Dagboek 29 juli 2006

060729ASKV 090.jpg

Gisteren even heel wat anders. Want het leven, en de problemen, van ‘mensen zonder papieren’ in Nederland gaat ook door, net als de strijd om hen menselijker te behandelen.

060729ASKV 066.jpg

060729ASKV 065.jpg

060729ASKV 060.jpg

060729ASKV 064.jpg

060729ASKV 057.jpg

Dus was ik met Anneke, Thera en Isabel naar het maandelijkse vrouwencafe voor vrouwen met en zonder papieren. Zonder papieren: bijgenaamd illegalen. Maaltijd, gezelligheid, gesprekken. Veel van de vrouwen mocht ik om voorstelbare redenen niet fotograferen. Vrouwen uit Bosnie waren er, Koerdische Turken, Marokkaanse vrouwen en een hele groep uit de Philipijnen.

060729ASKV 046.jpg

060729ASKV 043.jpg

060729ASKV 041.jpg

060729ASKV 026.jpg

060729ASKV 023.jpg

Als gastspreeksters waren deze keer de politici aan de beurt: Judith Sargentini, raadslid voor Groen Links, en Sadet Karabulut, raadslid voor de SP. En twee vrouwen van ROOD. Gesprek wat de politiek kan doen. Op gemeenteniveau best nog wel wat, al worden de belangrijke beslissingen in Den Haag genomen. Een goed gemeentebestuur weet nog wel potjes te vinden, nog niet alles is dicht-geregeld. Amsterdam probeert voor de ‘illegale’ inwoners te doen wat ze kunnen.

060729ASKV 137.jpg

060729ASKV 146.jpg

060729ASKV 119.jpg

060729ASKV 116.jpg

060729ASKV 092.jpg

Er zijn processen gaande voor de kinderen. Want voor de kinderen zelf zou het niet uit moeten maken of hun ouders toevallig wel of geen papieren hebben, kinderen hebben altijd recht op zorg en bescherming, dus ook op bijstand. Er wordt aan gewerkt.

Ziek worden kan nog steeds een extra ramp zijn voor wie geen papieren heeft. Een vrouw, hier met twee kinderen en zonder man, werd ziek en moest naar het ziekenhuis, ook al had ze het zo lang mogelijk uitgesteld. Nu heeft ze een schuld van tienduizend euro. Ze werkt, zwart uiteraard, maar hoe kan ze ooit zo’n schuld afbetalen?

060729ASKV 130.jpg

060729ASKV 133.jpg

060729ASKV 127.jpg

060729ASKV 082.jpg

De groep Philipijnse vrouwen die hier in Nederlandse huishoudens werken zijn zich aan het organiseren. Ze werken vaak van zeven tot zeven. Ze zitten vaak in een vicieuze cirkel: omdat hun werk zwart is kunnen ze geen verblijfsvergunning krijgen, omdat ze geen verblijfsvergunning hebben moeten ze wel zwart werken. In andere landen in Europa, Spanje, Italie, Engeland, is hun werk al erkend. Waarom hier nog niet? Het Abva-Kabo heeft ze al als lid geaccepteerd, en Groen Links doet hun best voor ze.

Er zijn spelletjes voor de kinderen. Een tafel met kleren. Boeken. Tips, voor taallessen en waar je terecht kunt voor medische zorg. Contacten met goede advocaten. Volgende maand is er geen cafe. De vrouwen gaan op vakantie, iemand heeft een boederij ter beschikking gesteld, iemand kent iemand bij het Dolfinarium. Even weg van de zorgen. In september is het cafe weer open.

Wie wat doen wil: het ASKV, steunpunt vluchtelingen, www.askv.nl, kan goed tientjesleden gebruiken om het werk te ondersteunen. Kleren zijn welkom, speelgoed, en boeken. En aanbiedingen voor uitjes en vakanties. Vrijwilligers kunnen er ook altijd nog bij.

2 gedachten over “Dagboek 29 juli 2006

  1. Eergisteren kregen vrienden van me het bericht dat ze na 14 jaar wachten het land binnen 2 maanden moeten verlaten.Terug naar Joegoslavie ,zonder werk, geld,onderdak met twee hier geboren kinderen die zich verheugd hadden op ’t volgende schooljaar met vriendjes en vriendinnetjes.Zeer verdrietig om het geen dat komen gaat.Terug naar platgegooide geboorte huizen en vermoorde familieleden in Omarska.Hoe kun je nu starten zonder enige cent en on-
    derdak.Vader komt uit Macedonie en moeder uit Bosnie.Ieder bedrijf en instantie die ik aanschrijf voor hulp reageert perplex.Vertel ,hoe is dit onmenselijke gebeuren mogelijk in Nederland.Kunt u ons tips geven.Ben in m’n eentje op zoek naar mogelijkheden hier en een
    goede oplossing daar.Wat een zieke toestand.

Reacties zijn gesloten.