Anja Meulenbelt

Anja Meulenbelt
:: Weblog

Anja Meulenbelt, welkom

Voor mensen die me nog niet kennen, of me misschien alleen kennen als die feministe van vroeger, hier een introductie met wat linkjes naar wat je op dit weblog kunt vinden. (Bijgewerkt 28 juni 2014)

Ik heet Anja Meulenbelt, en ben nog net in de oorlog geboren, in januari 1945. Dat maakt mij nu een AOW’er en een leerling-bejaarde. Ik woon in Amsterdam.

Een beetje laat begonnen aan het echte leven, deed ik als alleenstaande en gescheiden moeder de Sociale Academie en studeerde daarna af in de andragologie (lees maar: sociale wetenschappen) aan de UvA. De belangrijkste invloed in mijn leven was het feminisme, zie hier, dat mij de stimulans en de inhoud bood voor de twee belangrijkste beroepen die ik uitoefen: die van docente – ik gaf twintig jaar les aan vrouwengroepen op wat later een afdeling werd van de Hoge School van Amsterdam, vooral over socialisatie (hoe zijn we geworden wat we zijn) en diversiteit; klasse, kleur en sekse. En ik schreef: ik heb zo’n veertig titels op mijn naam, waarvan De schaamte voorbij nog steeds het bekendste boek is. (Voor mijn andere boeken: zie hier)

Daarnaast heb ik een woelig en veelkleurig leven als activiste: was dat vroeger vooral feminisme in allerlei vormen, nu is het ook dat ik mij inzet voor een veelkleurige en rechtvaardige samenleving. Ik zet me in voor vluchtelingen, en een humane behandeling van asielzoekers, ik heb veel contact met moslims in Nederland (hier), ik maak me zorgen over de nieuwe opkomst van anti-moslimracisme. Ook heb ik me het afgelopen jaar erg druk gemaakt over de nieuwe golf racisme naar aanleiding van de zwarte piet acties. Zie bijvoorbeeld mijn serie Racisme voor beginners, hier. En lees mijn eerste reactie op die malle Pietitie, hier. En over bondgenootschap en afleren van racisme: hier.
En meer over bondgenootschap, hier.
En hier de speech die ik hield in juni 2014 bij het begin van de keti koti maand.

Ik heb als trainer veel in het buitenland gewerkt, met name in de voormalige Joegoslavische landen en Zuid-Afrika, waarbij het vooral ging over geweld, hulp aan slachtoffers en werken met daders.

In 1994 ging ik voor het eerst naar Gaza, waarna ik nooit meer opgehouden ben me in te zetten voor de rechten van Palestijnen. Met andere mensen samen richtte ik Stichting Kifaia op. (De website van Kifaia: hier) We ondersteunen een organisatie die ‘community based’ gezondheidszorg organiseert voor de Gazaanse bevolking: het PMRS (Palestinian Medical Relief Society) Ik ga een paar keer per jaar naar Gaza en kom terug met verhalen. De kwestie Palestina/Israël gaat me erg aan, en maakt dus ook een flink aandeel uit van het materiaal op dit weblog. (Om daarmee een begin te maken: zie hier) en voor meer foto’s en verslagen, hier. Maar voor het evenwicht: ik werk met collega Jan Andreae ook samen met de homobeweging in Israël. (Hier).

Ook een beetje tot mijn eigen verrassing bleek ik geloviger te zijn dan ik zelf dacht, en ik heb me in 2001 laten dopen in de Amsterdamse Studentenekklesia van dichter/voorganger Huub Oosterhuis. (Hier: een klein verhaal over geloof) Ik heb zelf ook wel eens gepreekt. (Hier).

En van 2003 tot 2011 zat ik in de Eerste Kamer voor de Socialistische Partij. Leerzaam, spannend, veel contacten met goed volk. Ik heb inmiddels geen functie meer voor de partij, maar blijf lid. (Hier mijn lezing bij mijn afscheid: over liefde en politiek.)

Ik ben getrouwd geweest met een Palestijnse man. Mijn zoon is inmiddels vijftig. Ik woon samen met twee poezen die regelmatig door mijn blog heen lopen. (Een serie poezenverhalen: hier.)

Sinds een paar jaar ben ik een blije geheelonthouder. Ik leef ‘alcoholvrij’. Voor wie het interesseert hoe dat zo kwam en hoe het ging, zie hier. En vervolgens ben ik ook nog een 90% planteneter geworden, zie hier.

Mijn weblog is een weerspiegeling van al die activiteiten en thema’s die in verschillende gedaanten in mijn leven terugkomen. Het persoonlijke is nog steeds politiek. En de politiek blijft persoonlijk. Anders dan in een krant zal ik nooit de pretentie hebben al het nieuws te kunnen volgen of al het wereldleed en elk onrecht hier aan de kaak te stellen, en ik ben bovendien zonder excuses partijdig. Ik beperk me tot de zaken waar ik zelf van vind dat ik er genoeg van weet. Ik ga ervan uit dat wat mij interesseert ook bij een groep anderen wel een oor en een oog zal vinden, en behalve dat ik zelf schrijf laat ik ook graag andere mensen aan het woord die ons iets interessants te bieden hebben.

Hoewel ik me er zeer van bewust ben dat ik met mijn linkse opvattingen niet alleen maar vrienden maak is het niet de polarisatie die ik zoek. Wat ik probeer te doen met dit blog is belangstellenden op de hoogte te houden van lezingen en bijeenkomsten waar ik bij was, om ondersteunend materiaal te bieden voor mensen die zich net als ik druk maken om mensenrechten, van Palestijnen, migranten, vrouwen, vluchtelingen en die zich net als ik inzetten tegen racisme. Ik laat de lezers graag meeprofiteren van alles waar ik zelf op studeer: zo heb ik me een tijd lang verdiept in de islam, en vooral in de verschillende manieren waarop moslima’s hun emancipatie en hun geloof combineerden (Zie bijvoorbeeld hier.) Ik denk dat ik eigenlijk nog steeds meer een docent ben dan een politica: ik geef graag door. En ik preek graag voor eigen parochie, (zie hier) want dat zijn de mensen waar de verandering vandaan moet komen; waar we het volgens mij van moeten hebben.

Ik ben niet vies van discussie, maar de ervaring leert dat het web niet de meest geëigende plek is voor wat we mooi ‘dialoog’ noemen. Vandaar dat ik de mogelijkheid om te reageren tegenwoordig uitzet. (Hier.)

Naast schrijven ben ik de laatste tijd steeds meer gaan fotograferen. Tenzij anders aangegeven (dat moet ik nog wel doen want ik ben daar nogal slordig mee geweest) zijn de foto’s op dit weblog van mijn hand. Een aantal reportages is ook te vinden op Flickr.

boek-3-of-1.jpg

Voor meer kennismaking: lees het interview dat is afgenomen door Tineke Bennema tijdens de presentatie van mijn voorlaatste boek: Oorlog als er vrede dreigt, hier

Of kijk naar het interview Het Vermoeden, bij de Ikon, ik ben daar zelf blij mee. Kijk hier.

Mijn laatste boek, Het Jawoord, verscheen in 2012, en is het verhaal van een liefde tussen een Palestijnse man en een Nederlandse vrouw. Autobiografisch? Zou kunnen.

En ik werk intussen al aan een boek dat weer eens een keer over feminisme gaat. Een voorproefje: hier.