klopt niet helemaal maar het lijkt heel veel op de tactiek van de verschroeide aarde.
Anja Mijn vrouw zegt wel eens; ‘dat is al lang bekend’ kan zijn maar ik geloof in de kracht van herhaling. Israel heeft er mee aan het langste eind getrokken. Onrecht moet eens recht gezet worden,laten wij dus maar door gaan. J.F. Verhagen
hoe iemand nog iets met het c.d.a. te maken wil hebben is mij een raadsel
knar piet
Aan J.F. Verhagen — niet de minister, toch?
Bij de VN-resolutie die u noemt in samenhang met de toelating van Israël tot de Verenigde Naties — 273-III van 11 april 1949 — mag eigenlijk niet ontbreken dat deze toelating aan voorwaarden verbonden was. Bijvoorbeeld de de eis dat Israël de moord op de Zweedse graaf Folke Bernadotte, benoemd als speciale VN-bemiddelaar, nader zou onderzoeken, en de dader(s), verantwoordelijke voor die moord, berecht zou(den) worden.
Een en ander staat omschreven in mijn boek, dat op deze site van Anja niet genoemd en besproken kan worden. Uiteraard staan in mijn boek véle andere zaken, die hoogstwaarschijnlijk de ogen van mensen zouden kunnen openen, alles in verband met het politiek-zionistische project, dat zulke omineuze gevolgen met zich meebracht en meebréngt. Als u mijn boek niet kent, zou ik zeggen: Googlen dan maar… Maar u mag ook contact met mij opnemen. Per e-mail: e.talens@chello.nl
Excuus: niet 11 april maar 11 méi 1949 is de datum die correleert met Israëls voorwáárdelijke toelating tot de VN. Volgende maand dus 60 jaar geleden…