Ik heb een iPhone.
Dat is geen hemelbestormende mededeling, er zijn veel mensen met een iPhone.
Waarom ik dat vertel.
Omdat ik in de Eerste Kamer, op de achterste bank gezeten, nog wel eens tussendoor even op mijn laptopje wilde kijken naar mijn mail en even mijn weblog bij wilde werken. Als ik dat in de fractiekamer wil doen moet ik drie trappen op en weer af. En eerlijk gezegd, hoe serieus ik mijn taak als senator ook neem, er zijn in de debatten wel eens minder opwindende momenten waarop je best even een ander werkje kunt doen. Maar ik dacht het al, hoe discreet ik het ook deed, het wordt niet op prijs gesteld. Daar kwam de griffier, enigszins opgelaten, mij mededelen dat het gebruik van laptops in de vergaderzaal viel onder de ongeschreven regels: Dat Staat Niet. Nu begrijp ik ook wel dat je in de kamer niet breeduit een krant gaat zitten lezen, en toen ik zelf, nog niet geinstalleerd, vanaf de publieke tribune zag hoe een kamerlid bezig was met vakantiefolders was ik ook wel een beetje geshockeerd. Iedereen heeft andere werkjes mee, maar dan het liefst wel discreet op A4 formaat.
Maar de ministers en de stassen zitten zo vaak te blackberryen en te SMSsen protesteerde ik nog zwakjes.
Ja, dat mag wel, maar laptops niet.
Okee, okee.
Dan doe je toch een iPhone, zei Paul naast me, die er ook al een heeft. Naar de winkel. Een i-phone alstublieft.
Dat kan mevrouw.
En krijg ik dan meteen een nummer mee?
Natuurlijk, mevrouw.
Meneer ging bellen en kwam met een bedrukt gezicht terug.
Er is een probleem, u bent niet kredietwaardig.
Wat? Niet kredietwaardig? Wie zegt dat?
Dat zegt de BKR.
De BKR? Nooit van gehoord. Meneer, ik ben verschrikkelijk kredietwaardig.
Hielp niet.
Wat ik moest doen.
Kontakt opnemen met mijn crediteuren.
Maar ik heb helemaal geen crediteuren, zei ik. Ik heb zelfs niet eens geen hypotheek meer. Ik sta nergens rood. Over welke crediteuren hebben ze het?
Dat kon de meneer me niet vertellen, want dat was vertrouwelijk.
Mag ik dan even met die meneer spreken die u dat verteld heeft, want als het vertrouwelijk is dan mag ik dat toch zeker wel weten, het gaat toch over mij?
Nee, dat mocht die andere meneer me ook niet vertellen, want mijn gegevens, die waren vertrouwelijk.
Wat ik dan moest doen.
Mijn bank moest mijn gegevens opvragen bij de BKR. Want dat mocht ik niet zelf.
En als ik met mijn bankafschriften kan laten zien dat ik ontzettend kredietwaardig ben?
Nee, dat hielp niet.
De BKR, googelde ik bij elkaar, is het Bureau Krediet Registratie en is gezeteld in Tiel. Bellen. Nee, tenzij ik zelf naar Tiel wilde komen moest ik toch echt de gegevens opvragen via de bank.
Naar de postbank in de rij. Paspoort, formulier invullen. Grapjes maken.
Nee we krijgen hier zelden senatoren.
Je weet maar nooit, kunnen ook boeven tussen zitten, zei ik. Alhoewel we van te voren een bewijs van goed gedrag moeten overleggen. Maar ik weet niet wat ik gedaan heb.
Misschien heeft u de rekening van uw mobiel niet betaald?
Die is van mijn werk, zei ik. En alles wat ik moet betalen gaat allang automatisch.
De mevrouw wist het ook niet. Misschien was het een misverstand. Hoewel ze dat niet voor me hoopte. Misverstanden uit het bestand van de BKR halen, dat kon jaren duren.
Fijn, dankuwel, zei ik.
Kijk, er waren andere tijden. In een vroeger leven was ik, hoe zal ik het zeggen, nogal slordig. Geld interesseerde me heel weinig, enveloppen met rekeningen wonden me niet op, soms vergat ik gewoon dat ik weer eens iets moest betalen. Dan kwam mijn vaste deurwaarder weer even langs, een gezellige krullenbol die je hoorde denken: ach, kunstenaarsvrouwtje. Dan keek hij routineus mijn interieur langs: tv uit het jaar nul, zelfgemaakte meubels, een van ouderdom zingende ijskast, boeken nog van Marx, katten geen ras, niks te halen. Dan beloofde ik weer dat ik alles snel in orde zou maken, betaalde een boete of wat, en ging over tot de wanorde van de dag.
Ik heb mijn leven sindsdien gebeterd. Ik sta nooit meer rood, alles gaat automatisch, rekeningen die nog per post komen zijn binnen een week betaald. Ik snapte er echt niks van.
Een paar weken later kwam de brief. Het was geen misverstand, ik was niet kredietwaardig want ik had twee lopende kredieten, de nummers stonden erbij. Ik zocht ze op. Tjeez. Een oude lening van een andere bank die al zolang op nul stond dat ze me niet eens meer afschriften stuurden en een antieke klantenkaart van de Bijenkorf die ik ook al in geen jaren meer gebruikte omdat ik de pincode kwijt was, en waar nog een bedragje op stond in mijn voordeel waar ik nog wel een paar sokken van kon kopen. Maar nergens stond ik per ongeluk rood. Integendeel.
Nou, dan maar naar de bank om dat lopende krediet op te zeggen, dat ik toch alleen nog maar had vanwege je weet maar nooit of gewoon uit luiheid. Nooit meer aan gedacht. Rekening opgezegd.
Dacht probleem opgelost.
Nee hoor.
Een brief met kopietjes van mijn bankafschriften dat ik reuze kredietwaardig was, hielp ook niet.
Kan niemand mij nou even vertellen wat ik doen moet? Nou, dan moest ik opnieuw naar de bank om de gegevens op te vragen bij de BKR, want het was tenslotte vertrouwelijk en daar konden ze me over de telefoon niets over melden. En dat ik op alle rekeningen geheel in de zwarte cijfers sta? Nee, dat interesseerde ze niet. Daar keken ze niet eens naar. Het werd erg kafka.
Dan maar naar de Bijenkorf. Daar snapten ze het eerst ook niet. Hoeveel mensen moesten er dan niet niet kredietwaardig zijn vanwege een klantenkaart bij de Bijenkorf? Sjieke zaak tenslotte. Nogal kredietwaardige clientèle, zou je denken. Tot ze in hun computer doken, mevrouw kan het zijn dat u jaren geleden eens een meubel heeft gekocht en in termijnen heeft betaald?
Zou kunnen. Niet dat ik dat nog wist. Dat meubel wel, niet de afbetaling.
Tja, kijk, dan staat u bij ons te boek als iemand die in termijnen mag betalen en dat melden we altijd bij de BKR.
En dan ben ik meteen niet meer kredietwaardig?
Ja zo gaat dat geloof ik, zei de mevrouw.
Ze zou de BKR laten weten dat ik nu niet meer gemachtigd was om iets met mijn klantenkaart in termijnen te betalen. Het zou wel enige weken kunnen duren, zei ze nog.
Bellen met de BKR, enige weken later. Of het nou in orde was.
Nou, dat konden ze me niet vertellen, want dat was vertrouwelijk. Ik kon natuurlijk wel naar de bank om opnieuw de gegevens op te vragen.
Ik wachtte nog een paar weken voor ik weer naar de winkel ging. Het was inmiddels drie maanden geleden dat ik geprobeerd had om een iPhone te kopen. Alsof het heel gewoon was stapte ik naar binnen en vroeg om een iPhone.
Zonder blikken of blozen legden ze het ding voor me op de toonbank.
Een nummer kreeg ik ook zo mee.
Nu weet ik hoe het is om je kredietwaardig te voelen.
Wat zal ik eens gaan kopen?
Nood breekt wet…
U leest het goed: deze week wordt door de Senaat van de VS een onafhankelijke commissie ingesteld dat onderzoek gaat verrichten naar de misdaden die door de Bush’ regering onder de zg. noemer ‘War on Terror” zijn begaan. Lees het bericht en onderteken de broodnodige petitie!
Nederland volgt praktisch 1:1 dat funeste Amerikaanse beleid – zeker wat betreft Palestina waar een democratisch gekozen Hamas-regering tot terroristische organisatie is bestempeld. Dit Nederlands beleid gaat in haar brutaliteit steeds verder, alle prachtige maar schandelijke woorden over mensenrechten ten spijt van deze Democraten(..). Het is de hoogste tijd dat de kredietwaardigheid van deze mensen-van-het-recht aan het licht wordt gebracht en hun misdaden worden bestraft! Steun de petitie!
Van overzee:
Dear friends,
This week, the US Senate is taking its tentative first steps towards establishing an independent commission into Bush’s War on Terror — an open investigation into torture, detention, wiretapping and illegal transfers to secret prisons across the globe. This is a major development, but as expected there are very nervous and powerful interests who want to bury it.
A Commission of Inquiry is essential to unravel the full extent of eight years of cover-ups, to hold those responsible to account and to prevent such injustice from happening again. It would send a powerful message that the US wants to repair the damage done to human rights by the Bush years, while strengthening the fight against terrorism.
But without a massive global and US show of support, champion US Senators may not rally the numbers needed to have this commission established. Sign the petition — which will be presented to the Senate Judiciary Committee before they make their decision this week — and help get an inquiry with real teeth over the line:
http://www.avaaz.org/en/end_the_war_on_terror/97.php?cl_tta_sign=6e801a52d42543a77bff15f29f4c1824
After 8 damaging years, this campaign for justice has a lot to unearth. The hearing this week will begin a process throughout 2009, and as this petition grows, our voices will be submitted to decision makers at every opportunity. But it all starts with a thorough and unflinching Commission of Inquiry – not just to end impunity, but to make sure that the abductions, deaths and disappearances of Guantanamo are never repeated.
Worryingly, the so-called War on Terror is not yet over. Last week the Obama’s Department of Justice argued, as they had under Bush, that detainees at the US facility in Bagram, Afghanistan have no legal right to challenge their detention. Conversely, in a major turnaround it was separately announced that the only remaining ‘enemy combatant’ on US soil is finally to be tried by a US civilian court.
These conflicting decisions reveal an Administration still making up its mind. Now is the time to draw a line in the sand with a bi-partisan Commission that puts the past behind us and empowers an Administration committed to human rights, definitively rejecting torture, refusing to arbitrarily detain and championing the rule of law in its fight against terrorism and in all its global dealings.
http://www.avaaz.org/en/end_the_war_on_terror/97.php?cl_tta_sign=6e801a52d42543a77bff15f29f4c1824
As long as the wrongdoing of the Bush years is kept secret and those practices unaccounted for or allowed to continue, mistrust and violence between nations will flourish. Let’s plant a seed of hope, understanding a shared commitment by reading this dark page in history before we turn it.
With hope,
Brett, Alice, Pascal, Ricken, Paula, Ben, Graziela, Paul, Iain, Milena, Veronique – and the entire Avaaz team
More information on the Commission of Inquiry:
http://www.voanews.com/english/2009-02-25-voa58.cfm
What Amnesty says about a Commission: Investigation, prosecution, remedy
http://www.amnesty.org/en/library/info/AMR51/151/2008/en
Some options for the Administration
http://www.nytimes.com/2009/02/22/weekinreview/22shane.html
More about the Senate Judiciary Committee
http://judiciary.senate.gov/
Hahaha Anja, Wat een pracht verhaal!!!
‘k Moest denken aan de wijze raad van mijn moeder : Koop nooit iets op afbetaling en leen nooit geen geld.
Als je iets nodig hebt spaar er dan voor en koop het pas als je het betalen kunt dan houdt je de problemen buiten de deur.
Zo heeft zij het gezegd en zo heb ik het gedaan.
Maar of die problemen altijd buiten de deur bleven???
Eens spaarde ik voor een tv. Een kleintje en zwart/wit.
Op een dag belde er een man bij me aan de deur en zei:” u heeft nog nooit kijkgeld betaald dus ik kom even controleren”.
“Maar ik heb helemaal geen tv” zei ik.
“Nou, dat wil ik dan wel eens zien, dus laat u mij maar binnen want anders zal ik u moeten melden op het politiebureau en kom ik met een agent terug”.
Voor ik er erg in had stond hij al binnen en opende zelfs de kastdeuren, Maar nergens een tv te bekennen.
Ik heb een klacht ingediend en heb die “gast”nooit meer teruggezien.
Je ziet Anja, ook als je van de “prins geen kwaad weet” kunnen anderen het je nog bliksems lastig maken.
Blijven lachen he!!!
Gerrie
Halverwege het verhaal dacht ik al: neeeee! dit geloof ik niet! Ik vind het dus helemaal niet zo grappig, ik zou hier tamelijk wild van worden. Al die tijd en energie voor zoveel onbenulligheid. En dat er ergens schimmige instanties zijn die voor jou beslissen of (en op welk moment) jij een I-phone mag kopen, terwijl jij je zaakjes gewoon op orde hebt. Tssk!
Gefeliciteerd met de iPhone – en tjongejonge wat een gehannes zeg met zo’n BKR registratie. De verspilling van tijd en moeite en geld bij iedereen….. brrrrrr.
Ik heb het netjes opgeschreven, Odette, Marjolein, maar ik werd ook woedend en ik had ook zin om die tante van de BKR eens even over de toonbank te sleuren alleen gaat dat niet door de telefoon en bovendien die kan het ook niet helpen en je hebt uiteindelijk jezelf er maar mee. Voor de ongeduldige driftkikker die ik ben was dit een geweldige oefening in geduld en zelfbeheersing.
Nou besef ik natuurlijk wel dat ik niks te klagen heb. Ik wou graag een iPhone maar ik kan ook heel goed zonder, en dan denk ik hoe moeten mensen zich voelen die als ‘niet kredietwaardig’ staan geregistreerd die echt te kort komen wat ze nodig hebben!
Dat relativeert dan weer erg.
Gaza relativeert ook heel erg. Hele samenleving ‘niet kredietwaardig’ en nog veel meer kafka als die proberen daar wat aan te doen.
Dan denk ik, wat tob ik.
Ik heb nog nooit zoveel baarlijke nonsens gelezen! Hoe komen ze op zulke idioterie? Allemachtig, hoeveel mensen zouden dan wel opeens nooit meer kredietwaardig zijn, omdat ze wellicht ooit ergens een oude kredietrekening hebben waar al tientallen jaren nooit meer wat mee gedaan is en die inmiddels totaal vergeten is? BKR behoort dit soort zaken te filteren en na een bepaalde tijd behoren deze dingen afgehandeld te zijn. Volgens mij kan je ze aanklagen, wegens wanbeleid inzake jouw kredietwaardigheid en je geloofwaardigheid die naar de knoppen was. Zijn ze helemaal ZOT!
Je kunt de BKR nu in elk geval bellen.
Anja, ik heb me – met permissie – bescheurd om je persoonlijke kredietcrisisverhaal. En nu het antwoord op je eindvraag “wat zal ik eens gaan kopen”. Ik stel voor: een nieuw meubel, op afbetaling, bij de Bijenkorf. Te bestellen via iPhone.
ook een Iphone! Wat leuk, nou kunnen we picture dialen! (-:
Nou ik zit nog in de iPhone-kleuterklas, Peter, dus ik weet nog niet eens wat picture dialen is.
Maar gisteren in de Eerste Kamer was ie mee, en ik ben in de pauze nog naar de Mac winkel geweest om een leuk pyamaatje voor m te kopen, en het lukte zowaar om m aan te krijgen, en daar was de achterkant van mijn weblog, HAAAAA!. Ik had nog even de neiging om er mee boven mijn hoofd te zwaaien en OOOEEHOOEE! naar de griffier te roepen, maar ja, het was midden in het debat over de dualisering, en Dat Staat Niet.
Oh, dat ZIE ik vóór me, jij daar in je bankje, druk zwaaiend met dat ding…. 😀